De meningsterreur van de Antifa: De democratie sterft een linkse dood (+ video-update)

Screenshot_31

(Door: Ramin Peymani)

Vrijheid van meningsuiting is een van de belangrijkste verworvenheden van de democratie en een wezenlijk onderscheidend kenmerk tegenover totalitaire maatschappijsystemen, zoals wij deze kennen uit veel regio´s in de wereld. Maar ook in Duitsland moest de vrijheid van de eigen meningsuiting eerst door vele eeuwen heen bevochten worden. Het dieptepunt van de Duitse geschiedenis markeerde zeer zeker het Derde Rijk, dat het totalitarisme binnen slechts enkele jaren op morbide wijze perfectioneerde.

De smet van onze voorouders zal eeuwig aan ons blijven kleven. En zo lijkt in Duitsland als in geen enkel ander land automatisch rechts te zijn wat niet links is. “Verenigd Links” put haar legitimering uit de jongere Duitse geschiedenis, wat in zoverre absurd aandoet, aangezien er op Duits grondgebied een 40 jaar durend terreurregime van het socialisme bestond. Regelmatig wens je daarom in de mediale verslaggeving meer evenwichtigheid en minder stiekeme of zelfs openlijke ondersteuning van links-radicale stromingen. Wellicht zou men op deze manier aan veel uitwassen hun voedingsbodem kunnen onttrekken.

Plaats van het nieuwste roemloze gebeuren was het bekende “Berliner Ensemble”, het oude theater van Bertolt Brecht. Thilo Sarrazin zou daar een lezing geven naar aanleiding van zijn nieuwe boek “Der neue Tugendterror” (“De nieuwe deugden/zedenterreur”). Nu weet inmiddels ieder kind dat Sarrazin ongeschikt is voor de diplomatieke dienst. Dat wil hij vast en zeker ook niet. Veelmeer houdt hij van de provocatie. Hij spitst toe, stelt aan de kaak en trekt conclusies die menigeen te ver gaan. Maar het is absoluut niet alleen maar het bedienen van stompzinnige buitenlanderhaat en achterhaalde vooroordelen die bestsellers van zijn boeken maken.

Weliswaar willen grote delen van de media deze indruk graag wekken, omdat Sarrazin zich heftig verzet tegen de tot religie verheven politieke correctheid en het alles verheerlijkende goedmenschendom. Wat hij zegt en schrijft, komt echter vooral daarom zo goed aan, omdat het gewoon het dagelijks meegemaakte dekt. In zoverre is Sarrazin noch een “haatprediker” noch een “brandstichter”. Hij strijdt met argumenten en statistieken, terwijl zijn meeste tegenstanders alleen maar beledigingen en dreigingen paraat hebben. En juist bij diegenen, die zijn zogenaamde intolerantie het luidst aan de kaak stellen, moet je steeds bang zijn dat hun haat omslaat in openlijk geweld.

De neutrale waarnemer kon vorige week zondag in Berlijn getuige zijn van een stukje aanschouwelijk onderwijs. Bijna een uur lang probeerde Sarrazin in de bijeenkomst aan het woord te komen. Alle pogingen tot appeasement van de organisatoren mislukten, omdat de getalsmatig duidelijk de mindere, maar uiterst luidruchtige en angst inboezemende Antifa blijkbaar liever onmiddellijk zou zijn overgegaan tot lynchjustitie.

Met schuim om de mond brulde de speerpunt van de zelfbenoemde tolerantie z´n ziel uit zijn lijf en wilde ook een democratische oplossing van het conflict, een stemming over het houden van de lezing, niet accepteren. Democratie is gewoon stom als de anderen winnen. Uiteindelijk restte Sarrazin slechts de vlucht onder bescherming van bewakingspersoneel. Het boek van de voormalige Berlijnse wethouder van Financiën draagt overigens de ondertitel “Over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting”. De gebeurtenissen in het theater van Brecht hebben hem op indrukwekkende wijze gelijk gegeven en tonen eens temeer aan dat de politiek en de media er goed aan zouden doen niet te ver te gaan met het bagatelliseren van een ingrijpend maatschappelijk probleem in onze groter steden. Goed extremisme bestaat namelijk niet.

(Met dank aan “vederso”, via “Snaphanen”)

(“Der neue Tugendterror” kan o.a. hier besteld worden) 

Bron:
www.huffingtonpost.de
Auteur: Ramin Peymani

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Antifascisten", "goedmenschen", "Nuttige idioten", Berlijn, Censuur, Communisme, democratie, Krankzinnigheid, mainstream-media, nieuw fascisme, Rotzakken, Socialisten. Bookmark de permalink .

15 reacties op De meningsterreur van de Antifa: De democratie sterft een linkse dood (+ video-update)

  1. Vederso zegt:

    via Snaphanen
    Zo ziet dat er dus uit;

    Like

    • Tom Hendrix zegt:

      @ Vederso: 11.59. uur. Dat doen RODEN,ANARCHISTEN en GROENEN ALTIJD! Dat is hun tactiek, rotzooi trappen! En een eerzaam burger de ” mond snoeren”. Vuil gespuis!

      Like

  2. Sjaak zegt:

    Het komt de dag dat deze linkse terroristen
    verschikkelijk een op hun smoel krijgen !
    Maar niet van ultra rechts ! Nee ! Maar van
    heel gewone mensen vanuit het midden van
    de gewone bevolking !

    Like

  3. Theresa Geissler zegt:

    Dan vrees ik -hoewel het te gek voor woorden is- dat de organisatie beter de werkwijze van “Die Freiheit” bij Wilders’speech in Berlijn in 2010 had kunnen aanhouden:
    De middag min of meer besloten houden voor genodigden (= èchte belangstellenden) en de lokatie tot op het laatst geheimhouden om die via omwegen tenslotte mede te delen aan de genodigden.
    Absurd, dat zoiets noodzakelijk is, maar het feit ligt er: Als je het niet doet, komt de Antifa binnen de kortste keren de boel versjteren. Misschien niet eens in al te grote getale, maar met een kadavermentaliteit, die alles overrompelt.
    Als Duitsland trouwens niet eeuwig aan het verleden wil blijven vastzitten, zulllen ze tóch een manier moeten vinden, om juist dààr daadkrachtig tegen op te treden, want in het Duitsland van de Jaren ’30 deed een andere groepering het precies zó: De SA.
    En niet gaan beweren, dat dat nog weer iets anders was, omdat de Antifa zich links noemt: De SA was, achteraf bekeken, eveneens links.
    Juist door de Antifa niet afdoende aan te pakken herhaalt de geschiedenis zich. En hóe.

    Like

  4. Ik heb het boek besteld, Bert.
    Moet m’n Duits maar weer eens een beetje ophalen.
    Sinds Thomas Mann’s “Politische Schriften” heb ik te weinig Duits gelezen.
    En dat is toch gauw 25 jaar geleden
    Dank je maar weer eens voor deze vertaling en de opsporing van het artikel.

    Like

  5. Theodoor zegt:

    Helder, Samsom zal zich gesteund voelen. Dit de wereld waar hij naadloos bij aansluit.

    Like

  6. baksteen zegt:

    Overal lentes en deze jongeren zijn het instrument van deze nazi’s die de macht naar zich toegetrokken hebben en de dictatuur langzaam maar zeker steeds verder aan het invoeren zijn, we weten waar ze zitten en we kunnen er net zo veel aan doen als de toehoorders in deze zaal.
    Wij gaan dit soort geteisem niet met een stoel op hun kop slaan en zo lang we dat niet doen gebeurt er niets.

    Like

  7. meneertje zegt:

    Ik heb maar de helft gezien, want ik kon het geschreeuw niet langer verdragen. Ik neem echter aan dat de tweede helft niet wezenlijk verschilde van de eerste.

    Er drong zich een vergelijking in mij op, die ik hier al eens eerder even heb aangestipt, maar die naar mijn mening verder uitdieping verdient.

    Een vergelijking namelijk met wat zich in Nederland eind jaren zestig en in de jaren zeventig voordeed (en wat b.v. in Amsterdam en Tilburg nog steeds nawerkt).

    Een aanzienlijk deel van de universitaire studenten liet zich toen zeer luidruchtig horen als voorstanders van een revolutie in Nederland. Een Marxistische revolutie wel te verstaan.
    Niet Rusland, maar China (Mao) was toen het grote voorbeeld.

    Ik heb altijd gedacht dat die studenten slechts een minderheid van de gehele populatie vertegenwoordigden, doch wel exact de minderheid die het hardst schreeuwen kon.
    En bij die minderheid, die colleges verstoorden, universiteitsgebouwen bezetten,enz., sloten zich heel wat hoogleraren min of meer aan. In de regel uit pure lafheid, volgens mij, of anders uit begeerte om maar populair te zijn bij jongere generaties.

    Ik vermoed (maar ik geef toe dat het slechts een niet te bewijzen hypothese is) dat die zeer luidruchtige minderheid, die kans zag gedurende enige jaren de academische wereld totaal te overheersen, voornamelijk bestond uit studenten die weinig succesvol in hun studie waren, dikwijls waren gezakt voor tentamens, enz. en misschien zelfs voor een deel tegen hun zin, doch gedreven door het ouderlijk milieu, op de universiteit waren terecht gekomen.

    En zoals gezegd: onder de hoogleraren vonden zij medestanders en slechts weinigen onder de rest waren bereid echt stevig tegenstand te bieden: zij wachtten liever passief af hoe het zich zou ontwikkelen.

    Ik denk nu dat er iets vergelijkbaars aan de gang is. In ieder geval in Nederland, maar (zoals wij in dit voorbeeld kunnen zien) bijvoorbeeld ook in Duitsland.
    Een minderheid van weinig succesvolle studenten kiest de partij van de islam, zoals destijds vergelijkbare gefrustreerden voor Mao kozen. Om aldus hun gebrek aan geschiktheid voor de universitaire studie te bemantelen (mogelijk nog meer voor zichzelf dan voor de buitenwereld!).
    Maar het is weer de minderheid die het hardst kan schreeuwen.

    Het treurige is dat ook nu weer veel te veel hoogleraren laf hun partij kiezen en dat veel te weinig hoogleraren er tegenin durven gaan.

    Like

    • meneertje zegt:

      P.S.: Ik wil even opmerken dat ik, toen ik mijn commentaar schreef, nog niet de hierboven geplaatste reacties had kunnen lezen.

      Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Dat is een goede mogelijkheid, meneertje, van die minderheid van weinig succesvolle studenten bedoel ik.
      Heeft U in dat verband wel eens gehoord van het autobiografische boek van Boudewijn Büch, getiteld: “LINKS?”
      Büchs latere biograaf, Rudi Kagie, achterhaalde dat weliswaar het overgrote deel van Büchs autobiografisch getinte werken berust op vaak ziekelijke fantasieën (waarin hij zelf geloofde; de man leed aan een ernstige vorm van pseudologica fantastica) maar dat juist “Links” over zijn tijd bij een Maoïstische commune de uitzondering vormde die de regel bevestigde: Die commune bestond echt, de ligging van het huis waarin hij gevestigd was kon worden achterhaald, het aantal deelnemers klopte (4 mannen, één vrouw, 2 kinderen) en zelfs de namen werden weliswaar veranderd, maar op een doorzichtige manier (Bv. Marius Vroegindewey werd Sirius Laatopstok.) Hetelfde zag je bij de nevenkarakters in het boek. Bepaald een unicum voor Büch.
      Maar goed, het verhaal schetst dus de pogingen van een stel studenten/kunstenaars om een leefgemeenschap op Maoïstische leest te vormen, waarbij zoveel mogelijk de maoïstische principes -of wat zij dènken dat dit zijn- in acht worden genomen, maar waar in de praktijk tóch weer er uit geknikkerd wordt, wat niet in hun straatje past. Allen zijn wel lid van de KEN (Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland) de splinter, die zich afzet tegen de reguliere CPN en vice versa. Een paar van hen zijn verbonden aan het toenmalige Release en weigeren categorisch hulpverlening aan ouderen die daarom komen vragen, maar weigeren, eerst van ‘politieke kleur’ te veranderen. Dàt werk.
      Het eind van het liedje is trouwens, dat Boudewijn moeite heeft, zich te houden aan de leefregels -tamelijk willekeurig opgesteld door zelfbenoemd leider Dolf (Die in werkelijkheid Frans Montenns heette en en KEN-kaderlid was) en er als eerste weer uit wordt gezet. (“Ik besefte dat ik een fout had gemaakt: Ik was in de grond geen Maoïst en ik hoorde niet in een commune.”) Hetgeen niet verwonderlijk mag heten voor wie Búchs verdere levenswandel zo’n beetje kent.
      Ach, ik zeg U: Grotendeels gebakken lucht, dat Maoïsme in de polder. En het is maar de vraag of al die fanatieke Islam-bekeerlingen van nú de consequenties van hun keuze wèl ten volle doorgronden.

      Like

      • meneertje zegt:

        Ik ken dat boek niet, maar nu wel een beetje, want u geeft er een goede samenvatting van!

        Ik heb overigens bedacht dat de overeenkomst tussen die jaren rond 1970 van de vorige eeuw waarin de studenten tijdelijk de macht op de universiteiten min of meer overnamen, en de situatie in de academische wereld nu toch misschien maar beperkt is.

        Ik weet het niet zeker, omdat ik niet veel contacten meer heb met de universitaire wereld, maar het komt mij voor dat de beïnvloeding nu eerder andersom werkt.
        De studenten houden zich koest (voor zo ver ik weet; ik kan me vergissen), maar het zijn nu de proffen die voor de islamisering zorgen en die beïnvloeden dan weer de studenten.

        Als deze veronderstellingen onjuist zijn, wil een kenner van de huidige academische toestanden mij misschien corrigeren.

        Like

  8. lucky bee zegt:

    Op de gereformeerden na hebben alle kerken de democratie die van Jezus Christus kwam Matheus 20 vers 20-28,nooit aangenomen. Ze hebben het christendom allemaal met de wapenen ervochten,wat Jezus Christus verboden heeft, Het Evangelie mag alleen met Matthéüs 5,17-48

    De vervulling der Wet en der profeten .
    Dat Jezus Christus in de Berg predikt aan zijn splinternieuwe Appostelen gepredikt heeft.
    Alle mensen zijn gelijk geschapen,heeft ook alleen de Gereformeerden aangenomen, maar door de Wener Congres uitgeschakeld.en Via de RKK ,de Anglicaanse kerk en de Herformde kerk (Luthers) is de adelstand weer binnen gekomen.Dat de republiek der Nederlanden hebben afgeschaft.Absolutisme is weer terug in Nederland, versterkt door de Goddeloze Marxisten, en lieberalen, wordt de vrijheid , een handels waar.Doel van de Marxisten is de vernietiging van God’s demokratie en leve de Dictatuur van het Ploretariers. Grootse aanhanger hier van is onze Proleet Speckman.Dus oppassen aan wie je stem gaat geven.Diktatuur is net zo af te lenen als de Islam.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s