Het einde van het internationaal recht

Screenshot_71

(Door: Daniel Greenfield)

“Heren, er is geen grotere vooruitgang geweest dan dit”, zei de president van de Verenigde Staten. “Het is een duidelijke garantie voor vrede. Het is een duidelijke garantie tegen agressie.” Het jaar was 1919. De spreker was president Woodrow Wilson en de enorme vooruitgang in de menselijke geschiedenis was de Volkenbond.

Toen veroverde Japan Mantsjoerije en installeerde er een marionettenregering. China wendde zich tot de Volkenbond, die Japan beval zich terug te trekken uit Mantsjoerije. In plaats daarvan trok Japan zich terug uit de Volkenbond. Vijf jaar later viel Japan China binnen. China vroeg de Volkenbond om hulp. Weer bleek de bond net zo nutteloos te zijn. De westerse sancties tegen Japan waren grillig. Chamberlain zwoer dat Groot-Brittannië zich nooit zou neerleggen bij de Japanse bedreigingen, maar stilzwijgend erkende het Japan’s veroveringen. Hij noemde Japan’s herhaaldelijke vernederingen “bijna ondraaglijk”.

Bijna.

Het Verenigd Koninkrijk had de annexatie van Oostenrijk geaccepteerd en staan toekijken bij ​​de annexatie van het Sudetenland. Japan wist dat achter de Britse diplomatie geen kracht school, maar de angst de toenemende macht van de Rijzende Zon uit te lokken.

Een paar maanden voor de Tweede Wereldoorlog hadden de Britse onderhandelaars er de Japanners uiteindelijk van overtuigd te stoppen met het gedwongen ontkleden van Britse onderdanen, maar dit gedwongen ontkleden van Britse mannen en vrouwen had de doelstelling van het ontkleden van de Britse macht al gediend.

“We leefden van bluf van 1920 tot 1939, maar het werd uiteindelijk uitgedaagd”, schreef Alexander Cadogan, de secretaris-generaal van Buitenlandse Zaken.

Wilson’s “duidelijke garantie voor vrede” was jammerlijk mislukt. Het internationaal recht werd ontmaskerd als magisch denken. Wanneer zij geconfronteerd werd met agressie kropen de diplomaten, die dapper van eindigende oorlogen hadden gesproken, en stelden territoriale delingen voor, wanhopig op zoek om Japan, Duitsland en Italië tegemoet te komen.

Het einde van de oorlog betekende echt het begin van een zelfingenomen appeasement, waarin decadente staten verzot op hun eigen morele gelijk de zwakken opofferden aan de sterke in ruil voor het behoud van de morele illusie van hun tot stand brengen van vrede.

De retoriek van de illusionisten van vrede is niet veranderd. Diplomatie moet de tijd krijgen om werkzaam te zijn. De binnengevallen landen hadden dit zelf veroorzaakt. De indringers hadden legitieme territoriale aanspraken. Is er iemand die echt voor Mantsjoerije, het Sudetenland en Abessinië wil sterven? Dat wilden ze niet. In plaats daarvan eindigden ze met te sterven voor Hawaï, Londen en Parijs.

We kunnen er over discussiëren of Poetin na het Hitler draaiboek een fundamenteel gebrek aan kennis van de geschiedenis laat zien. Japan volgde hetzelfde draaiboek bij de invasie van Mantsjoerije; een geënsceneerd incident, een snelle invasie en een marionettenregering. Het is niet ontstaan in ​​dat draaiboek. Het is waarschijnlijk zo oud als de geschiedenis van de mens.

Minister van Buitenlandse Zaken John Kerry mompelde dat Poetin schuldig was aan 19e eeuws gedrag in de 21e eeuw, maar het is eigenlijk Kerry die schuldig is aan 19e eeuws gedrag.

President Woodrow Wilson leefde tijdens de (Amerikaanse) Burgeroorlog. Zijn vader bezat slaven. Lord Balfour’s peetvader was de IJzeren Hertog die Napoleon had verslagen. Georges Clemenceau vermeed ternauwernood te worden opgesloten door Napoleon III.

De Volkenbond was de opvolger van een 19e eeuwse organisatie en de mensen die haar bedachten en haar opbouwden, waren grotendeels geboren in de jaren 1850 en ’60. Ze waren geen mensen van de 20e  eeuw die aan een betere wereld bouwden, maar 19e  eeuwse mensen, wier ideeën al achterhaald waren in de moderne wereld.

Hun ideeën werkten toen niet en ze werken nu niet.

De verbijsterde reacties op de Russische invasie van Oekraïne zijn een naïef stukje theater uit de 19e  eeuw, maar dat op de een of andere manier voortleeft ​​in de 21e eeuw, zowel bij de liefhebbers van vrede die erop aandringen een einde aan agressie te garanderen op basis van waardeloze stukjes papier en die niet van plan zijn deze door gewapende krachten te verdedigen en dan verrast zijn als hun bluf aan de orde wordt gesteld en ze verwoed proberen om hun eigen mensen er van te overtuigen dat vrede voor onze tijd verzekerd is.

De botte verklaring van Alexander Cadogan blijft actueel. We leven op bluf en Poetin vroeg de kaarten op tafel.

Onze reactie zal een variatie zijn op de Stimson Doctrine waar we zullen weigeren om Rusland’s marionettenregering in de Krim te erkennen, net zoals we weigerden de Sovjet-annexaties van Litouwen, Estland en Letland te erkennen. Er zullen eindeloze debatten gevoerd worden over de vraag of de Oekraïners het aan zichzelf te danken hebben en lof voor onze wijze leiders die ons uit de oorlog hielden.

Mogelijk zal er uiteindelijk toch oorlog ontstaan.

Woodrow Wilson beweerde dat de Volkenbond zou werken, omdat landen zich zouden schamen om andere landen binnen te vallen uit angst dat dit door hun buren zou worden afgekeurd.

“Hij zal bang zijn voor de ogen van zijn buren. Hij zal bang zijn voor hun oordeel van zijn karakter. Hij zal weten dat zijn zaak verloren is, tenzij hij de argumenten van recht en rechtvaardigheid overeind kan houden. Dezelfde wet die voor individuen geldt, geldt voor naties”.

Maar buitenlandse leiders maken geen deel uit van een gemeenschap van een straat, maar ze beantwoorden aan de culturele druk van hun eigen samenlevingen en naties. Verwachtingen van fatsoenlijk gedrag van Wilson betekenden niets in Berlijn, Rome of Tokio. Ze betekenen nog steeds niets in Beijing, Moskou of Teheran.

Wilson verzekerde iedereen dat voor China zou worden gezorgd. “Ik ben er trots op te hebben deelgenomen in een regeling die de bescherming van de wereld belooft aan de rechten van China”.

De Volkenbond bleek niet in staat om China’s rechten te beschermen. Alleen China was uiteindelijk in staat om dat te doen.

Internationaal recht beschermde geen van de zwakste landen van de wereld. Sterke allianties deden dat. Er is geen moreel hoogstaande wereldregering die allianties gebouwd op kracht kan vervangen. Het internationaal recht kan invasies niet stoppen. Gewapende macht doet dat.

Oekraïne is een herinnering aan de dwaasheid te vertrouwen op 19e  eeuwse illusies die al vaker in diskrediet zijn gebracht dan geestenverdrijving of frenologie. De enige overeenkomsten die ertoe doen, zijn die, die worden bewaard, hetzij door middel van echte vriendschap geworteld in een gedeelde culturele geschiedenis, of de dreiging van geweld.

De illusie van het internationaal recht is alomtegenwoordig. Zij vertelt ons dat de wereld niet hoeft te werken op de manier zoals deze werkelijk werkt als we elkaars hand aar vasthouden, goede gedachten hebben en beloven om geen oorlog meer te voeren. De voorstanders doen alsof ze nuchter en verstandig zijn, maar ze kunnen net zo goed de tegencultuur van de hippies zijn die proberen het Pentagon te laten zweven.

De Verenigde Staten hebben China geen dienst bewezen door hen de belofte voor te houden van een collectieve beveiliging op basis van een gemeenschappelijk fatsoen, dat er geen verdediging tegen de schending ervan zou bestaan behalve een veroordeling en we hebben Oekraïne geen dienst bewezen door het aanbieden van nutteloze stukjes papier en het bevorderen van ontwapening.

“Deze mannen waren kruisvaarders. Ze waren er niet op uit de macht van de Verenigde Staten te bewijzen. Ze wilden de macht van rechtvaardigheid en recht bewijzen”, zei Woodrow Wilson van de dode Doughboys (informele term voor een lid van het expeditieleger) van WWI.

Wilson leefde niet lang genoeg om te ontdekken dat zonder de macht van de Verenigde Staten gerechtigheid en recht gemakkelijk overweldigd worden door tirannie en het kwaad.

Amerika heeft misschien de voorstanders van het internationaal recht toegestaan in een denkbeeldige wereld te leven waarin hun doctrines er werkelijk toe doen. En nu het ze eindelijk gelukt is de Amerikaanse macht neer te halen en een post-Amerikaanse wereld in te luiden, zal hun eigen wereld eindigen.

Het internationaal recht is een Potemkin-dorp. Een lege façade overeind gehouden door de macht van de Verenigde Staten. Een post-Amerikaanse wereld betekent het einde van het internationaal recht.

Screenshot_72

Bron:
www.frontpagemag.com
Auteur: Daniel Greenfield

Vertaald uit het Engels door:
Vederso
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

5 reacties op Het einde van het internationaal recht

  1. Theresa Geissler zegt:

    Inderdaad, Daniel Greenfield, door de geschiedenis heen is geen enkel verdrag een garantie gebleken voor blijvende vrede. -Het verdrag van Versailles, na WOI bewerkstelligd door de geallieerden, vertegenwoordigd door, eveneens, Wilson, Lloyd George en Clemenceau, was in dat opzicht misschien wel de meest in het oog lopende miskleun, die 21 jaar later de volgende wereldoorlog tengevolge had.
    Verdragen zijn theorie. Als in de praktijk de wil ontbreekt, lossen ze niets op.
    Ook de EU zal niets oplossen; ze zal eerder nieuwe (burger)oorlogen ontketenen!

    Like

  2. Nemesis zegt:

    Internationaal recht bestaat niet en heeft nooit bestaan. Er is en was nooit een internationale rechtbank met internationale rechters en er bestaal ook geen internationaal wetboek.

    Hoewel men het weet of tenminste behoort te weten, begrijp ik absoluut niet dat nog altijd met de term “Internationaal recht” te, maar meer te onpas om zich heen gesmeten wordt.

    Like

  3. Syrier zegt:

    Sinds de oprichting van de Volkenbond gaat de wereld naar de knopen.
    Schuld van de yankies,die geen visie hebben maar geld verafgoden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s