Gebruikelijke vooroordelen over de kruistochten en hun correctie

(Door: Michael Mannheimer)

Sinds de 7^e eeuw vond de islamitische expansie plaats: de militaire, deels met overvallen gepaard gaande onderwerping en kolonisatie van christelijke gebieden door Arabisch-islamitische veroveraars in het Midden-Oosten, in Noord-Afrika, in Italië (de verovering van Sardinië, de inval in Rome en de verwoesting van de St.-Pieterskathedraal in het jaar 846), evenals (tot aan diens herovering in het kader van de Reconquista) de inval in Spanje en Portugal. Sinds 638 stond Jeruzalem onder islamitische heerschappij. Van christelijke zijde werd de verovering van het Heilige Land en het terugdringen van de Saracenen als herovering en als een daad van verdediging van het christendom beschouwd, die door officiële bijstand en de ondersteuning van de kerk bevestigd en aangevoerd werd.

Bij het thema “kruistochten” heeft iedereen iets bij te dragen. In de regel is de bijdrage inhoudelijk fout

Als het thema islam of christendom wordt aangesproken, dan valt vroeger of later het trefwoord “kruistochten”. Bij linksen zo zeker als “Marx”, bij moslims zo zeker als het “Allahu Akbar” in de moskee en bij christenen en/of goedmenschen zo zeker als het “amen” in de kerk.

Alle drie hebben gemeenschappelijk dat hun vertegenwoordigers weliswaar een krachtige mening over het thema hebben, maar in de regel hebben ze geen idee. Op nauwelijks een gebied, dat tot de zogenaamde algemene ontwikkeling wordt gerekend, heerst zoveel halve kennis en onwetendheid als bij het thema kruistochten:

“Wreder dan alles wat de islam deed”, “toont aan dat alle religies gelijk zijn”, “ongeprovoceerde aanvalsoorlog van de christenen”  of “bewijs dat het christendom een imperiale religie is” zijn het minste wat de onwetenden hierover te binnen schiet. Gegarandeerd.

Dit artikel houdt zich bezig met deze halve kennis en onwetendheid en zet enkele dingen recht, die daarvoor op de kop stonden. Islamcritici en/of verdedigers van westerse waarden kan niet dringend genoeg geadviseerd worden zich met dit thema bezig te houden. Op nauwelijks een ander gebied is aan te tonen dat kennis macht is.

(Michael Mannheimer)

Gebruikelijke vooroordelen over de kruistochten en hun correctie

“De kruistochten waren een niet geprovoceerde aanval van fanatieke christenen op vreedzame moslims op hun eigen territorium.”

Fout. De kruistochten waren primair een verlate militaire verdedigingsactie van de katholieke kerk zowel op de eeuwenlange Mohammedaanse veroveringsveldtochten tegenover gebieden die daarvoor vreedzaam door christenen waren gekerstend, als op de voortdurende en uiterst wrede overvallen op christelijke pelgrims in het Heilige Land. Om de laatste op hun pelgrimstochten te beschermen en een einde te maken aan de illegale, gewelddadige bezetting van de heiligste christelijke plaatsen in Jeruzalem, riep paus Urbanus in het jaar 1095 met “Deus vult!” (“god wil het!”) op tot de eerste kruistocht in de geschiedenis.

Daarvoor was het in het begin van de 8^e eeuw Karel Martel in Zuid-Frankrijk al gelukt om de islamitische legerscharen, die heel Spanje al hadden ingenomen, van de verovering van de rest van Europa af te houden. Desalniettemin waren en blijven de kruistochten vanzelfsprekend een maatregel, die alleen vanuit de middeleeuwse geschiedenis en denkwijze kan worden begrepen en niet gerechtvaardigd kunnen worden met christelijke geloofsprincipes.

“De kruistochten waren een typisch soort van christelijk kolonialisme en daarmee de voorloper van westers imperialisme.”

Nee. In principe werd (eerst) alleen maar teruggewonnen wat DAARVOOR al in christelijke handen was geweest. Daarbij brachten de kruisridders geen Europese bezittingen over naar de Oriënt en namen zij ook geen “Oriëntaalse buit” mee terug naar het Avondland. Want de in het Heilige Land opgerichte kruisvaarderstaten waren fundamenteel onafhankelijk van hun “Europese uitzendingplek” en zelfvoorzienend en zij probeerden zich verregaand aan te passen aan de culturele omstandigheden in deze regio.

Over het algemeen respecteerden ze de moslims en deze mochten zowel hun woonplaatsen als hun geloof, inclusief moskeeën, gebruiken, enz. behouden – wat omgekeerd meestal niet het geval was. Niet zelden ging het moslims in kruisvaarderstaten zelfs beter dan onder hun eigen islamitische heerschappij.

“De kruistochten waren bloediger dan de veldtochten van de Mohammedanen.”

Eerder andersom volgens geloofwaardige tijdgetuigen. Door de islamitische geschiedschrijving werd steeds opnieuw – deels met succes – geprobeerd dingen te verdraaien en te overdrijven om de haat tegen de christenen in stand te houden en het Avondland voor eeuwig een gigantisch schuldcomplex op te leggen. De complete Middeleeuwen werden echter, in vergelijking met de huidige omstandigheden, gekenmerkt door een bijna onvoorstelbare wreedheid en de kruisridders bewogen zich daarbij geenszins boven de “standaard” van hun tijd – wat wreedheden echter op geen enkele wijze verontschuldigen of rechtvaardigen kan/moet.

“De bedoeling van de kruisridders waren van wereldlijke en niet van religieuze aard.”

Vanuit de toenmalige ziens- en denkwijze eerst niet, zoals gezegd (ook al blijft een militaire veldtocht van nature ALTIJD een wereldlijke maatregel). Bij de latere kruistochten kwamen daar echter ook “verkeerde” mensen en verkeerde belangen bij, die zeer zeker ook een impopulaire eigen dynamiek ontplooiden, die niet altijd iets te maken hadden met de grondgedachte van de kruistochten.

Dit gedrag kun je echter NIET het christelijke geloof aanwrijven, omdat de Messias zulke handelwijzen – geheel in tegenstelling tot de “profeet” Mohammed – nooit heeft bevolen of zelf heeft uitgevoerd, maar hiervoor veelmeer gewaarschuwd heeft: “Waarlijk, ik zeg jullie: Er zullen velen komen en in mijn naam anderen doden. Volg hen niet!”

“De kruistochten waren niet alleen gericht tegen de islam, maar ook tegen het Jodendom.”

Over het algemeen niet, praktisch helaas vaak, ja. Hoewel paus Urbanus de kruistochten uitsluitend uit de hierboven genoemde redenen in het leven riep en er van een bestrijding van het Jodendom op dit tijdstip noch op een later tijdstip ooit sprake was, kwam het tragisch genoeg steeds opnieuw voor dat veel fanatiek gemaakte ridders afweken van hun hoge idealen en soms ook tegen Joden optraden en niet te verontschuldigende misdaden tegen hen pleegden. (onafhankelijk van dit feit gebeurde het zelfs ook een keer dat een kruisvaardercolonne  op de terugweg naar Europa de orthodoxe geloofsbroeders in Byzantium aanviel om zich aan hen te verrijken). Deze catastrofale fouten en ontsporingen hadden echter niets te maken met de originele pauselijke kruistochtopdracht en werden door de geestelijke overheden van Europa scherp veroordeeld.

“Het christelijk geloof is niet beter of anders dan het islamitische, omdat de toenmalige (net zoals de “huidige”) kruisridders precies hetzelfde gedaan hebben respectievelijk doen als de islamitische Jihadisten destijds en nu.”

Zo eenvoudig is het niet. Ten eerste waren de kruistochten – zoals hierboven al is uitgelegd – een wereldlijke verdedigingsmaatregel van de kerk, nadat de eerste klap respectievelijk de voortdurende aanvallen van Mohammedaanse zijde hieraan vooraf waren gegaan – overigens net zo dat EERST de Jihad-aanslag op 11-09-2001 plaatsvond en dat DAARNA westerse coalitiekrachten militair reageerden en niet andersom. Ten tweede hebben kruisridders, die moslims vanwege hun moslim zijn of vanwege hun geloof sloegen of doodden, gewoon niet volgens de aanwijzingen van het evangelie gehandeld, maar deze veelmeer gebroken, omdat Jezus Christus zoiets nooit he3eft bevolen of zelf heeft gedaan.

In het geval van de islam ligt de zaak echter net andersom. Mohammedanen, die “ongelovigen” of anders gelovigen aanvielen, verdreven, sloegen of doodden, voerden slechts uit wat de “profeet” hen (in een vergelijkbaar conflictgeval) in de koran al had opgedragen en (historisch bewezen)  zelf had voorgedaan. Het gedrag van menig kruisridder staat zeker voor een deel van de geschiedenis van het christendom, maar is niet representatief voor de christelijke geloofsleer, zoals deze voortkomt uit het evangelie, terwijl het handelen van de islamitische Jihadisten toen zowel als nu hoofdzakelijk de Mohammedaanse geloofseisen van de koran weerspiegelt. Afgezien van dat feit maakt het ondanks alles ook een verschil WAARVOOR gevochten, geleden en gestorven wordt. Om je eigen leven voor anderen en de leven schenkende Christus op te offeren, is iets anders dan ANDEREN voor MIJN leven en de dood schenkende Mohammed op te offeren.

“De kruistochten zijn een eeuwige smet van het christendom en hebben tot op de dag van vandaag grote schade aangericht.”

Feitelijk deels fout, psychologisch waarschijnlijk juist. Fout daarom, omdat het – hoe “vreselijk” dit ook mag klinken – het huidige Europa het o.a. mede aan de kruisridders te danken heeft dat het uiteindelijk NIET door de islam veroverd werd en zodoende de christelijk-liberale fundamentele vormgeving van het continent tot op de dag van vandaag behouden kon blijven. Fout ook daarom, omdat de periode van de kruisvaarderstaten zelfs ook voor het Heilige Land zelf in veel opzichten eerder een zegen dan een vloek was (economische en sociale ontwikkeling!) en dat de huidige tijd wellicht het hele Midden-Oostenprobleem en globale islamprobleem in deze vorm helemaal niet zou kennen als het de kruisridderlijke missie destijds gelukt zou zijn het christelijke geloof i.p.v. het islamitische in de regio (opnieuw) te vestigen.

Juist echter, omdat vast en zeker het nodige dat menig kruisridder vooral in Jeruzalem aanrichtte, NIET VERENIGBAAR was/is met de leer van Jezus Christus. “Juist” echter vooral ook daarom, omdat het zowel toenmalige geschiedschrijvers als huidige propagandisten van de “politieke correctheid” met veel succes gelukt is (en steeds opnieuw lukt) om de geschiedenis van de kruistochten zeer eenzijdig en verdraaid ten gunste van de “onschuldig aangevallen islam” weer te geven en zodoende als een eeuwig Europees schuldcomplex in de collectieve herinnering van de mensheid te branden.

Het resultaat hiervan is enerzijds een laf, hypertolerant tot ziekelijk masochistisch westers christendom, dat zich nu liever compleet laat uitroeien dan nogmaals “uitgescholden en belasterd” te worden, en anderzijds een van woede snuivende, van fanatisme en wraakzucht over schuimende monsterislam, die onder de misleidende waanvoorstelling lijdt nog een rekening te moeten vereffenen met Europa (wat eerder andersom gerechtvaardigd zou zijn).

———————————————————————

Korte chronologische tabel van de islamitische agressie (inclusief de christelijke westerse verdedigingsreacties):

632 na Chr. (467 jaar voor het begin van de christelijke kruistochten):

Dood van Mohammed. Op dit tijdstip was de islam door veroveringstochten al over grote delen van het Arabisch schiereiland verbreid. Deze agressie werd na de dood van de “profeet” voortgezet en veranderde het hele Middellandse Zeegebied eeuwenlang in een krijgstoneel van permanente oorlogen.

635 na Chr. (464 jaar voor het begin van de kruistochten):

Een islamitisch leger verovert het tot het christelijke Byzantijnse rijk behorende Damascus, de hoofdstad van het christelijke Syrië.

637 na Chr. (462 jaar voor het begin van de kruistochten):

Een islamitisch leger verovert het tot het christelijke Byzantijnse rijk behorende Jeruzalem.

642 na Chr. (457 jaar voor het begin van de kruistochten):

Een islamitisch leger verovert het tot het christelijke Byzantijnse rijk behorende Alexandrië, de hoofdstad van het christelijke Egypte.

645 na Chr. (454 jaar voor het begin van de kruistochten):

Een islamitisch leger verovert het christelijke Barka in Noord-Afrika (Libië).

674 na Chr. (467 jaar voor het begin van de kruistochten):

Een islamitische aanval op Constantinopel (de hoofdstad van het christelijke Byzantijnse rijk en zetel van de christelijke keizer) wordt afgeslagen.

708 na Chr. (391 jaar voor het begin van de kruistochten):

De islamitische veldtocht ter verovering van het christelijke Noord-Afrika bereikt de Atlantische kust.

710 na Chr. (389 jaar voor het begin van de kruistochten):

Met de verovering van de laatste christelijke stad in Noord-Afrika wordt heel het voormalige christelijke Noord-Afrika geïslamiseerd. Bijna alle 400 christelijke bisdommen in Noord-Afrika gaan ten onder. Noord-Afrika was eens een bloeiende christelijke wereld, die belangrijke theologen van de christelijke oudheid heeft voortgebracht: Tertullianus, Cyprianus, Athanasius en Augustinus.

711 na Chr. (388 jaar voor het begin van de kruistochten):

Islamitische legers steken de Straat van Gibraltar over en vallen Europa binnen. Begin van de verovering van het Iberisch schiereiland (nu Spanje en Portugal).

712 na Chr. (387 jaar voor het begin van de kruistochten):

De verovering van Zuid-Spanje is afgesloten.

713 na Chr. (386 jaar voor het begin van de kruistochten):

De Arabieren veroveren Barcelona, steken de Pyreneeën over en beginnen met de verovering van Zuid-Frankrijk. Ongeveer 90 jaar na de dood van Mohammed staan er islamitische legers (geen missionarissen!) in het rijk van de Franken (nu Frankrijk).

720 na Chr. (379 jaar voor het begin van de kruistochten):

De Arabieren veroveren Narbonne in Zuid-Frankrijk en belegeren Toulouse.

732 na Chr. (367 jaar voor het begin van de kruistochten):

Grote, beslissende verdedigingsveldslag door Karel Martel, de “Hamer”, bij Tours en Poitiers (nu Frankrijk), eindigend in de overwinning van Europese legers op de Mohammedaanse agressie.

1009 na Chr. (90 jaar voor het begin van de kruistochten):

Kalief Al-Hakim geeft opdracht tot de systematische vernietiging van alle christelijke heiligdommen inclusief de Heilige Grafkerk in Jeruzalem.

1070 na Chr. (29 jaar voor het begin van de kruistochten):

De Seltsjoeken, een Turks nomadenvolk uit Centraal-Azië dat zich in de 10^e eeuw na Christus tot de islam had bekeerd, krijgt de controle over Jeruzalem. De vreedzame pelgrimstocht van christenen naar de heilige plaatsen wordt in toenemende mate gehinderd.

1071 na Chr. (28 jaar voor het begin van de kruistochten):

Slag bij Manzikert – een christelijk Byzantijns leger wordt vernietigend verslagen door een islamitisch leger. De Seltsjoeken veroveren het kernland van het christelijke Byzantijnse rijk – Klein-Azië.

1095 na Chr. (4 jaar voor het begin van de kruistochten):

De christelijke Byzantijnse keizer Alexios I Komnenos stuurt een gezantschap naar paus Urbanus II. met het verzoek om militaire hulp. Op de Synode van Clermont wordt de eerste kruistocht in de geschiedenis besloten.

1099 na Chr. tot 1293 na Chr.:

Na bijna 470 jaar islamitische expansie door het zwaard volgen twee eeuwen lang christelijke verdediging en herovering/verovering in de vorm van diverse kruistochten.

1389 na Chr.:

Slag op het Merelveld. Een christelijk leger bestaande uit Serviërs, Bosniërs en Bulgaren wordt vernietigend verslagen door een islamitisch leger. De christelijke Balkanlanden worden islamitische vazallen.

1453 na Chr.:

Verovering van Constantinopel (nu Istanbul), het centrum van het Oost-Romeinse rijk en van de orthodoxe kerk. De christelijke keizer sneuvelt in de strijd. Het einde van het christelijke Byzantijnse rijk.

1480 na Chr.:

Een islamitisch leger verovert Otranto in Italië. De stad wordt in 1481 heroverd door een christelijk leger.

1521 na Chr.:

Een islamitisch leger verovert Belgrado.

1526 na Chr.:

Slag bij Mohács. Een christelijk leger wordt door een islamitisch leger verslagen. Islamitische legers veroveren het grootste deel van Hongarije en bedreigen Wenen.

1529 na Chr.:

De eerste belegering van Wenen door een islamitisch leger mislukt.

1571 na Chr.:

Verdediging tegen de Turken in de legendarische Zeeslag bij Lepanto.

1683 na Chr.:

Het tweede beleg van Wenen door een islamitisch leger mislukt. Europa blijft in principe christelijk tot op de dag van vandaag.

2001 na Chr. tot nu:

Simultane aanvallen van een uiterst gespecialiseerde groep Jihadisten op burgerlijke, economische, militaire en politieke centra in de VS en daarmee op het totale westerse bondgenootschap met als gevolg de inzet van de NAVO in Afghanistan. Wereldwijde terreuraanvallen van radicale Jihadorganisaties op westerse landen in het algemeen.

Dit alles dient op geen enkele wijze de oorlog in de Middeleeuwen en de nieuwe tijd te bejubelen, maar ertoe bij te dragen om ze vanuit de (voor)geschiedenis begrijpelijker te maken en in een iets meer waarheidsgetrouw en gedifferentieerd beeld te plaatsen.

Bron:
http://michael-mannheimer.info
Auteur: Michael Mannheimer

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)