Er was eens… de Palestijnse eenheid

Screenshot_15

(Door: Simon Pohl – Vertaling: E.J. Bron)

Op maandag 2 juni was het eindelijk zover: Mahmoud Abbas maakte de implementering van de eenheidsregering bekend. Daarmee hebben Fatah en Hamas zich gehouden aan de in het verzoeningsakkoord van 23 april vastgestelde deadline voor de inwerkingtreding van de regering binnen 5 weken.

Alleen daarin al onderscheidt dit verzoeningsakkoord zich van de eerdere, zoals respectievelijk dat in Mekka (2007), Cairo (2011) en van de Doha-verklaring uit 2012. Voor het welzijn van de Palestijnse zaak, die altijd al eentje was die tegen Israël was gericht, moet deze technocratische regering onder leiding van de al lang vervallen Palestijnse president Abbas de parlements- en presidentschapsverkiezingen binnen de komende 6 maanden regelen.

Terwijl de 17 technocraten, van wie er niet eentje lid is van Hamas of Fatah, opgewekt aan het werk gaan, moeten de beide achter de schermen nog allerlei twistpunten overmeesteren. Want terwijl Abbas´ solo tegen Israël opnieuw succesvol was en de terroristische Hamas haar wens om Israël te vernietigen ook ondanks de regering kan blijven uitvoeren, zijn de beide krijgers van Palestina van plan om hun hegemonie te houden en uit te breiden.

Screenshot_12

Voor beide diende het verzoeningsakkoord als ruggensteun voor hun verdwijnende legitimiteit. De achteruitgang van Hamas was voornamelijk het resultaat van de maatregelen van de Egyptische regering, die optreedt tegen de smokkelaartunnels naar de Gazastrook, evenals de wapenstilstand met Israël, die er steeds opnieuw toe leidt dat Hamas moet standhouden tegen de vele andere terreurorganisaties in de Gazastrook, die Hamas te zachtaardig vinden. Zeker de groepering “Islamitische Jihad”, die tegen Hamas voortdurend en enorm door Iran gesteund wordt, vormt voor de heerschappij van Hamas in toenemende mate een bedreiging, hoewel zij wat betreft mankracht en wapenarsenaal ruimschoots de mindere is van Hamas. De problemen van Abbas echter zijn ouder: de om zich heen grijpende corruptie, politieke autoriteit zonder legitimiteit in de bevolking, de alledaagse belediging van de omstandigheid dat er zonder de Israëlische veiligheidskrachten chaos in de straten van de “Westbank” heerst en de twijfel bij de Palestijnen, die ondanks zijn successen op internationaal niveau blijft bestaan, omdat zijn binnenlandse politiek niet leidde tot een verbetering van de levensomstandigheden.

Weliswaar lukte hem de ene buitenlandse politieke zege na de andere en stuurde hij Israël onder actieve deelname van de VS in de isolering, waarmee Obama Israël meermaals had gedreigd. Desondanks speelt hij met vuur en manoeuvreert zichzelf in een politieke situatie, die bij een mogelijke omslag een niet meer door hem te controleren brand kan veroorzaken.

Screenshot_13

Beide kanten van de medaille doen vrezen dat de toegenomen legitimering uiterlijk na de komende verkiezingen tot machtsverval kan leiden. En de nog open vragen van het verzoeningsakkoord bieden rijkelijk stof. Een van de beslissende knelpunten zal vermoedelijk het voortbestaan van de veiligheidskrachten zijn. Beide zijden willen noch hun veiligheidskrachten opgeven, noch toestaan dar de anderen in hun heerschappijgebied worden gestationeerd. Een daarvoor door de eenheidsregering opgerichte commissie zal hierin bemiddelen. Buiten twijfel staat echter dat Hamas, nog helemaal afgezien van de andere terreurgroepen, zich niet zal laten overreden om haar in totaal 10.000 raketten op te geven. Veelmeer ligt de conclusie voor de hand dat Hamas na de verkiezingen en haar voortbestaan in welke vorm dan ook net als Hezbollah een staat in de staat zal vormen. Dat Hamas zich politiek en militair ophoudt op de “Westbank” is voor Israël een niet te accepteren brutaliteit. Daardoor is uiteraard de vraag te stellen hoe de verkiezingen op de “Westbank” überhaupt moeten aflopen. Anderzijds speelt dit probleem Fatah in de kaart, want per slot van rekening moet zij terecht bang zijn voor Hamas – zowel politiek als militair.

Maar zelfs wanneer dit probleem opgelost zou zijn, komt Abbas niet om een wezenlijk detail van de eenheidsregering, waar hij tot nu toe met opzet onverschillig tegenover staat, heen: deze solo plaatst definitief vraagtekens bij al zijn appeasement van de vrede tussen twee volkeren in twee naast elkaar liggende staten. Door de verzoening met een terreurbeweging brengt hij stilletjes tot uitdrukking dat hij weliswaar (zogenaamd) tegen geweld is, maar dat hij er geen bezwaren tegen of zelfs problemen mee heeft wanneer anderen van dit middel gebruikmaken. Zijn overbodige appeasement dat de nieuwe regering Israël erkent en zich houdt aan eerder gesloten akkoorden, werden door het vooraanstaande lid van Hamas, Mahmoud Zahar, volkomen juist als “holle frasen” gekwalificeerd.

Screenshot_16

De weg terug naar onderhandelingen met Israël heeft hij afgesloten, hij brak opnieuw de Oslo-akkoorden en gooide deze nu definitief op de vuilnisbelt van de historie. Deze waaghalzerige “alles of niets”-strategie kent geen weg terug en voor hem blijft slechts de hoop dat hij hiermee wegkomt op internationaal niveau, dus steeds meer legitimering voor de Palestijnse staat verlangt, totdat de oprichting van de staat bereikt is. Als het plan mislukt, gaat Abbas ten onder. Dat de VS met deze regering, die probeert de achter haar staande groeperingen te camoufleren totdat hun bondgenootschap door de verkiezingen een verwoestende factor is geworden, samenwerken, is zowel betreurenswaardig als logisch, als je bedenkt waarin de Midden-Oostenpolitiek van Obama bestaat. Want zijn voortdurende hardnekkigheid dat de VS (zogenaamd) zonder “gemaar” verbonden blijft aan de veiligheid van Israël, bleek exclusief integrale politieke en diplomatieke bijstand te zijn.

De teleurstelling over de opnieuw mislukte “vredesonderhandelingen” is er alleen maar voor Israël, zoals Obama en zijn minister van buitenlandse Zaken John Kerry hadden aangeduid. Het geïsoleerde Hamas overwon en Abbas kon de martelaars, die gesneuveld zijn, de eenheidsregering schenken, waarmee ook de, aldus Abbas in zijn tv-toespraak maandag verder, “heldhaftige” Palestijnse gevangenen in de Israëlische gevangenissen blij kunnen zijn.

Verloren hebben diegenen, die helaas op datgene wijzen wat er achter de schermen gebeurt: de Israëli´s. Om tegen deze voortdurende onverstandigheid op te treden blijft zowel hun recht als hun plicht. Want de eenheidsregering, die zich volgens het plan van Abbas moet bezighouden met de formaliteiten van de toekomst (verkiezingen, politieke orde, enz.) staat en valt met Hamas en/of Fatah. Beide zullen hun macht proberen veilig te stellen. Het verschil is “slechts” dat Hamas hierin veel beter bleek te zijn dan Fatah. Hun gezamenlijke etappeoverwinning, die een perfecte misleiding van de publieke wereldopinie inhoudt, zegt niets over de verdere ontwikkeling. Maar ze jubelen, de internationale gemeenschap is gesust en Israël moet de oude bekende ervaring opnieuw pijnlijk meemaken: We kunnen alleen onszelf vertrouwen.

Screenshot_14

Bron:
http://haolam.de
Auteur: Simon Pohl

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestijnen", "Palestina", "Westbank", Fatah, Gazastrook, Hamas, Israël, Joden. Bookmark de permalink .

10 reacties op Er was eens… de Palestijnse eenheid

  1. fleckie zegt:

    in het NIW van 16 december 1988, schreef G.Philip Mok,z.l.;…..’EEN SOMBER SCENARIO’
    Er zit een vervelend kantje a.d.keiharde waarheid die Israels premier Jitschak Shamir over Jasser Arafat naar voren heeft gebracht.Shamir vergeleek A.met Hitlers PROPAGANDAMINISTER Joseph Goebbels,er daarmee aan herinnerend hoe tijdens de tweede wereldoorlog de massamoord op het Joodse volk werd bedreven achter een WAAS van LEUGENS die de WERELD in SLAAP MOESTEN SUSSEN.Het nare kantje aan SHAMIRS POGING ARAFAT BABBELS aan de kaak te stellen,is dat een groot deel v.d.wereld het in 1940-1945 verkoos de leugens te geloven.Ja,zelfs toen het erop aan kwam verkoos de macabere werkelijkheid te accepteren.Uitgerekend de EUROPEANEN vertonen,hun erfenis niet ten spijt maar getrouw,nu een krachtige neiging zich onnozel in het verlengde daarvan op te stellen.
    Hoe Jasser zich t.o.joden opstelt heeft hij luttele weken geleden nota bene nog eens laten blijken.Hij ging toen in CAIRO boos tekeer tegen dezelfde Amerikaanse minister v.Buitenl.Zaken George Schultz,die hem dat visum voor de Ver.Staten heeft onthouden.Arafat typeerde Schultz als de zoon van een Roemeense vader,die misschien een jood is. Een ergere aantijging kon de PLO-chef kennelijk niet bedenken,reden waarom hij een niet-jood voor jood uitmaakte…………Nu heeft hij niettemin in Geneve betoogd dat hij met Israel WIL PRATEN OVER VREDE.Maar zonder dat hij ISRAEL als staat erkent.En zonder dat hij afziet van de in het PLO-HANDVEST omschreven wens de JOODSE STAAT te VERNIETIGEN.Het siert het realisme v.d.public relations-man Arafat dat hij inziet voor het wereldforum beter over vrede dan over de vernietiging van Israel te kunnen praten.Hij heeft ermee getoond beter dan Israel te weten HOE HIJ EEN GROOT PUBLIEK MOET BESPELEN,EN IN DE LUREN kan leggen.Natuurlijk heeft premier Shamir gelijk als hij aangeeft dat het joodse volk niet vergeten is(en kan),wie dit eerder hebben geweten en er op zo’n dramatische wijze in zijn geslaagd daar gebruik van te maken………..Maar er is een bemoedigend verschil tussen toen en nu.Arafat is Goebbels niet.En Israel wordt weliswaar alom luidkeels verketterd en Arafat wordt dan wel ostentatief geknuffeld door ZWEEDSE premiers en zo,maar een levensbedreiging voor de joodse staat vormt dit alles niet werkelijk.Er WORDT PRESSE uitgeoefend.Maar presse is niet hetzelfde als geweld.Sterker nog;als het op geweld aankomt is Israel sterker dan alle Arabische staten bijeen.Of die toestand eeuwig zal voortduren is een penibele vraag,waarop het clichematige antwoord luidt dat de tijd het zal leren.SOMBERE tekenen zijn er genoeg………..Maar ARAFATS PLO koopt daar binnen afzienbare tijd geen fluit voor,temeer omdat hij voorlopig uit DAMASCUS geen applaus maar bittere verwijten over zijn opstelling te verwerken heeft gekregen.Wat de PLO en de palestijnse oproerkraaiers dan kopen voor de huidige diplomatieke winst?Die vraag stelde zich het Britse blad The Economist,en het is de moeite waard het antwoord van dit gezaghebbende weekblad hier te citeren.Om het Israelische leger uit de omstreden en door de PLO opgeeiste gebieden te krijgen,moet Arafat de Ver.Staten ervan overtuigen zijn kant te kiezen,schrijft The Economist.Maar de betrekkingen tussen Israel en de Ver.Staten zijn nog steeds fundmenteel goed.Erger nog,de INTIFADA heeft de palestijnen ertoe gebracht veel meer te verwachten dan enige Amerikaanse president denkelijk zal bieden.De Amerikanen willen een Israelische terugtrekking uit ten minste een deel v.d.Gazastrook en de Westoever,maar zijn gekant tegen de vorming van een geheel onafhankelijk Palestina in de geevacueerde gebieden.Weinig palestijnen lijken er in hun huidige stemming klaar voor met iets minder genoegen te nemen .Het gevaar voor Arafat is dat zijn toespraak in Geneve het toppunt markeert van wat de INTIFADA kan bereiken.Als de Amerikanen hem blijven afwijzen zou de stemming v.d.palestijnen in de bezette gebieden kunnen veranderen.De harde lieden v.d.PLO,die er in ALGIERS mee instemden diplomatie een kans te geven,zullen argumenteren dat diplomatie heeft gefaald en weer naar de wapens grijpen.Dat zal op zijn beurt de sympathie van buitenstaanders,de voornaamste winst v.d.opstand,weer doen verminderen.Waarna The Economist besluit met de bitter constatering dat een dergelijke ontwikkeling er alleen maar toe kan leiden dat de haat tuusen ARABIER en jood dieper zal zijn dan ooit tevoren………..Het is nog niet zo heel lang geleden dat Jaco Nechusthan als Israels ambassadeur in den Haag een stuk in de NRC/Handelsblad schreeft met als strekking het gegeven dat Arafat en zijn mede-PLO’ers meesters zijn in het missen van kansen.Het si onmiskenbaar dat Arafat de juistheid van deze zienswijze in GENEVE is komen bevestigen.Maar het isnatuurlijk een droef scenario dat ik zojuist al citerend uit een bepaald niet ten gunste van Israel bevooroordeeld Brits weekblad heb geschetst.Die droefheid schuilt niet in de wetenschap dat door alle poppenkast de realiteit in de betreffende gebieden niet is veranderd.Israels leger maakt er de dienst uit,de Arabische bevolking kiest ervoor dit zichzelf aan te doen,zoals Shimon Peres het een paar maanden geleden typeerde,Alleen zou het natuurlijk buitengewoon wenselijk zijn dat zich echt gematigde Arabische personen aandienden waarmee Israel mee kon praten,onderhandelen en compromissen sluiten.Al vele jaren wordt de kans daarop door de TERREUR v.d.PLO in de gebieden in kwestie effectief de kop in gedrukt.Wie wil meewerken aan een redelijke oplossing,in de vorm van wat in het jargon v.h.conflict wordt aangeduid als palestijns zelfbestuur,wordt door zijn eigen Arabische broeders koudweg aggeschoten.Het is zonder meer rampzalig en dramatisch dat er in het kader v.d.stenensmijt-en brandbommenopstand,genaamd INTIFADA,nu al honderden doden aan palestijnse zijde zijn gevallen.Maar dat aantal wordt ellendigerwijze nog dubbel en dwars overtroffen door de doden die zijn gevallen in ONDERLINGE PALESTIJNSE STRIJD. ………..Het beroerdste aan h.applaus dat voor rafat in GENEVE is opgeklonken,is zo gezien niet eens dat men hem voor een heuse vredesduif ten aanzien van Israel verslijt en dat hij dat NIET is.Het ergste is dat Arafat in weze de aartsvijand is van hetzelfde palestijnse volk dat hij zelf heeft helpen scheppen.Het is dit gegeven dat het doorbreken v.d.vicieuze cirkel blijft verhinderen.

    Like

  2. Jan zegt:

    The Fatah-Hamas honeymoon is already over
    Days after PA unity government was sworn in, the two rival movements are fighting over salaries and arresting each other
    http://www.timesofisrael.com/the-fatah-hamas-honeymoon-is-already-over/

    Like

  3. Jan Wandelaar zegt:


    It remains to be seen whether American and European taxpayers will agree to pay salaries to thousands of Hamas civil servants and militiamen in the Gaza Strip, who have not renounced their intent to commit acts of terrorism or destroy Israel.

    http://www.gatestoneinstitute.org/4346/hamas-western-aid

    Meanwhile, the PA and Hamas have turned to some Arab countries for help. According to Palestinian sources, the emir of Qatar, Sheikh Tamim bin Hamad, has promised to pay the salaries of the Hamas employees for May. But it is not clear whether the emir will continue to channel funds to the unity government in the coming months.

    Like

  4. Jan zegt:

    Na de vrijpartij met Hamas* stapt Kerry naar de volgende terrorist, Nabih Berri, leider van Amal en woordvoerder van Hezbollah om hem over te halen Israël aan te vallen samen met Hamas en de PA
    Nabih Berri is verantwoordelijk voor moord, terreur, ontvoering (van o.a. William R. Higgins, later gemarteld en vermoord) hierbij gesteund door de Amerikaanse regering van Clinton en Carter**
    Kerry Chats w/Terrorist Leader in TWA Flight 847 Hijacking
    http://www.frontpagemag.com/2014/dgreenfield/kerry-chats-wterrorist-leader-in-twa-flight-847-hijacking/

    * US Has Held Secret Talks With Hamas for Over Six Months
    http://www.newsmax.com/Newsfront/Hamas-John-Kerry-Palestinian-technocrats/2014/06/04/id/575217/
    ** American Blood on Iranian Hands
    http://www.frontpagemag.com/2014/dgreenfield/american-blood-on-iranian-hands/

    Like

  5. Jan zegt:

    Caroline Glick over de coalitie

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s