Netanyahu’s doctrine van de “lange oorlog”

Netanyahu

De Israëlische minister-president Benjamin Netanyahu

(Door: Jonathan Spyer – Vertaling: Vederso)

Waar een aantal voormalige hooggeplaatste Israëlische functionarissen in het kader van Operatie Protective Edge op wees, had Jeruzalem slechts twee mogelijke strategische opties om uit te kiezen toen het deze strijd begon. De eerste optie was om ernstige schade aan de militaire vermogens van Hamas  toe te brengen in een beperkte operatie. Het doel van een dergelijke gang van zaken zou zijn om Hamas af te schrikken. Impliciet in deze optie is dat, bij de beëindiging van het conflict, het Hamas-gezag in Gaza nog steeds zou bestaan ​​– het zou er van langs krijgen, maar toch blijven bestaan.

De tweede en meer ambitieuze optie zou zijn geweest de Gazastrook binnen te gaan en het Hamas-gezag daar te vernietigen. Dit zou hebben geleken op Operation Defensive Shield in 2002. Voor Israëlische troepen zou het nodig zijn geweest om maanden of jaren in Gaza te blijven om de voortdurende guerrilla te weerstaan die Hamas en andere Palestijnse groepen ongetwijfeld zouden hebben ondernomen en deze te onderdrukken en te vernietigen. Deze tweede optie zou ook het herstel van het civiele bestuur in Gaza van Israel hebben geëist, het op zich nemen van de verantwoordelijkheid voor het leven van de 1,8 miljoen inwoners van de Gazastrook. Dit is omdat het politiek onmogelijk voor de Palestijnse Autoriteit in Ramallah zou zijn om als het ware de Gazastrook op een presenteerblad te ontvangen, in dit geval van de Golan Brigade en haar zustereenheden van de Israel Defense Forces.

Het is ook waarschijnlijk dat de opstand, die op de vernietiging van Hamas zou volgen, grote aantrekkingskracht zou hebben op de jihadistische krachten die zich momenteel in de omgeving uitbreiden. ISIS en soortgelijke organisaties zijn al in kleine aantallen in de Gazastrook aanwezig. Maar de “wereldwijde jihad” wil niets liever dan het vinden van een platform om een oorlog tegen de Joden te beginnen.

Gezien dit alles is het niet verwonderlijk dat premier Benjamin Netanyahu voor de eerste optie schijnt te hebben gekozen.

Netanyahu, in schril contrast tot zijn imago in Europa en in mindere mate in Noord-Amerika, is zeer terughoudend als het gaat om het gebruik van militair geweld.

Inderdaad, zoals is gebleken heeft Israël er voor gekozen om een campagne aan de grond te beginnen op 18 juli, pas toen duidelijk werd uit de acties en verklaringen van Hamas dat deze niet was geïnteresseerd in een terugkeer naar de vroegere situatie.

Deze waarschuwing komt niet uit een stemmingsafhankelijk onvermogen om een militaire actie te leiden. Inderdaad kunnen de prestaties van de Israëlische premier in de afgelopen weken het beeld wegnemen dat zijn tegenstanders in de afgelopen jaren hebben geprobeerd in Israël te verspreiden. Dat beeld is dat Netanyahu een man is die onder druk buigt en gemakkelijk te verleiden is van koers te veranderen. Dit is de eerste keer dat een van Israëls langst zittende premiers van het land het in een militaire confrontatie heeft geleid. De algemene opvatting in Israël is dat zijn prestaties als leider relatief effectief zijn geweest, n.l. het stellen van duidelijke en beperkte doelen en deze met volle inzet nastreven.

Netanyahu’s voorzichtigheid komt eerder voort uit zijn waarneming dat wat Israël “wars” of “operaties” noemt eigenlijk maar episodes in een lange oorlog zijn waarin het land verwikkeld is tegen degenen die haar proberen te vernietigen. In de huidige fase verzamelen deze krachten zich grotendeels onder de vlag van de radicale islam, maar dit was niet altijd zo.

In een dergelijk conflict is wat telt niet de vaststelling van een snelle en verpletterende overwinning. Inderdaad zal het zoeken naar een knock-out, een definitieve beslissing in deze of een andere operatie, gezien de onderliggende realiteit waarschijnlijk eindigen in overbelasting, het maken van fouten en het niet bereiken van de gestelde doelen. Waar het om gaat, is de klappen te verdragen, de krachten te sparen – militair en maatschappelijk – en de motivatie van de vijand op te vangen en uit te putten. Militaire prestaties zijn, evenals economisch en maatschappelijk succes, allemaal wapens in deze oorlog.

Deze visie wijst op het in essentie onverzoenlijke karakter van de aard van de Arabische en islamitische vijandigheid tegenover Israël. Dus zij bevat een ingebouwd scepsis naar de mogelijkheid van historische verzoening en de uiteindelijke status van vredesakkoorden.

Op hetzelfde moment blijven hiermee allianties met regionale machten mogelijk als deze zo uitkomen. Zoals Netanyahu’s recente toespraken hebben aangegeven, is de Israëlische premier zich heel goed bewust van het feit dat de onmiddellijke belangen van Egypte en Saoedi-Arabië grotendeels samenvallen met die van Israël.

Alle drie de landen staan vijandig tegenover de Moslimbroederschap en de ambities van Iran en zijn bondgenoten. Alle drie zijn uiterst bezorgd over de zachte aanpak van de huidige Amerikaanse regering en het tegemoet komen aan deze krachten. Het is een samenwerkingsverband van meest kille, meest pragmatische en meest nuchtere type. Juist om deze reden werkt het.

De Egyptische president Sisi zit thuis vast in een oorlog op leven en dood tegen de Moslimbroederschap en ziet de Hamas-enclave in Gaza als een verlengstuk van zijn binnenlandse tegenstanders. De toespraak van de Saoedische koning Abdullah deze week hield Hamas ook verantwoordelijk voor de huidige situatie.

Dus is Israël momenteel haar krachten buiten Gaza aan het herschikken, met de optie en de mogelijkheid van tegenaanvallen als een hernieuwde wapenstilstand onhaalbaar blijkt te zijn. De IDF blijft Hamas onder druk zetten, zelfs als de heersers van Gaza [Hamas] deelnemen aan wapenstilstandsonderhandelingen onder leiding van Sisi in Cairo. Er zijn meldingen dat Israël een de facto bufferzone in de Gazastrook aan het vestigen is om het vermogen van Hamas om vanaf korte afstand raketten op Zuid-Israëlische gemeenschappen af te vuren te verminderen.

Dit alles maakt deel uit van een poging tot indamming en een toename van een verzwakking van de islamitische entiteit in Gaza, in samenwerking met wie dan ook die, met zijn eigen redenen, bereid is om samen te werken.

Netanyahu’s visie is kil en koud, al is ze uiteindelijk niet pessimistisch. Het doel is om voor stevige, duurzame muren te zorgen voor het huis dat de Joden van Israël hebben gebouwd. Binnen deze muren zullen inzet en energie van Israëlische Joden voor succes zorgen – op voorwaarde dat de muren kunnen worden beveiligd, meent aldus de Israëlische premier. Het is vanuit dit standpunt van een breder strategisch beeld dat de huidige acties van Israël moeten worden begrepen. Operatie Protective Edge – net zoals Cast Lead en Orchard en Libanon 2006 en de anderen – is bedoeld als één enkele actie in een lange en onvoltooide oorlog.

Bron:
http://pjmedia.com/blog
Auteur: Jonathan Spyer

Vertaald uit het Engels door:
Vederso
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Israël, Jodendom. Bookmark de permalink .

6 reacties op Netanyahu’s doctrine van de “lange oorlog”

  1. Erik Bink zegt:

    Dit is een analyse die mijn inziens hout snijdt. Een toestand van permanente, potentiele en actuele oorlog. Wat eigenlijk zou moeten betekenen: de permanente steun van Europa en de VS aan Israel in deze oorlog, die in wezen ook tegen “ons” is gericht.

    Like

  2. Tom Hendrix. zegt:

    Ik geef Netanyahu volledig gelijk met zijn optreden in Gaza, en tegen Hamas. Hij is waarlijk een held in mijn ogen. Shalom Israël!

    Like

  3. peterselie1 zegt:

    Klassieke eenzijdige Israël-bashen ook in Den Haag weer begonnen

    Oude vertrouwde patroon: Palestijnen schieten raketten, Israel verdedigt zich, en de internationale gemeenschap dwingt Israël daarmee te stoppen – Westerse media moedigen gebruik menselijke schilden door Hamas aan

    Foto’s van door Hamas gearrangeerde lijken worden in het Westen klakkeloos als ‘echt’ aanvaard.

    Het heeft deze keer opmerkelijk lang geduurd voordat de regering in Den Haag is gezwicht voor de Palestijnse propaganda, maar nu is het dan toch zover. Minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans noemt het ‘onaanvaardbaar’ (2) dat Israël zich verdedigt tegen terroristen die raketten vanaf (VN-) scholen en ziekenhuizen afschieten, en daarmee doelbewust hopen op een Israëlische vergeldingsaanval die zoveel mogelijk burgerslachtoffers maakt. Ook toont hij zich buitengewoon naïef door te beweren dat het ‘geen conflict tussen Joden en moslims is’. Dat is het volgens Hamas en alle andere –al dan niet Palestijnse- islamitische terreurbewegingen juist wel. Sterker nog, voor de meesten is dat zelfs de reden dat ze überhaupt bestaan.

    Arabieren weten inmiddels dat als ze maar lang genoeg moord en brand schreeuwen, het Westen vanzelf wel een keertje door de knieën gaat. Ook nu is dat weer het geval. Aanleiding is de ‘beschieting’ door Israël van een VN-school waar Palestijnse burgers naartoe waren gevlucht. Hierbij vielen 10 doden. Hamas haastte zich de (veronderstelde) slachtoffers netjes klaar te leggen om gefotografeerd te worden door Westerse journalisten.

    Westerse journalisten in Gaza bedreigd

    Sommigen zullen daar maar al te graag gehoor aan hebben gegeven, maar anderen zullen zich daartoe gedwongen hebben gevoeld. Na de in een eerder artikel aangehaalde Italiaanse journalist heeft ook een Spaanse collega inmiddels toegegeven dat Hamas de in Gaza aanwezige journalisten met de dood bedreigd als ze hun bevelen –zoals wanneer wel en wanneer niet te fotograferen- niet onmiddellijk opvolgen. (4)

    Het is duidelijk dat het bewust aanvallen van burgers tegen het internationale recht ingaat, maar dat geldt ook voor het gebruiken van publieke gebouwen zoals scholen, ziekenhuizen en VN-faciliteiten als raketlanceerplatforms, wapenopslaglaatsen en ‘bunkers’ vanwaar op de vijand wordt geschoten.

    Niet Israël, maar Hamas breek internationaal recht

    De media en politiek in het Westen weten heel goed dat Hamas dit internationale recht met voeten treedt door Palestijnse burgers als menselijke schilden in te zetten. Toch wordt Israël eenzijdig van ‘dispoportioneel’ geweld beschuldigd, enkel omdat er voor iedere dode Israëliër zo’n 25 Palestijnen zijn omgekomen. Dat veel van die doden direct of indirect door Hamas zijn veroorzaakt, wordt daarbij gemakshalve genegeerd.

    Door uiteindelijk toch opnieuw eenzijdig Israël de schuld te geven zorgt de Westerse gevestigde orde ervoor dat er in de toekomst nog meer Palestijnse burgers zullen omkomen. Dat is een zekerheid, aangezien de terreurgroepen al jaren hetzelfde patroon herhalen, inclusief het in scene zetten van slachtoffers, of deze nu ‘echt’ of ‘vals’ zijn, zodat de wereld het misleidende beeld krijgt van een ‘wrede Zionistische vijand’.

    Het Roomse Statuut van het Internationale Strafhof verbiedt echter enkel het doelbewust aanvallen van burgers, iets dat Israël –getuige de vele pamfletten, telefoontjes en sms’jes aan Palestijnse burgers waarin zij ruim op tijd worden gewaarschuwd voor een aanstaande aanval- uit principe nooit doet. Hetzelfde Statuut verbiedt echter glashelder het gebruik van de aanwezigheid burgers bij militaire objecten, wat precies is waar Hamas zich voortdurend aan schuldig maakt.

    Media moedigen menselijke schilden aan

    Door steevast alle burgerdoden in Gaza aan Israël toe te schrijven wordt Hamas aangemoedigd om menselijke schilden te blijven gebruiken. In dat opzicht maken de internationale media en politici het zelfs ‘logisch’ dat Hamas vrouwen en kinderen op de daken van gebouwen zet die Israël gaat bombarderen.

    In plaats van te wachten met conclusies trekken totdat duidelijk is waardoor burgerdoden zijn gevallen, bedienen Westerse politici zich weer van dezelfde kretologie –‘onverdedigbaar’ (Obama) en ‘onaanvaardbaar’ (Timmermans)-, waarmee het publiek in het Westen de indruk krijgt dat Israël de dader is. Het is niet gezegd dat de Joodse staat geen fouten kan maken, maar in bijna alle onderzochte gevallen bleek Israël aan de goede kant van de wet te staan. (1)

    Moslims die Joden willen uitroeien

    Verder beweert minister Timmermans in het NRC Handelsblad dat het conflict tussen Hamas en Israël ‘geen strijd tussen Joden en moslims’ is. Of het om grenzeloze naïviteit of een bewuste verdraaiing van de realiteit gaat is onduidelijk, maar feit is dat exact het tegendeel het geval is. Palestijnse terroristen en moslimgeestelijken herhalen met de regelmaat van de klok hun wens om niet enkel Israël van de kaart te vegen, maar ook de Joden uit te roeien.

    28 dagen geleden, kort na het begin van operatie Protective Edge, publiceerde Hamas een videoclip met een liedje getiteld ‘Val aan! Voer terreuraanvallen uit’. Het liedje is gezongen in het Hebreeuws met een zwaar Arabische accent, wordt begeleid door beelden van Palestijnse raketlanceringen, en bevat onder andere de regels ‘Elimineer alle Zionisten’ (= in Israël levende Joden en Israëliërs) en ‘roei de kakkerlakken uit, verdrijf alle Zionisten’.

    Het clipje maakte veel indruk in Israël, maar niet op de manier waarop de Palestijnen het hadden bedoeld. Het liedje werd een zomerhit in de Joodse staat, en veel Israëliërs spotten ermee door hun eigen versie op YouTube te zetten. (3)

    De volgende opname is niet gemaakt in Gaza, Ramallah, Saudi Arabië of Irak, maar in het stadje San Dona di Piave in het noorden van Italië. Hierin roept een imam op om ‘de Joden tot op de laatste persoon’ uit te roeien.

    Dus minister Timmermans: doe snel uw ogen open, of hou op met ons voor te liegen, want het gaat wel degelijk om de oeroude Jodenhaat die ons continent al eens eerder in een verwoestende oorlog stortte. Toen waren de Nazi’s de daders, nu zijn hun ideologische verwanten van de islam volgens hun eigen woorden hetzelfde van plan. >>>

    http://xandernieuws.punt.nl/content/2014/08/Klassieke-eenzijdige-Isral-bashen-ook-in-Den-Haag-weer-begonnen

    Like

  4. Avidia zegt:

    Ik zeg nog een keer, de islamitische mensen zijn jaloers op het intelligente volk van Israël, wat zij allemaal hebben uitgevonden, hun land vruchtbaar gemaakt hebben, gaat alle voorstellingen ten boven, en al de omliggende domme landen zijn stront jaloers op hen, zij leven in verdorde gebieden waar niets groeit, terwijl Israël die gebieden vruchtbaar heeft gemaakt, een groot succes, die te danken is aan intelligentie die de omliggende landen mist, Ze zijn gewoon stront jaloers op Israël. Ik heb hoge achting voor de Joodse bevolking die tegen alles in standhouden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s