Het bloedspoor van de profeet

Screenshot 1

(Door: Prof. Gilles Kepel – Vertaling: E.J. Bron)

Van de Moslimbroeders tot ISIS: De islamitische terreur verloopt langs de scheidslijn tussen soennieten en sjiieten. De geschiedenis van een splitsing, die de wereld van de 21e eeuw voor zijn tot nu toe grootste uitdaging plaatst.

De “Islamitische Staat” marcheert: De soennitische Jihadisten van IS, die zich tot nu toe ISIS noemden, hebben de aanval geopend op de voorsteden van Bagdad. Hun weg is bezaaid met lijken. De vele moorden op sjiietische “afvalligen” zijn een verbazingwekkend en afschuwelijk gevolg van die grote beweging van de Arabische revoluties, die in het voorjaar van 2011 voor zoveel enthousiasme bij de democraten in de hele wereld gezorgd hebben. Laten we echter niet vergeten: De IS-gruweldaden vinden in een tijd plaats van op aardbevingen gelijkende veranderingen van het geopolitieke evenwicht in het Midden-Oosten, waarvan de omtrekken teruggaan tot de beide grote wereldoorlogen in de 20e eeuw. Tot de tektonische verschuivingen behoort de oprichting van een Koerdische staat in hu7ni van dit jaar. Zijn troepen hebben de controle over de Irakese stad Kirkuk overgenomen, van waaruit olie naar Turkije geëxporteerd kan worden. Nu ontbreekt er alleen nog een zetel bij de Verenigde Naties. De Koerdenstaat is echter slechts een van de vele verschuivingen. Je zou ze allemaal bij elkaar moeten bekijken.

De angst van het Arabisch schiereiland voor een Iraans-Amerikaans atoomakkoord

Tot deze verschuivingen behoort ook de versplintering van Syrië. Daar staat een gebied langs de kust en rondom Damascus, dat door het regime van Bashar al-Assad bestuurd wordt, tegenover een door de rebellen gedomineerd achterland. De eeuwenoude configuratie van het Midden-Oosten wordt nog steeds omvergeworpen door de splijting van Irak in sjiitische, soennitische en Koerdische zones d.m.v. wrede etnisch-religieuze zuiveringen en het ontstaan van een soennitisch “Jihadistan”, dat zich uitstrekt van Aleppo in Syrië tot Fallujah in Irak.

In deze context zou een nucleair akkoord tussen Amerika en Iran, zoals dat zich op dit moment lijkt af te tekenen, een hachelijke zaak zijn. De olie-monarchieën van het Arabisch schiereiland vrezen in dit geval aan het kortste eind te trekken en te moeten toekijken hoe Obama zich met Iran verzoent, net zoals Nixon dat in 1972 deed met Peking. En tenslotte zijn het diezelfde Arabische soennitische landen binnen de Golf coöperatieraad het erover oneens wat ze willen met de Moslimbroeders. Deze transnationale islamitische organisatie wordt door Qatar en diens zender Al Jazeera, maar ook door het Turkije van Erdoğan ondersteund, terwijl Saoedi-Arabië haar bestrijdt – uit zorg dat de uit de middenklasse gerekruteerde lokale Moslimbroeders de dynastie in Riyad ten val zouden kunnen brengen.

Screenshot 4

De Saoedische staat en zijn bondgenoten financieren liever in Caïro maarschalk Sisi, die een onverbiddelijke vijand van de Egyptische Moslimbroederschap is, met een budget van 13 miljard dollar. Deze enorme som is het tienvoudige van het bedrag waarmee de Amerikanen Egypte ondersteunen. Desondanks wordt deze as van de “terugkeer naar militair-conservatieve orde”, waarvan de financiers in Riyad zitten, er door Teheran van beschuldigd de grootste destabiliserende factor in de regio te zijn. Saoedi´s en Egyptenaren, zo luidt de Iraanse beschuldiging, zouden stiekem de Jihadisten van IS ondersteunen, die zich bekennen tot het salafisme, de strenge soennitische doctrine van het Saoedische koninkrijk, waarin sjiieten als afvalligen de dood zouden verdienen.

Van de Arabische Lente tot het succes van de Moslimbroeders

Bijna altijd als de radicaalislamitische terreur zijn kop opheft, verloopt deze langs de scheidslijn tussen soennieten en sjiieten. De sjiieten zijn af te leiden van het Arabische woord voor groep of fractie. Zij waren een afsplitsing van de meerderheid van de moslims. Zij volgden Ali, de vierde kalief van de islam, de neef en schoonzoon van de profeet. Na diens moord in het jaar 661 beschouwden de sjiieten alleen de nakomelingen van Ali als legitieme kaliefen. Later splitsen de Alevieten zich van hen af. De soennieten echter knopen de leiding van de islamitische gemeenschap, de oemma, niet vast aan een afstamming uit de profetenfamilie. Zij zijn de opvolgers van de voorname families van de aristocratie van Mekka, uit de gelederen waarvan de eerste drie kaliefen waren voortgekomen. De twist tussen de beide groeperingen trekt als een rode draad door de islamitische geschiedenis. Pas met de Iraanse “Islamitische Republiek” van 1979 bereikte deze tegenstelling zijn onpeilbare diepten.

Om de overgang van het nogal naïeve enthousiasme voor de “Arabische democratische revoluties” in de lente van 2011 naar de bloedbaden en de politiek-religieuze scheuren van de zomer van 2014 te begrijpen, moet men zowel kijken naar de feiten als naar de manier hoe men zich in het Westen de Arabisch-islamitische wereld voorstelt. Onze elites lijden onder twee academisch overdraagbare ziektes, die afkomstig zijn uit Amerikaanse universiteiten: het Fukuyama- en het Huntington-syndroom.

Het eerste verhaal, “Het einde van de geschiedenis en van de laatste mens” van Francis Fukuyama, streeft naar de universele hegemonie van de Amerikaanse normen in een eenpolige wereld. Aangemoedigd door de EU-toetreding van de meeste voormalige socialistische landen uit Midden-Europa werd dit grote verhaal er uit gemakzucht bijgehaald om de “Arabische Lente” van het jaar 2011 te analyseren. De metafoor heeft zowel betrekking op de “Praagse Lente” van 1968 als op de “Lente van de volkeren” van 1848, twee gebeurtenissen, waarvan de directe gevolgen fataal waren: het binnenrukken van Russische tanks in het voormalige Tsjecho-Slowakije en de triomf van reactionaire en autoritaire machten, van Napoleon III. tot Franz Josef I. Op het Tahrir-plein in Cairo, op de Avenue Bourguiba in Tunis, op de tv-beeldschermen en bij YouTube heeft men daarom alleen de jonge mensen van de middenklasse en de generatie 2.0 willen zien. Zij dienden een structurele verandering van de Arabische wereld te bewijzen, waaruit de Jihad en de niqab, Al Qaida, Hamas en Hezbollah als door een postmodern wonder verdwenen zouden zijn. In plaats daarvan diende een universele gemeenschap van Facebook-vrienden in een virtuele, uiteindelijk irreële wereld de vrede te vinden.

De werkelijkheid heeft zich gewroken: Terwijl Ben Ali in Tunesië, Moebarak in Egypte en Gaddafi in Libië ten val gebracht werden, verzetten de regeringen in Jemen, in Bahrein en Syrië met succes tegen de democratische golf. Ook het Arabisch schiereiland duldde geen sociaal-politieke beweging die de olie-export zou hebben kunnen bedreigen. Het antagonisme tussen soennitische en sjiitische landen, tussen Arabische en Iraanse inspanningen naar hegemonie, won het spoedig van het enthousiasme van de burgerlijke samenlevingen en de internetondersteuners. Zelfs in landen zoals Tunesië of Egypte, waarin de despoten werden afgezet, eindigden de eerste democratische verkiezingen met een overwinning van de Moslimbroeders. Zij waren de revolutie weliswaar niet begonnen, maar hun liefdadigheidsnetwerken, ziekenhuizen, scholen, moskeeën en gaarkeukens zorgden ervoor dat de meeste nieuwe kiezers op hen stemden.

Screenshot 5

Nu sloeg het uur van het tegenovergestelde grote verhaal, volgens welk er “Botsende beschavingen” zouden zijn. In navolging van Samuel Huntington zag het Westen een strijd tussen onze joods-christelijke democratie en hun niet uit te roeien islamitische theocratie. De werkelijkheid is ingewikkelder. De zogenaamd antiwesters gezinde islamitische beschaving is in werkelijkheid diep gespleten. Sjiieten staan tegenover soennieten, Arabieren tegenover Iraniërs. Ook Turken, Koerden, Alavieten, Moslimbroeders en salafisten zijn nauwelijks onder een noemer onder te brengen.

Wie de bloedbaden in Irak en de territoriale nieuwe opmeting aan de Perzische Golf wil begrijpen, moet de politieke radicale islam begrijpen. Diens huidige vorm komt rechtstreeks voort uit de tegenstrijdigheden bij de oprichting van de Moslimbroeders – of het nu de vijandigheid met het Westen is of de met hem gesloten compromissen zijn en de diepe, zelfvernietigende interne conflicten.

Martelarenlegendes

Als geboortedatum van de moderne radicaalislamitische bewegingen geldt het jaar 1928. Destijds richtte de Egyptische onderwijzer Hasan al Banna de vereniging van de Moslimbroeders op. Dat deed hij in Ismailia, aan de oever van het Suezkanaal, in de buurt van de vestiging van de internationale Kanaalmaatschappij, een symbool van de Europese kolonisatie. De Moslimbroeders wilden een islamitische staat oprichten op de ruïnes van de koloniale heerschappij. De wereldlijke partijen kwamen echter op voor een onafhankelijke staat, waarvan de regering geïnspireerd moest zijn op de politieke filosofie van de Verlichting. Net zoals de socialistische, communistische en fascistische bewegingen heeft de Moslimbroederschap haar verbreding te danken aan sociale activiteiten en liefdadigheid. Zij sloot een bondgenootschap met de Egyptische monarchie tegen de grote nationalistisch-laïcistische partij.

In de chaotische tijd na de Tweede Wereldoorlog pleegt de Moslimbroederschap politieke moorden. Haar geestelijk leider Hasan al Banna wordt in 1949 doodgeschoten. Als Nasser met zijn Vrije Officieren in het jaar 1952 een staatsgreep pleegt, helpen enkele Moslimbroeders hem daarbij. Desondanks wordt de vereniging na een tegen Nasser gerichte, de Moslimbroeders aangerekende, aanslag ontbonden. Haar belangrijkste leiders worden opgehangen en het grootste deel van haar vooraanstaande aanhangers worden naar kampen gestuurd. Anderen lukt het om naar de koninkrijken van de olie te vluchten, omdat deze de door Nasser met Sovjet-hulp opgerichte socialistische staatsvorm afwijzen.

Uit deze moeilijke periode is de martelarenlegende van de Moslimbroeders afkomstig. Haar leider, Sayyid Qutb, motiveert met zijn eigen ervaring in de staatsgevangenis, waarin marteling aan de orde van de dag was, zijn kritiek op de onafhankelijke staat, ontzegt hem welk islamitisch karakter dan ook. Hij roept tot diens bestrijding op zoals ooit de profeet. Mohammed wilde het zondige en heidense Mekka vernietigen om van de ruïnes de oorspronkelijke islamitische staat weer op te bouwen. In zijn manifest “Mijlpalen”- het “Wat te doen?” van de radicaalislamitische beweging – roept Sayyid Qutb op tot de gewapende strijd tegen de “ongelovige” regeringen, die ontstaan zijn uit de onafhankelijkheidsbeweging. Nasser laat hem in 1966 ophangen.

De vreselijke nederlaag van Egypte tegen Israël tijdens de Zesdaagse Oorlog in juni 1967 ruïneert het aanzien van Nasser. De Moslimbroeders zien daarin een strafgericht van Allah over de zondige farao die Qutb liet vervolgen. Zijn opvolger Sadat schenkt de Moslimbroeders de vrijheid. Tegelijkertijd spant hij hen voor zijn karretje om de linkse en wereldlijke activisten uit de universiteiten en vakbonden te kunnen verdrijven. Ze verlenen de “gelovige president” een evenzo waardevolle als paradoxe legitimiteit. Uiteindelijk is het hun ondersteuning die Sadat in staat stelt een vredesakkoord met Israël te sluiten en de joodse staat te erkennen – voor de Moslimbroeders een duivelse gruweldaad. De ondertekening van het vredesverdrag is dan ook het begin van hun vastberaden verzet tegen Sadat. Een aan hen gelieerde radicale groepering vermoordt hem in oktober 1981. Daarna vormt geweld de betrekkingen tussen zittende regeringen en radicaalislamitische organisaties. Men herkent zodoende sinds het begin van deze beweging haar ambivalentie, de omvang van haar bereidheid tot compromissen met de vijanden van haar vijanden, zelfs wanneer het einddoel de oprichting van een radicaalislamitische staat blijft.

Screenshot 6

De fatwa van Khomeini tegen Salman Rushdie

Desondanks ontstaat deze staat niet in Egypte, waar Moebarak de opvolger wordt van Sadat. De islamitische revolutie breekt in plaats daarvan in 1978 in Iran uit. Zij zal ayatollah Khomeini aan de macht brengen. Deze revolutie werd slechts in geringe mate door de doctrine van de Moslimbroeders beïnvloed en is veeleer terug te voeren op het sjiisme. De clerus speelt een dragende rol. Zijn hiërarchie functioneert bijna als een op leninistische leest geschoeide revolutiepartij om de sjah ten val te brengen en langzamerhand alle tegenstanders van de theocratie uit de weg te ruimen. Vanaf het begin bedreigt deze sjiitische radicale islam, ondanks alle haattirades tegen de “grote satan” van overzee, veelmeer de conservatieve soennitische regeringen op het nabije Arabisch schiereiland, vooral de Saoedische dynastie. Op haar verzoek begint de soennitische leider Saddam Hussein, door westerse machten gekoesterd, in 1980 de Irak-Iran-oorlog, de “Eerste Golfoorlog”. Deze duurt acht jaar. Beide landen bloeden uit, de Iraanse expansie wordt afgeremd, maar kan echter in Libanon met de oprichting van Hezbollah vaste voet krijgen binnen de sjiitische gemeenschap. Deze gewapende beweging wordt Teheran´s arm tegen de westelijke belangen en tegen Israël.

Terwijl de oorlog tussen het soennitische geregeerde Bagdad en het sjiitische Teheran in de jaren-80 niet ten einde kwam, ontstaat er in Afghanistan een nieuw front van de radicale islam. Met Kerstmis 1979 was het Rode Leger binnengrukt. Soennitische Afghaanse strijders, bij wie zich “internationale jihadistische brigades” uit overwegend Algerije, Egypte, Saoedi-Arabië en Pakistan aansluiten, voeren een guerrillaoorlog tegen de Sovjettroepen. De Afghaanse Jihad is de meest symbolische gebeurtenis van de gewapende radicale islam aan het eind van de 20e eeuw. De terugtrekking van de USSR begin 1989 geeft hem enorm aanzien en kondigt terloops de ineenstorting van de Sovjetwereld aan; de Berlijnse Muur valt op 9 november. Deze nieuwe radicale islam wordt door de CIA uitgerust en door de soennitische oliemonarchen van de Golfregio gefinancierd.

De laatste slaan zo twee vliegen in één klap: ze helpen bij de vernietiging van het communisme en gedragen zich nog radicaler islamitisch dan het revolutionaire Iran. Om zich als heraut van de gekrenkte islamitische wereld te profileren, zal Khomeini op 14 februari 1989 de beroemde fatwa tegen Salman Rushdie uitvaardigen. De roman “De duivelsverzen” zou blasfemisch zijn. De fatwa trekt de aandacht van de media en stelt de gebeurtenis van de daarop volgende dag, de Sovjet-Russische aftocht, in de schaduw. Desondanks zal het debacle van de invasietroepen het langst doorwerken en dynamiek aan het Jihadisme verlenen. In de VS geeft men zich over aan de valse hoop dat het fenomeen wel zou verdwijnen als de geldstroom uit Washington op zou drogen. Maar de bebaarde “vrijheidsstrijders” tegen de Sovjet-Unie zullen zich tien jaar later in de terroristen van 11 september veranderd hebben en precies die hand bijten die hen gevoed had.

De 11e september als remake van de heilige geschiedenis van de islam

In de jaren-90 proberen de voormalige Jihadisten uit Afghanistan nieuwe fronten te openen – vooral in Algerije, Bosnië en Egypte. Maar hoewel de burgeroorlog in Algerije de regering bijna ten val brengt en meer dan 100.000 doden veroorzaakt, kunnen zij de bevolking niet aan hun  kant krijgen. Zo ontstaat er een Jihad-beweging zonder geografische verankering, die gebruikmaakt van de digitale communicatieverbindingen. Ze strekt zich uit van Afghanistan, waar de belangrijkste Arabische leiders van de Jihad zich hebben teruggetrokken, tot aan “Londonistan”, zoals haar toevluchtsoord in de Britse hoofdstad genoemd wordt. De Saoedische Osama bin Laden en de Egyptenaar Aiman al-Zawahiri bereiken een twijfelachtige internationale roem onder de naam Al Qaida (“De Basis”).

Screenshot 7

Mohammed, de krijger en staatsstichter

De aanslagen van 11 september zouden zijn gepland als reactie op het onvermogen van de Jihadisten om de islamitische massa´s voor zich te mobiliseren, zegt Zawahiri in zijn manifest “Ridder onder de banier van de profeet”. Het spectaculaire karakter van de aanval, die zich bedient van de gebarentaal van Hollywood, garandeert hem wereldwijd effect en moet laten zien dat Amerika een kolos of lemen voeten zou zijn, niet in staat om de bondgenoten in de Arabisch-islamitische wereld te verdedigen. De massa´s gelovigen moeten niet meer bang zijn voor de VS, Moebarak en consorten ten val brengen en uit de puinhopen de islamitische staat oprichten.

Tegelijkertijd wordt in het soennitisch jihadistische wereldbeeld de aanval op New York en Washington, na de overwinning op de Sovjet-troepen, beleefd als een remake van de heilige geschiedenis van de islam: de ridders van de profeet en zijn opvolgers overwonnen achter elkaar de beide supermachten van de toenmalige tijd, eerst het rijk van de Sassaniden en daarna het Byzantijnse rijk. De fantasie van de gelovigen wordt zo sterk geprikkeld, dat de 11e september voor vele oproepen verantwoordelijk is en Al Qaida zich wereldwijd kan verzekeren van een groot aantal jonge radicaalislamitische rekruten – ook al droeg ze niks bij aan de oprichting van een radicaalislamitische staat.

De kamikazedimensie van de aanval, waarbij de Jihadist zijn leven opoffert voor het heilige terrorisme, werd binnen de islam bekritiseerd, vooral door het aan Saoedi-Arabië trouw gebleven salafistische establishment. Het sleutelbegrip waarom het ging, was de Jihad. Hij stelt in de islam de religieuze plicht voor om de islam te verbreiden. De profeet, die alle islamitische deugden in zich verenigt, was typisch genoeg allebei, een vastberaden krijger en een staatsstichter. De heilige teksten van de islam documenteren heel uitvoerig zijn veldslagen en zijn meedogenloosheid tegenover de vijanden, vooral wanneer deze als “ongelovigen” of “afvalligen” ter dood veroordeeld werden. De letterlijke interpretatie van zo´n brute islam levert de rechtvaardiging voor de gewelddadigheden van de Jihadisten, van het Afghanistan in de jaren-80 tot aan het nieuw uitgeroepen “kalifaat” van IS in juli 2014.

Screenshot 8

Positiegevechten en machtsverschuivingen

Ook de aanslagen van Nairobi, Bali, Madrid, Londen, die in het begin van de 21e eeuw in de wereld voor angst en verschrikking zorgden, vinden in Saoedi-Arabië geen instemming: de islam, zegt men, verbiedt zelfmoord. Door hun radicaliteit dagen de terroristen de Saoedische hegemonie over de soennitische radicale islam uit. Zo bedreigde Al Qaida tussen 2003 en 2006 de monarchie in Riyad op het Arabisch schiereiland met een omvattende terroristische campagne. De meest indrukwekkende zelfmoordacties zijn echter toe te dichten aan de Palestijnse Hamas en de sjiitische Libanese Hezbollah. Beide zijn verbonden met Iran en verbeteren zo de positie van Teheran in de strijd om de islamitische hegemonie tegenover de soennitische vijanden uit de olie-monarchieën in de Golfregio.

De reactie van de VS op de 11e september bestond eruit om twee jaar later het Irak van Saddam Hussein binnen te rukken. Het voorwendsel waren een vage verbondenheid met het Jihadisme en de verdenking dat de dictator massavernietigingswapens zou bezitten. De regering-Bush bezette Irak om na de dood van Hussein een sjiitisch gedomineerde staat op te richten. Met zo´n tegenpool wilde men het soennitische Saoedi-Arabië bestraffen, omdat 15 van de 19 zelfmoordterroristen van de 11e september uit dit land gekomen waren. Bovendien moest de wereldmarkt voorzien worden van Irakese olie. Tenslotte zag men in een pro-Amerikaanse, florerende sjiitische staat een voorbeeldmodel dat de Iraanse burgers moest aanmoedigen de moellahs ten val te brengen. Deze naïeve waarneming was gebaseerd op de ervaring met de overgangssituatie in het Sovjet-Russische Oost-Europa. Het resultaat was een enorme chaos in Irak, de jongst uitlopers daarvan zijn de moordacties van IS. Paradoxaal genoeg maakte de Amerikaanse zienswijze Iran, dat men wilde isoleren, sterker.

De “Arabische Lente” heeft het de acteurs van de burgerlijke samenleving mogelijk gemaakt zich voor de democratie in te zetten. Zij bedreigt echter sinds 2012 het geopolitieke evenwicht van de regio door de landen, waarin ze plaatsvindt, te verzwakken en de kaarten opnieuw te schudden. De soennitische Jihadisten zien zichzelf als kinderen van Bin Laden, laten zich echter de machtsstrijd in Syrië en Irak binnentrekken, terwijl Al Qaida een transnationale organisatie was. Ze bedreigen Teheran door de druk die ze constant uitoefenen op Assad in Syrië en Maleki in Irak, omdat de onderhandelingen tussen Iran en de VS ten einde lopen. Mochten deze succesvol worden afgesloten, dan zouden daardoor de soennitische olie-koninkrijken van het Arabisch schiereiland verzwakt worden. Aan de andere kant moesten de sjiitische radicale islamieten van de Libanese Hezbollah, die constante druk op Israël moeten uitoefenen, militair ingrijpen tegen de Syrische soennitische revolutie. Daarmee werd de positie van Assad gegarandeerd en de druk op Israël opnieuw verminderd. Israël kan nu dankzij de Syrische betrokkenheid van Hezbollah ongehinderd Hamas bestrijden.

Op dit moment zijn moslims de belangrijkste slachtoffers van de terreurbewegingen. Europa zou er echter goed aan doen om serieus na te denken over een centrale vraag: Wat betekent de terugkeer van duizenden Europese IS-strijders naar de Europese landen?

Screenshot 10

Bron:
www.cicero.de
Auteur: Gilles Kepel

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Arabische Lente", "Nuttige idioten", "Religie van de vrede", Al Qaida, Allah, Arabische wereld, Barbarisme, democratie, dictatuur, Europa, fatwa, Hamas, hersenspoeling, Hezbollah, Historie, Irak, Iran, ISIS, Islam, islamitische ideologie, Israël, Israël-vijandigheid, Jihad, Jodenhaat, kalifaat, koran, Krankzinnigheid, Moslimbroederschap, Moslims, nieuw fascisme, oliebelangen, Qatar, Salafisten, Saoedi-Arabië, sjiieten, soennieten, Syrië, Taliban, Terrorisme, VS, Westen. Bookmark de permalink .

8 reacties op Het bloedspoor van de profeet

  1. louis-portugal zegt:

    Gezien de manier hoe ze hun andere soort islamieten behandelen is het wel duidelijk wat er hiet gaat gebeuren als er maar genoeg zijn.
    Af en toe als ze denken gelijk te hebben krijgen we al een begin van hun dreigende manier van aanpak.
    En enkelen van die jongeren zeggen ook heel duidelijk wat er gaat gebeuren als ze de macht krijgen.
    Laten we maar hopen dat het nooit zover komt..

    Like

  2. Vederso zegt:

    Ik heb het nog niet gelezen, maar eerst gekeken hoe lang het is. Nu het is lang, héél lang.

    Like

  3. Jaan zegt:

    Het lijkt wel een verhaal over sprinkhanen die in grote golven uit het niets op kwamen dagen in Afrika en alle velden met gewassen opvraten waar ze kwamen. Je had wolken met groene sprinkhanen die alle vruchtbare velden leegvraten, maar je had ook kolonies met bruine sprinkhanen die hetzelfde deden. Uit broodnijd vraten ze elkaar ook op als ze de kans kregen.
    Het sprinkhanenprobleem is opgelost door de plaatsen waar ze eieren legden te besproeien met gif. De methode die nu gebruikt wordt is: zet de grenzen open, verder open van Europistan en laat de sprinkhanen van alle kleuren onze goedgevulde velden leegvreten, zodat wij zelf van honger omkomen. Lang leve de immigratie.

    Like

  4. luckybee zegt:

    Ik heb ze wel gelezen,ook als het tamelijk lang is Wat G.W.Bush betreft, daar ben ik toch niet helemaal eens.Dat Sadam wel over Massavernietigings wapen bezit, heeft Halabja wel bewezen.De koerden worden toen met mosterd gas gebombardeerd.Door Hans Blix de socialist ontkent .Beter was het geweest; als Bush ook de Saudi’s en voor al Mekka heeft aangevallen dan hebben wij nu een rustige wereld.Tsia Olie was toen toch tamelijk de baas,van ons allen.

    Like

  5. Pingback: Het bloedspoor van de profeet | Fubar

  6. Intelligent public attempts to understand Moslems similar to understanding mushrooms, to understand someone has to be at least the same way of thinking, prevention such cases should focus on on neutralizing occurrence of financial and moral support, in Japan there is no Islamic terrorism because Islam is forbidden there

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s