Cognitieve dissonantie

Screenshot_20

(Door: Syed M. Islam – Vertaling: “Vederso”)

… Deze ontkenning kan heel erg gelijk zijn aan “cognitieve dissonantie”, een zin bedacht door Leon Festinger. Hoogst waarschijnlijk als gevolg hiervan neigen moslims ertoe problemen te hebben toe te geven dat cultureel, filosofisch en leerstellig islam interpretatieve mogelijkheden biedt tot het aanzetten van geweld tegen niet-moslims. In plaats daarvan lijken ze alleen maar al te snel bereid om al dit geweld als onislamitisch te labelen en de daders “anders” en/of “afwijkend” te verklaren, zelfs als sommige islamitische moordenaars beweren dat ze door de Koran geïnspireerd waren.

Interessant is dat deze “afwijking” zelden duidelijk was voordat die moorden plaatsvonden, ook al wijzen achteraf apologeten dat label snel toe. Deze ontkenning of cognitieve dissonantie voorkomt zeer waarschijnlijk dat de anders vredelievende meerderheid van moslims hun kleine, maar venijnige, radicale broeders proactief controleren.

Hoewel deze dissonantie dient om islamitische extremisten te helpen hun gang te gaan, lijken moslimapologeten te lijden aan een ernstige vorm van ontkenning. Deze ontkenning is onverantwoord, omdat het falen het islamitisch radicalisme te onderdrukken de bewering van de meerderheid onder de moslims dat de islam een ​​religie van vrede is niet lijkt te bevestigen.

We moeten hier opmerken dat, zoals objectivist Ayn Rand ook betoogt, als het gaat om religieuze argumenten “tegenstrijdigheden mogelijk zijn en dat A gelijk is aan niet-A”. Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel islamitische gelovigen moeite hebben om toe te geven dat de koran zichzelf kan lenen voor gewelddadige interpretaties. Ze zijn van kinds af aan geprogrammeerd te “geloven” dat dit het laatste, perfecte boek van Allah is. Hun perceptie van een vreedzame Allah, ongeacht hoeveel koran-verzen als weerlegging kunnen worden aangeboden…. Bovendien, door het ontbreken van een erfgoed, te vergelijken met de periode van de Verlichting en daarna, toen religieuze kritiek aanvaardbaar werd als onderdeel van het academische en sociale discours in Europa, lijken veel islamitische intellectuelen geplaagd door de ontkenning dat een letterlijke koran-interpretatie zich heel goed zou kunnen lenen voor extremisme. De donkerste plek in hun religieuze cognitie ligt onder hun “cherry-picked” beleving van de islam!

Voor moslims in het algemeen kan dit een kortstondige toestand veroorzaken van cognitieve onzekerheid als ze zich ontwikkelen tot een grotere intellectuele volwassenheid en hun eigen versie van de Verlichting vinden die hen in staat stelt om de islam te “privatiseren”, met de nadruk op diens intellectueel positieve delen en afwijzing van zijn betwistbare en dogmatische negatieve delen. Ze zouden kritiek op de koran-geboden moeten toestaan als onderdeel van de vrijheid van meningsuiting van mensen, zonder angst voor fatwa’s, en helpen bij het ontwikkelen van een cognitieve maat van de wereld in bredere, meer universele en humanistische termen, in plaats van het willekeurige, verdeeldheid brengende en smalle perspectief van “moslims” versus “kafirs”.

Afgezien van het geloof van diehard moslims, waarover nauwelijks concrete bewijzen zijn dat in geval van ongevallen, sterfgevallen en natuurlijke rampen Allah meer beschermend is voor moslims – voor de verdedigers van Zijn vermeende definitieve en perfecte “allesomvattende spirituele leiding” – dan hij voor de hele mensheid is, lijken waarneembare feiten elke claim tegen te spreken van superioriteit of nabijheid van Allah anders dan door puur “geloof,” wat veel moslims als een feit beschouwen. Gavin De Becker houdt voor: “Afgezien van regelrechte ontkenning van intuïtieve signalen is er een andere manier waarop we in de problemen komen. Onze intuïtie faalt wanneer deze wordt geladen met onjuiste informatie. Omdat wij de redacteuren zijn van wat er aan informatie binnenkomt en waaraan we geloofwaardigheid toekennen, is het belangrijk om onze informatiebronnen te evalueren.”

Wordt het niet hoog tijd voor moslims om de ontkenning van hun intuïtieve signalen te heroverwegen en de bron van hun “geloof” in het licht van feiten te evalueren? Is het niet tijd om van binnen te verkennen, ondertussen ook op zoek naar externe redenen, om te begrijpen waarom de omstandigheden in islamitische landen zo somber lijken, hoewel het geloof/hoop blijft overstromen over een islamitische hemel in leven na de dood, met (zoals sommige beweren) de belofte van 72 jonge maagden voor elke moslimman?

Naast gewoon de schuld te geven aan het Westen kunnen moslims misschien ook proactieve maatregelen nemen om het pesten door “islamisten” in hun samenleving uit te roeien – zowel in hun eigen land als in de wereldwijde islamitische diaspora? Terwijl westerse imperialistische krachten bijgedragen kunnen hebben aan de recente opkomst van het islamitisch fundamentalisme, kan dat niet de enige reden zijn. Het leven is zelden puur zwart of wit, tenzij een religieuze struisvogel de grote grijze zee van de werkelijkheid ontkent waarin de mens, waaronder moslims, zich vaak bevindt.

Misschien is het tijd voor de islamitische intellectuelen om de elementen binnen de koran te erkennen die hebben gediend tot het aanzetten van interpretatief radicalisme en hun marginalisering voorstellen met behulp van humanistische perspectieven? Gezien de staat van dienst van islamitische radicalen zou een dergelijke verandering in prioriteit door Allah moeten worden begrepen, van wie wordt beweerd dat hij evenveel van iedereen houdt en van wie in de meest recente uitspraken over de islam wordt beweerd dat deze een religie van vrede is.

Is het misschien godslasterlijk om ook aan Allah voor te stellen privé of individuele interpretaties van Zijn geboden te aanvaarden? Zouden die mogelijk meer speculatief zijn dan interpretaties door charlatans — apologeten die op geen enkele manier kunnen controleren of de vertalingen ervan in overeenstemming zijn met Zijn werkelijke wensen? Immers, Allah lijkt een lange sabbatical te hebben genomen sinds zijn laatste vermeende bezoek(en) aan het Midden-Oosten.

Na me onder een aantal “islamisten” gemengd te hebben en met empathie en in inter-persoonlijk respect heb willen leren van hun argumenten, ben ik van mening dat onder velen van hen cognitieve dissonantie een galmende realiteit is. Mijn mening is gebaseerd op zelf verzamelde bewijzen in een periode van twee jaar. Het bewijsmateriaal bevestigt een gevaarlijke en verontrustende vorm van ontkenning onder vele moslim-apologeten.

Bron:
www.faithfreedom.org
Auteur: Syed M. Islam

Vertaald uit het Engels door:
“Vederso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Islam. Bookmark de permalink .

16 reacties op Cognitieve dissonantie

  1. Aegolius cs zegt:

    Goede analyse/ betoog om te lezen en zeker niet af te doen als “aardig” omschreven.

    De zwakstelling is de hoopvolle verwachting dat zij zich moeten/zullen evolueren, zo mogelijk zich zullen aanpassen aan onze “verlichte” maatschappij, dat wellicht een eeuw of wat hat kunnen duren.

    Ware het niet dat de islam geproduceerde koran handhavers-moordenaars* niet honderden jaren wachten op een mogelijk beschavingsverandering van hun schapen.

    Islamitische “groepjes”.

    https://ejbron.wordpress.com/2012/08/07/antwoord-op-martien-pennings-1/#comment-27349

    Like

    • Aegolius cs zegt:

      Ik herinner me uit lang vervlogen tijden mijn liefdevolle paapse catechismuslessen: Waartoe zijn wij op aarde? Om god te dienen en daartoe in de hemel te komen.

      Tja….. kindsheid, familie, scholing en milieu: best wel “lastig”, de kerk op mijn 18e uit te laten schrijven.

      Geen moordaanslagen op mijn leven en de kerk te Rome gaat voort in een soort goddelijk schandalig en misselijkmakende voortzetting van het instituut:

      Ein Amen für die Mafia (Teil 1) 10.08.2011 ARD-Reportage / Dokumentation.

      Like

  2. Marc zegt:

    Een alleraardigst artikel van Syed. Met zijn signalering van ‘cognitieve dissonantie’ bij moslims (het vanwege de opvatting dat de koran het laatste woord van god zou zijn ontkennen van evidente waarheden die tegengesteld zijn aan de koran) stelt Syed moslims voor als remedie “om de ontkenning van hun intuïtieve signalen te heroverwegen en de bron van hun “geloof” in het licht van feiten te evalueren”.

    In alinea 6 citeert Syed Gavin de Becker: “Onze intuïtie faalt wanneer deze wordt geladen met onjuiste informatie. Omdat wij de redacteuren zijn van wat er aan informatie binnenkomt en waaraan we geloofwaardigheid toekennen, is het belangrijk om onze informatiebronnen te evalueren.” Dit is een vrij helder standpunt.

    Maar… hoe kan het dan dat Syed in alinea 10 de volgende vraag stelt:
    “Is het misschien godslasterlijk om ook aan Allah voor te stellen privé of individuele interpretaties van Zijn geboden te aanvaarden?” Hij laat deze vraag weliswaar volgen door zijn, wellicht terechte, sarcastische analyse dat ‘individuele interpretaties van Zijn geboden’ niet speculatiever kunnen zijn dan bestaande interpretaties door imams en ayatollahs (Syed noemt ze charlatans), maar als zijn eerdere aanhaling van De Becker blijft staan, moet hij weten dat het antwoord op zijn vraag een hartgrondig islamitisch “Nee’ zal zijn. Want eerder merkte hijzelf bij hen al het bestaan van ‘cognitieve dissonantie’ op.

    Beter is het wellicht om de moslims te benaderen als, zo niet een ernstig ziek psychiatrisch patiënt, dan als zeer jong kind van een jaar of vijf, die nog geen notie heeft van allerhande zaken waarmee volwassenen worstelen. De moslim zal bij de hand moeten worden genomen en punt voor punt worden uitgelegd hoe de wereld in elkaar steekt, wat hij van de wereld kan en mag verwachten, welke prestaties hij moet leveren om ook zover te komen, en hoe hij met medemensen, zowel moslim als niet-moslim, dient om te gaan.

    Deze opdracht aan de rest van de wereld, want zij dienen hem op te voeden, is een zware kluif. Het is een bijna onmenselijke opdracht, maar wel een die een clash met 1,6 mrd uit de kluiten gegroeide kleuters lijkt te kunnen vermijden.

    Like

    • bigljohn zegt:

      Marc; Een Moslim trachten om te turnen is net zo’n vergeefse moeite, als die alchemisten die probeerden met de steen der wijzen goud te fabriceren.

      Like

      • Marc zegt:

        bigljohn: dat is precies mijn bezwaar tegen het artikel van Syed. Het enige wat overblijft is moslims te behandelen als kinderen die opgevoed moeten worden. Feitelijk blijft er niets anders over, als je oorlog als optie ten minste wilt uitsluiten. En dat laatste lijkt mij inderdaad geen optie. Rest alleen de benadering van moslims in hun kind-zijn.

        Like

  3. Charles Martel zegt:

    Als geweld on-islamisch is, dan is ene mohammed zeker on-islamisch, want volgens de sira is zijn leven een aaneenschakeling van gewelddaden, moord, slachterij, afpersing, ontvoering, verkrachting, en andere sexuele lieve dingetjes. You name it and he did it. Erg goddelijk allemaal.

    Like

  4. lucky bee zegt:

    Wat heeft muziek met de islam te maken de meeste muziek zoorten zijn bij de Islam Harram.
    Op Handje klap en trommels,tambourein, herders fluit en herders cello.alle andere muziek instrumenten moeten vernietigd worden. Dek aan Afghanistan toen de Talibam daar heer en meester was.

    Like

  5. Bas Koning zegt:

    Moslims die tegen terroristen zijn, zijn daarmee tegen de profeet, die zelf ook terrorist was, en tegen de koran, die oproept tot terrorisme. Daarmee worden ze dus afvallig, en target van alle andere moslims totdat hun hoofd eraf ligt. Wat moeten die zogenaamde ‘gematigde’ moslims zeggen tegen de terroristen: dat de profeet het fout had, dat de koran het fout heeft?

    DREAM ON.

    Like

  6. Vederso zegt:

    Een vorm van ontkenning nu. Een van de eerste bijdragen van TheRebel.media van Ezra Levant.

    Like

  7. Mieghumme zegt:

    Moslims, geconfronteerd met de duistere zijden van hun geloof, hebben drie mogelijkheden om cd te elimineren;
    1 ontkenning. Dit komt het meest voor bij vrijwel alle moslims. Voorbeelden te over als ‘dit heeft niets met islam te maken, dit is niet mijn islam, deze moslims begrijpen het niet goed, enz, enz.
    2 de feiten erkennen als onaanvaardbaar en daarom je overtuigingen aanpassen. Dit leidt vrijwel altijd tot geloofsafval. Er zijn enkele bekende voorbeelden. Voor de meeste moslims is het een onbegaanbare weg. Ze zijn doodsbenauwd voor hun imam, omgeving, hel en verdoemenis.
    3 de feiten erkennen als aanvaardbaar en je overtuigingen daarmee in overeenstemming brengen.
    Dit zien we nu in hoge mate gebeuren, vooral bij hen in het westen geboren en opgegroeid.

    Like

  8. Republikein zegt:

    Alla was een profeet.
    Profeten zijn wijze mensen, maar hoe zit het nu precies met “de Duivelsverzen”, is dat waar of niet?
    Voorlopig, zonder nader bericht, moeten we het doen met andere wonderen.

    Like

  9. jitskesez zegt:

    Dit is op Voice in the Desert herblogden reageerde:
    Weer zo iemand die net doet alsof het feit dat Islamieten moorden, hakken, roven en verkrachten, iets is wat niet bij Islam hoort en dus kan worden “hervormd” door welwillende intellectuelen. Het enige wat helpt tegen de Islam is zorgen dat ze in hun eigen landen blijven en ze geen geld of eten of wat dan ook sturen. Er is geen hervorming mogelijk van een “religie” gesticht door een hakkende, slachtende, verkrachtende rover, die in het instructieboek de Koran opdracht geeft hetzelfde te doen met “ongelovigen”. Het is net als met onkruid. Je kan het niet “hervormen.” Je moet grove middellen gebruiken anders is het met je tuin gedaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s