De romantiek van armoede

Screenshot_8

(Door: Ben Shapiro)

Dinsdag had CNN een stuk in haar reizensectie over de wonderen van het bezoeken van Cuba. De titel van het stuk zegt alles over de invalshoek: “Waarom je naar Cuba moet reizen voordat het er als overal elders uitziet”. De auteurs James Williams en Daisy Carrington schrijven: “Cuba is niet zoals andere plaatsen, of liever gezegd, niet zoals deze vandaag overal bestaan. Voor buitenstaanders ziet het er nog uit als in de jaren 1950. Oldtimers rijden door de straten, in het landschap ontbreken winkelcentra en winkelketens en de gebouwen – hoewel afbrokkelend – wijzen op een grootsere tijd”. De auteurs besluiten met: “Het is dit achtergebleven zijn dat aan Havana, de hoofdstad van het land, een onmiskenbare charme verleent. Een charme die, waar sommigen zich zorgen over maken, in gevaar is nadat het Amerikaanse embargo is opgeheven”.

Wie zijn deze anonieme bronnen die zich diep zorgen maken over de charme van armoede en de vernedering in de zielloze muil van de kapitalistische onderneming? Links spreekt over armoede met dezelfde vurige gehechtheid waarmee een geliefde spreekt over de eigenaardigheden van zijn partner. Armoede is charmant. Armoede veredelt. Armoede is Mimi van “La Boheme”, Fantine van “Les Miserables”, Che Guevara (het icoon, niet de massamoordenaar) en Gandhi (het symbool, niet de sjamanistische vrouwenmepper). Armoede is als kunstenaars vechten voor hun brood, onderwijl meesterwerken in elkaar knutselend.

En armoede is gelijkheid. Iedereen noemt elkaar kameraad, terwijl ze hun tuinen schoffelen voor een beetje eten. Er is een echt gevoel van gemeenschap als iedereen een algemeen gevoel van hopeloosheid deelt.

Armoede is vooral mooi – voor andere mensen. Het is een geweldige plek om te bezoeken, maar geen plek waar je zou willen wonen.

Maar je hebt anderen nodig om er te wonen, zodat haar het kunt bezoeken.

En dus romantiseert links armoede.

Primitieve beschavingen moeten worden behouden, omdat zij een eenvoudiger, diepere manier van leven vertegenwoordigen. De arme sloebers die van zulke beschavingen deel uit maken, moeten voor hun eigen bestwil vooral armoedig blijven, opdat zij geen vage afspiegeling van zichzelf worden door commercialisering. John Smith kwam naar Amerika om te verkrachten en goud te plunderen; Pocahontas staat voor de spiritualiteit van de bergen en de intrinsieke waarde van de adelaars. Alleen zij die zich vastklampen aan de onderste sport van het materiële bestaan, ​​kennen de kleuren van de wind.

Nu, het blijkt dat degenen die in armoede leven dat een stuk minder leuk vinden dan degenen die er van buitenaf met weemoedige ogen naar kijken. De Cubanen, die nog steeds hopen hun Chevrolets uit 1959 naar Key Largo te kunnen rijden, zien hun achterhaalde voertuigen niet als een pluspunt; ze zouden het ding dadelijk ruilen voor een Honda Civic van 2005 en de mogelijkheid hebben om ermee naar een reëel bestaande arbeidsplaats te rijden. De Cubanen die deze schilderachtige vervallen gebouwen bewonen, zouden waarschijnlijk smeken dat de bananenrepubliek hen uitkoopt en hen elders van hun pensioen laat genieten.

Maar dat zou de sfeer verpesten. En dus staat links erop dat de bananenrepubliek zich er niet mee bemoeit. Want tenslotte waardeert links de authenticiteit van armoede, zelfs als ze het kunstmatig creëren.

Bron:
www.frontpagemag.com
Auteur: Ben Shapiro

Vertaald uit het Engels door:
”Vederso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Cuba, Hypocrisie, Linkse Kerk, VS. Bookmark de permalink .

14 reacties op De romantiek van armoede

  1. danny zegt:

    Ben in 2008 in Cuba op vakantie geweest. Een schitterend land met vriendelijke mensen, maar wel een steeds grotere kloof tussen arm en rijk. Je kan het kapitalisme op zien komen, de rijken worden rijker, en de armen armer. Je ziet er veel bedelaars op straat, terwijl dat vroeger niet zo was.
    Heb er geen moslims en moskeeën gezien, die worden daar niet zo op prijs gesteld.

    Like

  2. Theresa Geissler zegt:

    Nou, lees één keer “Dirty Havana” van de rebelse schrijver Pedro Juan Guttièrrez en je ligt weliswaar bij tijd en wijle slàp van het lachen, maar je bent tevens in één klap genezen van alle valse Cuba-romantiek!
    De gebroeders Castro houden tegen heug en meug het Communisme in stand en het ‘ontluikende kapitalisme’ is voor hèn en nog zo ’n kliek van partijbonzen; n i e t voor de gemiddelde Cubaan, die nog steeds in z’n afbrokkelende krot kan wegrotten en voor wie elke dag weer een worsteling om te overleven met zich meebrengt!
    Niet voor niets proberen ze de toeristen nog steeds zoveel mogelijk onder te brengen in resorts, waar ze het terrein niet af mogen! Oké, daar valt onderuit te komen door tegen goed geld een kamer in zo ’n krot te huren…..Maar dan óók voor het overige die roze bril af!
    Ene Hemingway heeft óók altijd categorisch geweigerd, het kreng af te zetten! Misselijke salon-communist!
    “Arm, maar gelukkig” is een sprookje, dat we allemaal wel kennen. Het wordt tijd om het definitief
    in de vuilnisbak te flikkeren, de ‘idylle’ van Cuba voorop.

    Like

    • delamontagne zegt:

      De “hemel-op-aarde” zal het vast wel niet zijn in Cuba. Maar dergelijke straatjes zo als op de foto, zie je in heel Z-Amerika en Caribisch gebied. Op die jaren 50 auto,s na dan, uitzonderingen daargelaten.
      Wat dat communisme betreft, dat is al net zo hard aan ,t afbladderen als de verf van die “romantische” huizen.
      Hun buur-eiland Haiti, alhoewel “kapitalistisch” is ook bepaald geen paradijs. Beslist VEEL armoediger dan Cuba.
      Wat ik altijd wel heb gewaardeerd/bewonderd: de levenslust en vrolijkheid van die “latijnse” mensen.
      Een heel verschil met dat ellendige moslim-gejammer in die islam landen. Die leven alleen voor een “leven-na-de-dood”, dom volk.
      Die Z-Amerikanen leven vor het NU………..

      Like

  3. Nemesis zegt:

    Het terrein niet af mogen Theresa? Waar haal je dat vandaan. Het zal nu ondertussen zeker 16 jaar geleden zijn, dat wij in Cuba waren. Er waren nog maar 3 hotels in Varadero. Je kon wel een opgeknapte villa van de bonzen die daar ooit woonden, huren. Wij hadden zoals we gewoonlijk deden alleen de vliegreis geboekt. Ik heb niks met die georganiseerde reizen waar je niet dat ziet wat je eigenlijk wilt zien. We konden 3 weken lang vrij en blij zonder probleem door heel Cuba reizen. We huurden ons een taxi en zeiden waar we heen wilden. Onderweg liet de taxichauffeur ons dan heel veel bijzonderheden zien die je anders niet te zien kreeg. En ja we waren ook uitgenodigd in die afbrokkelende krotten. Dat viel reuze mee. Niet goed, maar viel mee. Maar binnenin bij de Cubanen was alles pico bello schoon. De kinderen hadden beslist geen nieuwe kleren, die waren keurig versteld en ook super schoon.Iets wat me ondanks de enorme armoede steeds weer opviel. En nee, ze hadden amper iets, konden niets kopen en er was ook niks.Melk was alleen voor babies. In het koffieland Cuba konden ze 200 gram koffiebonen per gezin per maand kopen. Barstte daar van het fruit, maar dat was niet voor de Cubanen. Vlees was zo niet aan te komen. Maar ze hielpen elkaar wel, door hier een daar stiekem een varkentje te houden of een paar kippen. Zeep en toiletartikelen waren pure luxe als ze het al konden krijgen. Ik wist dit al van collegae die 2 jaar eerder daar geweest waren. En ik reisde toen veel voor de firma en verzamelde uit alle hotels de zeepjes, shampo’s en wat er nog mee was. Verder nam ik zelf nog tandpasta en andere toiletspullen mee, een hele koffer vol. Bij de douane werd alles wel grondig doorgespit, maar door niks te zeggen bij het jatten van wat zeepjes etc door die lui., konden we zonder problemen verder. Onderweg in de steden waren er wel al winkels waar de rijken en de toeristen konden kopen, ook vlees etc. Daar zijn we na iedere rit voordat we weer terug naar het hotel gebracht werden even gestopt en hebben voor een paar dollar een lading etenswaar gekocht. Ik schaamde me rot om de dankbaarheid van onze taxichauffeur en zijn familie en van de kamermeisjes in het hotel. Maar ze waren altijd vrolijk en vriendelijk, ook de mensen op straat.Overal speelde wel muziek en je moest je niet verwonderen als een wildvreemde heer op straat je even tot een dansje uitnodigde. Tja, en nu met de Amerikanen zal het wel weer verziekt worden. Overigens kwamen er toen al heel veel Canadezen voor een lang weekend. Het is voor hen maar 4 uur vliegen. Ik kan er een boek over schrijven (doe ik net). maar ondanks veel ellende, hebben we ook genoten van het land, de Cubanen en de verschillende culturen die daar wonen en van onze taxi chauffeur. 😀

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Ik heb dat van die resorts niet van mezelf, maar uit de tweede hand. Die mensen zúllen wel een georganiseerde reis gehad hebben; daar kan het ‘m best aan liggen.
      Je laat trouwens ook wel doorschemeren, dat, wat daar nog te krijgen was, niet voor de Cubanen zelf bestemd was. Precies, en dáár zit ‘m nu net de kneep: Júllie wisten dan ook nog,dat je de oh zo vrolijke armoede tenslotte weer zouden verlaten, maar díe mensen zitten er in vast, bedenk dàt wel! Plús dat je als Cubaan niet het lef moet hebben, om ertegen te ageren! Pedro Juan Guttièrrez deed dat, als dissident, nou, hij mocht blij zijn, dat hij tenslotte het vege lijf kon redden naar Spanje! En óók véél armoede en ontbering gekend, sinds hij ontslagen werd -om politieke redenen- bij het radiostation, waar hij werkzaam was! Hoewel hij, dat is dan óók weer herkenbaar, ook voor jou, denk ik, zijn eeuwige pogingen om de volgende dag te halen, later wist te beschrijven op een manier, waarvan je af en toe in een deuk ligt! Maar het geheel is geen lolletje, zeker niet! Als de gebroeders Castro zich communistisch noemen, zou je zeggen, waarom zorgen ze dan tenminste niet voor de huisvesting van de Cubanen? Waarom zijn voedsel en goede gezondheidszorg alleen beschikbaar voor de buitenlanders, die ervoor betalen? (Net als in de voormalige USSR, trouwens) En what about het bootvluchtelingetje Elian González, die per sé weg moest bij zijn familie in Miami, die dol op hem was, en, terug op Cuba, meteen in een heropvoedingssysteem gestopt werd? Alle Communisme is verrót, ook dat van Cuba, daaraan helpt al die blijheid-op-het-oog niets! Het zal voor jullie zeker een fantastische ervaring geweest zin, Tiny, maar wees blij, dat het maar een vakantie was: Zo kreeg het systeem achter de schermen jullie tenminste niet te pakken. Dáárom bleef het leuk!
      Maar om er te wónen…….

      Like

      • Nemesis zegt:

        Theresa, ik heb heel veel ergre situaties gezien en beleefd als op een vakantiereisje naar Cuba. We wisten van de armoede en nee, ik was niet van plan daar te gaan wonen onder zulke omstandigheden. Het is zeker geen lolletje. Ja en communisme is verrot. Maar er is nog heel veel meer verrot in de wereld. En toch hindert het de mensen niet eraan ook daar eens op vakantie te gaan.
        Ondanks dat ik wel weet waar en hoeveel ellende er op de wereld heerst ben ik niet van plan me die op mijn rug ook nog mee te torsen.
        Overigens is/was de gezondheidszorg in Cuba absoluut niet slecht en ze was voor iedereen gratis. Niet alles geloven voordat je het met eigen ogen gezien en zelf beleefd hebt. Net zoals niet van het terrein af mogen. Dat is pertinent gelogen. Ook voor gezelschapsreizen waren er vrije dagen en konden de mensen gaan en staan waar ze wilden.
        En overigens hebben de communistenbonzen ooit voor hun volk gezorgd?, zoals je de Castros verwijt. Denk eens aan Lenin, Stalin, Mao, Pol Pot en laten we de Noord Koreaanse Un niet vergeten.’Nee de zorgen alleen voor zich zelf en goed ook.

        En wat dat knulletje betreft dat terug moest. Dat was buitengewoon zielig en daar kunnen jij of ik wel een mening over hebben en ons kwaad over maken. Het verandert echter niks aan het feit dat het kind gewoon terug moest. Wettelijk gezien was het terecht. Menselijk gezien heel erg sneu. Maar dat kun je van die illegalen die hier in Nederland en nog meer in Duitsland of waar dan ook, ook zeggen of menen.rondlopen. Ook zielig voor die kindertjes, toch? Ik heb echter liever dat ze gewoon naar huis gaan. Die kindertjes wennen wel weer heel snel.. Kinderen zijn veel flexibeler als wij volwassenen.
        Bedtijd, dus out, welterusten.

        Like

  4. Jan zegt:

    Wie een kijkje wil krijgen in Castro’s paradijs dient Armando Valladares’ ‘Against all Hope. A memoir of life in Castro’s Gulag’ te lezen. Is men direct genezen als men mocht denken dat het een socialistisch paradijs is.
    http://www.amazon.com/Against-All-Hope-Memoir-Castros/dp/1893554198


    http://www.therealcuba.com/

    Like

  5. Wachteres zegt:

    “Want tenslotte waardeert links de authenticiteit van armoede”…

    Ja hoor, eerlijk zullen we alles delen, ik een beetje meer dan jij. …

    Links is gek op nivelleren: het volk ontvangt steeds minder en zij zorgen wel goed voor zichzelf.

    Denk aan Marcel van Dam, die vond dat de PVDA niet links genoeg was. Hij woont zelf in een landhuis.

    Denk aan de ultralinkse EU-elite: immense salarissen plus vergoedingen die de pan uit rijzen.

    En belasting betalen? Ho maar! Dat is voor het klootjesvolk, dat financieel ook opdraait voor alle bij voorbaat mislukte linkse plannen.

    “All animals are equal, but some animals are more equal than others.”

    ― George Orwell, Animal Farm Hij had de linksen ook al door.

    Like

  6. luckybee zegt:

    Armoede is alles andere behalve romantis

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s