Israël, de Palestijnen en het water

Screenshot_27

(Door: Alex Feuerherdt – Vertaling: E.J. Bron)

“Ik heb twee dagen geleden gepraat met jonge mensen in Ramallah, die zoals jonge mensen overal ter wereld een opleiding willen doen, willen studeren, reizen, werk vinden en een gezin willen stichten. Ze hebben echter ook een droom, die voor de meeste jonge mensen vanzelfsprekend is: vrij in hun eigen land te leven, vrij van geweld, zonder beperking van hun bewegingsvrijheid […]. Een van de vragen van deze jonge mensen die mij het meest ontroerde – waarbij ik de exacte cijfers niet paraat had – was: hoe kan het dat Israëli´s 70 liter water per dag mogen gebruiken en Palestijnen maar 17?

Deze woorden sprak de voorzitter van het europees Parlement, Martin Schulz, op 12 februari 2014 voor het Israëlische parlement, de Knesset. De laatste zin inclusief de geciteerde vraag zorgde daarbij voor wrevel bij menig Israëlisch parlementariër. Want hij suggereerde dat de Palestijnen in zekere zin op een droogje zouden zitten, terwijl de Israëli´s genoeg water tot hun beschikking hebben. Maar klopt dat ook?

Historische terugblik

Om in de buurt van het antwoord op deze vraag te komen, is een terugblik op de geschiedenis zinvol. Tijdens de periode van het Britse Mandaat in Palestina (1917-1948) waren de oude waterleidingen en irrigatiesystemen, die in vele eeuwen verplaatst respecteivelijk aangelegd waren, nog steeds wijdverbreid. Het water werd uit bronnen, de bergen, rivieren, wadi´s en onderaardse regenputten gehaald, vooral in tijden van droogte was het water begrijpelijkerwijs schaars. Aan het einde van de mandaatperiode bedroeg de maximale watervoorziening – in regenrijke jaren – op de huidige “Westelijke Jordaanoever” ongeveer 25 miljoen m³ per jaar.

Tijdens de Jordaanse heerschappij over de “Westelijke Jordaanoever” bleef de watervoorziening lange tijd onveranderd, totdat er in 1965 een nieuwe boortechniek werd ingevoerd, met behulp waarvan 350 nieuwe putten werden gemaakt. Ook al waren deze niet bijzonder diep en bezaten ze slechts zwakke motoren, desondanks zorgden ze voor een verbetering van de watersituatie. In regenrijke jaren stonden er nu maximaal 66 miljoen m³ per jaar ter beschikking, waarvan het grootste deel werd gebruikt voor de landbouw. In deze periode werden echter maar 4 van de 708 Palestijnse steden en dorpen op de moderne, gemeentelijke watervoorziening aangesloten, die zodoende stromend water hadden.

Toen Israël na de Zesdaagse Oorlog in juni 1967 de controle over de “Westelijke Jordaanoever” overnam, liet de regering diepe, brede bronnen naast de meeste grote urbane centra boren en via een netwerk van pijpleidingen met elkaar verbinden. Daardoor werd de watervoorziening van de Palestijnen met 50% verhoogd. Toen er steeds meer Israëlische nederzettingen gebouwd en door pijpleidingen met elkaar verbonden werden, sloot men de Palestijnse steden en dorpen langs de pijpleidingen ook aan op stromend water. De waterhoeveelheid nam tot 1995, het jaar van het tweede Akkoord van Oslo, uiteindelijk naar ongeveer 120 miljoen m³ per jaar toe, en het aantal dorpen met stromend water steeg van vier naar 309.

Het eerste Akkoord van Oslo in 1994 voorzag erin dat Israël de controle over de Palestijnse watervoorziening in Gaza aan de Palestijnse Autoriteit (PA) afstond, inclusief de verantwoordelijkheid voor de grondwaterleidingen, de bronnen, de ontwikkeling, het beheer en het onderhoud van de water- en afvalwatersystemen. Alleen de watersystemen van de joodse nederzettingen vielen hierbuiten (tot zij in het jaar 2005, na de Israëlische terugtrekking uit Gaza, eveneens overgingen in handen van de PA). Bovendien werd overeengekomen dat Israël een extra hoeveelheid water van 5 miljoen m³ per jaar aan Gaza levert.

Om deze overeenkomsten in de praktijk in te voeren, werd een Joint Water Committee (JWC) met gezamenlijke Israëlisch-Palestijnse teams in het leven geroepen en dit JWC is sindsdien zelfs in tijden van politieke spanningen en oorlogen constant bij elkaar gekomen. Het doel van het JWC was en is dus niet in de laatste plaats om de watervoorziening in de Palestijnse gebieden te verbeteren. In de praktijk nam de extra hoeveelheid water tot het jaar 2006 toe tot 60 miljoen m³, zodat een totale hoeveelheid van ongeveer 178 miljoen m³ werd bereikt. “als je daar de productie uit toegestane bronnen bij denkt”, staat er in een onderzoek van het aan de Bar-Ilan University in Ramat Gan gevestigde Begin-Sadat Center for Strategic Studies, “dan heeft Israël ruimschoots aan zijn ondertekende verplichtingen voldaan.”

Eveneens mag niet onvermeld blijven dat het aantal steden en dorpen op de “Westelijke Jordaanoever” dat is aangesloten op stromend water verder is toegenomen. Waren dit er in het jaar 1995 nog 309 van de 708, tien jaar later was volgens informatie van de Palestinian Water Authority (PWA) nog slechts 105 van de Palestijnse bewoners van de “Westelijke Jordaanoever” niet aangesloten op de waterleiding. In maart 2010 was er in 641 van de 708 plaatsen stromend water, daar zijn intussen 16 dorpen bijgekomen. Nu heeft 98,5% van de Palestijnen op de “Westelijke Jordaanoever” een wateraansluiting – dat is aanzienlijk meer dan bijvoorbeeld het geval is bij de inwoners in Syrië en Jordanië.

Waterverbruik: verschil sterk gedaald

Wat betreft het waterverbruik van Israëli´s en Palestijnen bestond er in 1967 nog een aanzienlijk verschil. Destijds verbruikte een Israëli per jaar gemiddeld 508 m³ natuurlijk water – hiertoe worden niet gezuiverd afvalwater en ontzilt zeewater gerekend –, dat waren bijna 1400 liter per dag. Een Palestijn op de “Westelijke Jordaanoever” kwam slechts op 86 m³ per jaar, dat zijn 236 liter per dag. Dit aanzienlijke verschil had echter veel met de verouderde waterleidingen op de “Westelijke Jordaanoever” te maken en met het feit dat veel Palestijnen nog helemaal niet aangesloten waren op de waterleiding.

Veertig jaar later is er sprake van een duidelijk ander beeld: het Israëlische verbruik per hoofd van de bevolking was naar 153 m³ per jaar (of bijna 420 liter per dag) gedaald, terwijl het Palestijnse verbruik naar 105 m³ per jaar (of 288 liter per dag) was gestegen. Intussen is het verschil nog kleiner geworden: bij de Israëli´s zijn het per hoofd van de bevolking 150 m³ per jaar en bij de Palestijnen 140 m³. “De acute daling van het verbruik per hoofd van de bevolking van natuurlijk water in Israël heeft zowel te maken met de daling van de beschikbare natuurlijke waterbronnen als met de dramatische toename van de bevolking”, verklaart het Begin-Sadat Center for Strategic Studies. Het bevolkingsaantal in Israël steeg tussen 1967 en 2006 van bijna 2,8 miljoen naar 7,1 miljoen.

Vaak wordt hier tegenin gebracht dat de genoemde cijfers weliswaar de totale hoeveelheid van het gebruik van natuurlijk water zouden weergeven, maar dat zij desondanks slechts beperkt zouden gelden, omdat niet alleen het privéverbruik maar ook het verbruik door de landbouw hierin zou zijn opgenomen. Als je alleen het privéverbruik rekent, dan daalt de hoeveelheid voor het jaar 2007 aan Israëlische zijde van 153 m³ per persoon per jaar naar 84 m³ en bij de Palestijnen van 105 m³ naar 58 m³. Dat komt overeen met 230 liter per dag in Israël en 159 liter per dag door de Palestijnen. Dat geeft een verschil in levensstandaard aan, maar het zijn niet de 70 tegenover de 17 liter, zoals Martin Schulz dacht, en het is ook niet zo dat een Palestijn minder dan de 100 liter water per persoon per dag ter beschikking zou staan, die door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) als minimumhoeveelheid wordt genoemd.

Om de watertwist tussen Israëli´s en Palestijnen te begrijpen, is het noodzakelijk om te weten dat er een waterbron bestaat die voor beide zijden van wezenlijk belang is, omdat uit die bron het meeste water afkomstig is. Bedoeld wordt daarmee een berg-aquifer, een watervoerende bodemlaag in de bergen, die zich uitstrekt over de hele “Westelijke Jordaanoever” en aangevuld wordt door regenval. Het water baant zich een weg door de aarde en stroomt uiteindelijk naar verschillende bronnen, die zich voor een niet gering deel in Israëlisch kernland bevinden en waarvan het water in grote reservoirs wordt opgevangen.

Dit is dan ook een wezenlijk deel van het conflict. Want terwijl de Palestijnse Autoriteit erop staat dat de boven de “Westelijke Jordaanoever” vallende en daar in de bodem verdwijnende regen grotendeels van de Palestijnen is, argumenteert de Israëlische waterautoriteit dat de bronnen zich overwegend in gebieden bevinden die al voor 1967 bij Israël hoorden en destijds al gebruikt werden. Om tussen deze beide zienswijzen een compromis te vinden, regelden Oslo II en daarna het Joint Water Committee de verdeling van de watervoorraden.

Ontoereikende behandeling van afvalwater

Het tweede Oslo-akkoord voorzag er ook in dat de Palestijnse Autoriteit een functionerende afvalwaterlozing en afvalwaterzuivering dient te garanderen. Maar dit is nog steeds een groot probleem. De hoeveelheid afvalwater dat door de Palestijnen op de “Westelijke Jordaanoever” wordt geproduceerd, bedraagt nu ongeveer 52 miljoen m³ per jaar. Daarvan werd echter slechts ongeveer 4 miljoen m³ in Palestijnse zuiveringsinstallaties behandeld, nog eens 14 miljoen m³ in Israëlische zuiveringsinstallaties en de rest – dus ongeveer 34 miljoen m³ per jaar en daarmee twee derde deel – stroomt ongezuiverd in veel waterlopen en wordt zodoende een enorme belasting van het grondwater, van de bronnen en van het milieu – zowel in de Palestijnse gebieden als in Israël.

De Palestijnen beschikken verder niet over afvalwaterzuiveringprojecten, hoewel meerdere landen – waaronder Duitsland, de VS en Japan – evenals de Wereldbank hun bereidheid hebben verklaard om aanzienlijke financiële hulp voor de bouw van deze belangrijke installaties beschikbaar te stellen. En dit ondanks het feit dat door het Joint Water Committee goedgekeurde programma´s al bestaan, die de zuivering van afvalwater in Nablus, Tulkarem, Jenin, Ramallah, Hebron, de centrale Gazastrook en andere regio´s omvatten.

Omdat het afvalwater nauwelijks gezuiverd wordt, ontbreekt bovendien vaak de mogelijkheid om het te gebruiken als irrigatiewater in de landbouw. In plaats daarvan wordt vers water gebruikt, wat ertoe leidt dat de private huishoudingen ettelijke miljoenen kubieke meters water minder kunnen gebruiken. Israël daarentegen recyclet ongeveer 75% van zijn afvalwater, in de eerste plaats voor agrarisch gebruik. Volgens informatie van de Europese Commissie gebruikt de joodse staat per hoofd van de bevolking meer gerecycled afvalwater voor agrarische doeleinden dan welk ander land ter wereld ook.

In totaal ziet de Israëlische balans met betrekking tot de waterpolitiek tegenover de Palestijnen er helemaal niet zo slecht uit zoals vaak wordt aangenomen of beweerd. Israël voldoet aan zijn verplichtingen in het waterakkoord met de Palestijnen en heeft er bovendien voor gezorgd dat bijna alle Palestijnse steden en dorpen aangesloten zijn op stromend water. Weliswaar is er nog steeds sprake van een verschil in levensstandaard tussen Israëli´s en Palestijnen, die zich ook weerspiegelt in het water. Maar de verschillen zijn lang niet zo groot als vaak wordt aangenomen.

Bron:
www.fischundfleisch.com
Auteur: Alex Feuerherdt

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestijnen", "Westelijke Jordaanoever", demoniseren, EUSSR, Historie, Hypocrisie, Israël, Israël-vijandigheid. Bookmark de permalink .

6 reacties op Israël, de Palestijnen en het water

  1. peterselie1 zegt:

    Moord en doodslag zijn hun favoriete bezigheden

    Het is met geen pen te beschrijven wat er op 18 november gebeurde in de Kehilat Yaakov synagoge in Jeruzalem. Het was een van de ernstigste terreuraanvallen in Jeruzalem sinds jaren. Om 7 uur in de ochtend drongen twee Arabische terroristen, de neven Uday en Rassan Abu Jamal, de synagoge binnen gewapend met bijlen, messen en een pistool. Zij vermoorden op brute wijze vier aanwezigen en verwonden een aantal anderen waaronder een politieagent terrorodie in het hoofd werd geschoten. >>>> http://www.franklinterhorst.nl/Moord%20en%20doodslag%20zijn%20hun%20favoriete%20bezigheden..htm

    Like

  2. joopklepzeiker zegt:

    In het kort.

    voor de zogenaamde palestijnen was het beter geweest om al die miljarden die ze ontvangen hebben te gebruiken voor het verbeteren van hun infra structuur dan er wapens voor te kopen om Joden af te slachten en moordenaar een riante uitkering te geven.

    Laat hamas en consorten maar een gewoon aan het werk gaan om waterleidingen en dergelijken aan te leggen, ze kunnen immers graven als ratten .

    Maar dat betekent WERKEN en dat is veel lastiger dan de door ons goed betaalde baan van professionele terrorist uit te hangen.

    O ja schop dat zooitje top terroristen wonend in Qatar in de zee , scheelt een hoop centjes besteed in Qatar, kan je een beste waterput van graven.

    Kunnen de broeders van ze geen water verzorgen, moeten de Joden weer hun moordenaars voeden en te drinken geven ?

    Like

  3. fleckie zegt:

    ‘HOE ABBAS POOGT HET INTERNATIONALE STRAFHOF IN TE ZETTEN ALS. WAPEN IN ZIJN ..POLITIEKE STRIJD’ ……CIDI ISRAEL NIEUWSBRIEF APRIL 2015″
    Er was veel te doen over het eventueel Palestijns lidmaatschap v.h.internationaal Strafhof,maar toen die op 1 april inging,bleef het stil.Vier dagen later al dreigde Abbas met een zoveelste aanklacht ,nu in een conflict over onbetaalde rekeningen en bevroren belastinggelden..
    Begin deE maand maakte Israel ongeveer 400 miljoen dollar over naar de palestijnse autoriteit.Het ging om belastinggelden die Israel had geïnd voor de PA,maar niet had afgedragen omdat de palestijnen een lidmaatschapsaanvraag hadden ingediend bij het internationaal Strafhof( ICC) ,Het palestijnse lidmaatschap ging 1 april in……………Maar ondanks de financiele crisis op de Westoever weigerde de palestijnse president Mahmoud Abbas de betaling: hij Ou de 400 miljoen dollar laten terugstorten naar Israel,maakte hij op 5 april bekend. Hij deed dit omdat Israel een bedrag had ingehouden als verrekening van onbetaalde elektriciteitsrekeningen v.d.PA.Dat accepteerde Abbas niet.”Zij zeiden dat ze onze belastinggelden zouden vrijgeven,maar zij hielden een derde daarvan in.Waarom? Zijn dat schulden?Wie maakt dat uit?” zei Abbas in een speech in
    Ramallah.” Wij willen het hele bedrag,of anders stappende naar het ICC.Dan hebben we nog een zaak”….Israel heeft laten weten dat Abbas de 400 miljoen kan krijgen wanneer hij maar wil.Het lijkt genoeg te hebben van de palestijnse dreigementen …………….DREIGEMENTEN en STRAF..
    Het Internationale Strafhof ( ICC ) is opgezet om te voorkomen dat genociden en andere grote misdaden tegen de menselijkheid ooit weer ongestraft zpuden blijven.Toch stemden in 2002 de
    VS en Israel tegen de oprichting ervan. Vooral de VS vreesden politiek gemotiveerde aanklachten
    tegen Amerikaanse burgers en militairen. Dit was ook een v.d.bezwaren tegen palestijnse toetreding tot het Hof,en Abbas speelde daar herhaaldelijk op in door met toetreding te dreigen.
    Het risico van een zaak tegen Israel over de Gaza-actie van afgelopen zomer is in elk geval theoretisch niet groot,omdat het ICC normaal slechts ingrijpt wanneer een land zelf eventuele
    oorlogsmisdaden niet onderzoekt.Israel doet dat wel en erkent bovendien het ICC niet.Maar een klacht voor het ICC zou koren op de molen zijn van bewegingen die Israel willen demoniseren.
    Eind december dreigde Abbas weer met toetreding als de palestijnse resolutie die eiste dat Israel VOOR 2017 zou terugtrekken uit de gebieden niet door de VN Veiligheidsraad zou komen .De resolutie kreeg niet het vereiste aantal stemmen in de Veiligheidsraad en binnen 48 uur diende
    Abbas zijn aanvraag in. Israel reageerde door( niet voor de eerste keer ) te stoppen met het
    afdragen van belastingen en BTW op ingevoerde goederen,ongeveer 120 miljoen dollar per maand,die het voor de PA int. In maart liep het bevroren bedrag op tot $500 miljoen.Israel en de PA hielden elkaar in een wurggreep waar geen beweging in leek te zitten.De financiele positie v.d.
    PA,die zijn ambtenaren niet meer kon betalen ,was nijpend.De internationale druk op Israel steeg,en net officiele ICC- lidmaatschapc.d.PA ,met het risico van klachten ,kwam steeds dichterbij………………..DEAL OF GEEN DEAL……………..Eind maart leek de patstelling plotseling
    verbroken: de Iaraelische premier Benjamin Netanyahu maakte bekend dat de bevroren gelden’uit humanitaire overwegingen’ Puden worden overgemaakt op advies van zijn veiligheidsdiensten .
    Er leek sprake te zijn van een deal: de PA zou verder geen klachten mee indienen bij het ICC,
    berichtte de Jerusalem Post.Of Israel de belastingen weer iedere maand zou gaan afdragen ,zou er volgens het bericht van afhangen of de PA ook daadwerkelijk geen verdere stappen onderneemt bij het ICC.In hoeverre dit bericht klopte is niet duidelijk,want de PA kreeg onmiddellijk zware kritiek van het thuisfront: vooral de ‘regeringspartner’ Hamas verwerpt elke overeenkomst met Israel.Het bericht werd diezelfde dag nog ontkend door een PA-ambtenaar.
    Intussen maakte Israel bekend dat Het af te dragen bedrag wel een bedrag Ou worden ingehouden voor…onbetaalde…rekeningen v.d.PA…: Die neemt al jaren elektriciteit ,water en
    gezondheidsdiensten af van Israel ..zonder..daarvoor..te..betalen…..Normaal wordt in zo’n geval
    de levering gestaakt( de PA zelf heeft dit al verschillende keren gedaan met Hamas,dat ook zijn
    ENERGIEREKENING niet betaalt) .In februari staakte de Israelische (staats) elektriciteitsmaatschappij inderdaad de stroomleveranties aan verschillende steden op de Westoever .Het bedrag aan onbetaalde energierekeningen zou zijn opgelopen tot 492 miljoen dollar. Dit leverde echter een onhoudbare situatie op,omdat de Westoever niet zelf in zijn energie kan voorzien.De leveranties werden al snel weer hervat. ( Mogelijk speelde hierbij ook de Geneefse Conventie een rol,die voorschrijft dat een bezetter moet voorzien in de basisbehoeften
    van de bevolking in het bezette gebied.) Het leek daarom niet onredelijk dat een deel v.d.af te dragen belastingen werd verrekend met de onbetaalde rekeningen v.d.PA. ………………LAWFARE………….Toen de PA het lidmaatschap aanvroeg v.h.ICC , bestempelden
    verschillende commentatoren dit als” LAWFARE”- een woordspeling op ” WARFARE” die zoveel
    betekent als : oorlogsvoering met wetten. Hoewel dit minder dodelijk lijkt dan een oorlog met wapens,voorspelden zij dat eenzijdige stappen als deze zouden leiden tot een verharding v.d.
    posities en de kans op vrede alleen maar zouden verkleinen.Dit lijkt inderdaad het geval te zijn in de kwestie over de bevroren belastinggelden en de ..onbetaalde..palestijnse..rekeningen.
    Twee dagen na het gebaar van Abbas werd bekend dat QATAR ,vanouds vooral een geldschieter voor Hamas,de PA een renteloze lening heeft gegeven van 100 miljoen dollar-precies het bedrag dat Israel zou hebben ingehouden als aanbetaling op de ..onbetaalde ..rekeningen v.d.PA.
    Intussen wordt er opnieuw een resolutie ingediend bij de VN VeiIgheidsraad die eist dat Israel zich voor 2017 terugtrekt uit de gebieden en dat daar een palestijnse staat wordt opgericht ,zonder dat hierover onderhandeld hoeft te worden. Ook Frankrijk zou werken aan een 3-stappen-
    resolutie,die er speciaal op gericht lijkt te zijn se VS mee te krijgen in het opleggen van een oplossing die veel weg heeft v.h.plan van Olmert : een palestijnse staat met als basisgrens de
    Groene Lijn,aangepast door overeengekomen landruilen,met..JERUSALEM..als gedeelde hoofdstad van beide staten,en een ” rechtvaardige oplossing voor palestijnse vluchtelingen”. Dit alles zou bereikt moeten worden op een internationale vredesconferentie( stap 2), waarna Frankrijk en andere Europese landen de zo ontstane palestijnse staat Ouden erkennen( stap 3
    Twee andere voorwaarden voor dit Franse plan zijn dat de VS afzien van hun vetorecht,en dat de palestijnen Israel erkennen als Joodse Staat .Door die laatste voorwaarde is se Franse resolutie bij voorbaat tot falen gedoemd/ Abbas heeft die erkenning al verschillende malen afgewezen en herhaalde zijn afwijzing onlangs nog op wen PLO- bijeenkomst in een speech over het Franse voorstel .De herhaalde initiatieven die een oplossing willen opleggen benadrukken echter het belang van goede relaties tussen Israel en de VS – en die zijn er sinds de laatste Israelische verkiezingsstrijd niet echt beter op geworden.*[ EF]##########

    Like

  4. luckybee zegt:

    Niemand zal de Joden uit Kanaan zonder de toestemming van de God van Abraham kunnen verdrijven.

    Like

  5. Pingback: Israël, Palestijnen en water | Likoed Nederland

  6. Pingback: Amnesty International en het antisemitisme | E.J. Bron

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s