De Palestijnen over wie niemand het heeft

Screenshot_23

Een Palestijnse vrouw, die inkopen doet op een markt in Gaza (25-04-2015), klaagt tegenover de tv-zender Al-Jazeera over een nieuwe belasting die Hamas heeft ingevoerd

(Door: Khaled Abu Toameh – Vertaling: E.J. Bron)

De internationale media negeren nog steeds de “noodsituatie” van die Palestijnen, die onder de heerschappij van de Palestijnse Autoriteit op de “Westelijke Jordaanoever” en onder die van Hamas in de Gazastrook leven, net zoals die in Arabische landen zoals Syrië, Jordanië of Libanon.

“De Palestijnse Autoriteit wil geen democratie”, zegt de moeder van Jihad Salim, die door Palestijnse politieagenten verhoord en mishandeld werd, die van hem wilden weten waarom het Islamitische Blok de verkiezingen voor de Studentenraad van de universiteit Bir Zeit gewonnen heeft.

De internationale gemeenschap schenken alleen dan aandacht aan Palestijnen wanneer zij “slachtoffers” van Israël zijn. De aanhoudende obsessie van de media met Israël zorgt ervoor dat de Arabische landen, de Palestijnse Autoriteit en Hamas hun systematische schendingen van de mensenrechten en de onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting kunnen voortzetten.

De internationale gemeenschap schijnt vergeten te zijn dat er niet alleen Palestijnen in de Gazastrook en op de “Westelijke Jordaanoever” wonen, maar ook in een serie Arabische landen – vooral in Syrië, Jordanië en Libanon.

Westerse verslaggevers, die berichten over het Israëlisch-Palestijnse conflict, concentreren zich bijna altijd op de “noodsituatie” van de Palestijnen die te maken hebben met de Israëlische veiligheidspolitie, ze negeren echter wat er met de Palestijnen in de naburige Arabische landen gebeurt.

Deze journalisten sluiten bijvoorbeeld hun ogen voor de dagelijkse moorden op Palestijnen in Syrië en voor het feit dat de Palestijnen die in Libanon en andere Arabische landen leven onderworpen zijn aan Apartheid en discriminerende wetten.

Een Palestijn, die doodgeschoten wordt nadat hij in Hebron een Israëlische soldaat heeft neergestoken, krijgt meer aandacht in de internationale pers dan een Palestijnse vrouw die in Syrië verhongert.

Het verhaal en de foto´s van Mahmoud Abu Jheisha, die doodgeschoten werd nadat met een mes op een soldaat in Hebron was afgestormd en hem zwaar verwond had, wekte de belangstelling van vele westerse media – ze stuurden journalisten fotografen naar de stad om hierover te berichten.

Maar op dezelfde dag dat Abu Jheisha begraven werd, stierf een Palestijnse vrouw in Syrië door gebrek aan voedsel en medicijnen. De vrouw werd geïdentificeerd als Amneh Hussein Omari. Ze had in het vluchtelingenkamp Jarmoek in de buurt van Damascus gewoond, dat al 670 dagen door het Syrische leger belegerd wordt. Met haar dood stijgt het aantal Palestijnse vluchtelingen dat als gevolg van gebrek aan medicijnen en voedsel naar 176.

Geen van de journalisten die in de regio gestationeerd zijn, berichtte over de zaak Omari; in hun ogen is deze zaak niet belangrijk, omdat de vrouw in een Arabisch land stierf.

Als Omari echter in een dorp of in een vluchtelingenkamp op de “Westelijke Jordaanoever” of in de Gazastrook zou zijn gestorven, dan zou haar verhaal op de voorpagina van alle grote westerse kranten hebben gestaan – omdat zij dan namelijk haar dood met Israëlische maatregelen op de “Westelijke Jordaanoever” of met de blokkade van de Gazastrook in verband zouden hebben kunnen brengen. Diezelfde journalisten, die over de gespannen economische omstandigheden op de “Westelijke Jordaanoever” en in de Gazastrook berichten, schijnen zich niet voor Palestijnen te interesseren die in de Arabische landen uitgehongerd of doodgemarteld worden.

Ook over het feit dat er sinds het begin van de burgeroorlog vier jaar geleden meer dan 2.800 Palestijnen in Syrië werden gedood informeren de journalisten hun lezers en toeschouwers niet. Uit een rapport, dat deze week door een Palestijnse mensenrechtengroepering werd gepubliceerd, blijkt bovendien dat in de afgelopen vier jaar meer dan 27.000 Palestijnen vanuit Syrië naar Europa zijn gevlucht. Ook merkt het bericht op dat er in het vluchtelingenkamp Jarmoek al minstens 730 dagen geen elektriciteit en 229 dagen geen water meer is.

In het begin van de maand verscheen er een krantenartikel, dat vermeldde dat er in een Syrische gevangenis acht Palestijnen zijn gestorven aan de gevolgen van marteling. Drie van de slachtoffers waren vrouwen, o.a. de 22-jarige Nadin Abu Salah, die op het moment van haar dood zwanger was. Het bericht vermeldt dat er alleen al in de maand maart van dit jaar 83 Palestijnen in Syrische gevangenissen werden doodgemarteld.

Het is het ongeluk van de Palestijnen niet op de “westelijke Jordaanoever” of in de Gazastrook te leven. De internationale gemeenschap schenkt alleen aandacht aan Palestijnen als zij “slachtoffers” van Israël zijn.

De internationale media negeren eveneens nog steeds de “noodsituatie” van die Palestijnen, die onder de heerschappij van de Palestijnse Autoriteit (PA) op de “Westelijke Jordaanoever”en onder die van Hamas in de Gazastrook leven.

Op de “Westelijke Jordaanoever” pakken de veiligheidstroepen nog steeds Palestijnen op die kritische opmerkingen op Facebook posten of in het openbaar hun stem verheffen tegen vooraanstaande Palestijnse leiders.

Vorige week bijvoorbeeld arresteerde de Palestijnse geheime dienst Khalil Afaneh, een werknemer van de Waqf (islamitische stichting), omdat hij op zijn Facebook-pagina “laster” tegen Yasser Arafat zou hebben bedreven.

Op 25 april arresteerde de PA de journalist Ahmed Abu Elhaija uit Jenin, die zich juist op weg bevond naar een conferentie in Jordanië. Het is niet de eerste arrestatie van een Palestijnse journalist of blogger; een reden werd niet gegeven.

Een ander verhaal dat door de internationale media werd genegeerd, betreft Jihad Salim, een lid van het aan Hamas verbonden Islamitisch Blok aan de universiteit Bir Zeit op de “Westelijke Jordaanoever”. Salim werd door de Palestijnse veiligheidspolitie opgepakt, kort nadat het Islamitisch Blok de verkiezingen voor de Studentenraad op de universiteit had gewonnen.

Na zijn vrijlating zei hij dat hij door diegenen die hem verhoorden, lichamelijk mishandeld zou zijn; ze zouden hebben willen weten waarom het Islamitisch Blok de verkiezingen gewonnen zou hebben. “De Palestijnse Autoriteit wil geen democratie”, zei zijn moeder na zijn vrijlating. “Waarom arresteren ze studenten en wie heeft daar voordeel bij?”

De situatie in de Gazastrook is niet veel anders. De meeste berichten die in de internationale media opduiken, negeren de heerschappijpraktijken en pesterijen waarop Hamas de Palestijnen trakteert. Bijvoorbeeld de jongste beslissing van Hamas om een nieuwe belasting voor een serie goederen in te voeren. Ze werd door veel Palestijnen heftig bekritiseerd, velen riepen zelfs op tot rebellie tegen Hamas.

En opnieuw interesseert zich geen enkele westerse journalist voor dit verhaal, vooral niet omdat Israël er niet bij is betrokken.

Door hun ogen voor de nood van de Palestijnen te sluiten, die in de Arabische landen en onder de heerschappij van de Palestijnse Autoriteit en Hamas leven, bewijzen de journalisten niet alleen hun publiek een slechte dienst, maar ook de Palestijnen zelf. De aanhoudende obsessie van de media met Israël zorgt ervoor dat de Arabische landen, de Palestijnse Autoriteit en Hamas hun systematische schendingen van de mensenrechten en de onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting kunnen voortzetten.

Bron:
http://de.gatestoneinstitute.org
Vertaling: Stefan Frank

Bron oorspronkelijk artikel:
www.gatestoneinstitute.org
Auteur: Khaled Abu Toameh

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestijnen", "Palestina", "Westelijke Jordaanoever", antisemitisme, Barbarisme, Censuur, demoniseren, Desinformatie, dictatuur, Fatah, Gazastrook, hersenspoeling, Hypocrisie, Indoctrinatie, Islam, islam-collaboratie, Islamofilie, Israël, Israël-vijandigheid, Joden, Jodendom, Jodenhaat, Krankzinnigheid, kwaadaardige opzet, Linkse Kerk, Linkse media, mainstream-media, Marxisme, meningsdictatuur, nieuw fascisme, Persvrijheid, political correctness, propaganda, Rotzakken, Socialisten, Westen, Zelfcensuur. Bookmark de permalink .

10 reacties op De Palestijnen over wie niemand het heeft

  1. Ahava zegt:

    Sterk artikel, goed voor mailboxen van Israelbashers die iedereen in haar of zijn omgeving wel kent. Maak alleen van de ‘b’ voor het woordje begeren in de vijfde alinea dan eerst een ‘n’.

    Like

  2. Philippine zegt:

    Een prima stuk van een prima journalist

    Like

  3. tijluylenspiegel zegt:

    Het heeft me altijd al geërgerd dat er nooit aandacht werd geschonken aan het feit dat er in Syrië en Jordanië nog altijd “vluchtelingenkampen” zijn, deze zogenaamde Palestijnen zitten dus al 67 jaar in een vluchtelingenkamp en worden op zijn best gedoogd maar zeker niet geaccepteerd.
    67 Jaar!!

    Like

    • J. C. Th. Köhler zegt:

      De twee soorten vluchtelingen van de VN: PALESTIJNSE EN GEWONE

      Zondag 28 november 2010 21:41 door Likoed Nederland

      Volgens het Hoge Commissariaat voor Vluchtelingen van de Verenigde Naties (Engelse afkorting: de UNHCR) is een vluchteling iemand die “wegens een gegronde vrees voor vervolging zich bevindt buiten het land van zijn nationaliteit.” De UNHCR heeft daarbij tot doel: “vluchtelingen te helpen om terug naar huis te gaan dan wel zich te vestigen in een ander land. De UNHCR wil duurzame oplossingen voor de benarde situatie van vluchtelingen.”
      Dit geldt voor alle vluchtelingen, waar ook ter wereld.
      Eén groep ‘vluchtelingen’ heeft echter veel meer rechten dan welke andere groep vluchtelingen dan ook: de Palestijnse vluchtelingen. Onder Arabische druk gelden voor Palestijnen als enige bevolkingsgroep op de wereld compleet andere regels. Dit om dit ‘vluchtelingenprobleem’ zo groot mogelijk te maken, en zo te gebruiken als politiek wapen tegen de staat Israel.
      Voor Palestijnen zijn de volgende uitzonderingen gecreëerd:
      1. De definitie voor een Palestijnse ‘vluchteling’ wijkt als volgt af van bovenstaande definitie die voor alle andere vluchtelingen geldt:
      2.
      a. Iemand die zelfs maar één ouder, grootouder of overgrootouder heeft die erkend is als Palestijnse vluchteling, geldt ook als vluchteling. Bij alle andere vluchtelingen op aarde, of dit nu een christen uit Irak betreft of een gezin uit Afghanistan, geldt deze merkwaardige regel niet.
      b. Dus waar andere vluchtelingenproblemen slinken, is het aantal Palestijnse ‘vluchtelingen’ al bijna vertienvoudigd en – onvermijdelijk – nog steeds groeiende. Inmiddels is al een derde deel (!) van het totaal aantal wereldwijde vluchtelingen Palestijn.
      c. In afwijking van de normale definitie – dat een vluchteling de nationaliteit moest hebben van het land waar hij uit vluchtte – geldt voor de Palestijnse vluchtelingen dat het genoeg was om minimaal twee jaar in het mandaatgebied Palestina te hebben gewoond. Dus ook de vele Egyptenaren, Bosniers enz. enz. die als gastarbeider naar Palestina waren getrokken vanwege de gunstige economische ontwikkeling en de goede medische voorzieningen, werden ‘Palestijnse’ vluchtelingen.
      d. Ook het criterium dat een vluchteling gevlucht moet zijn voor vervolging is losgelaten voor Palestijnen. De meeste Palestijnen zijn gevlucht zonder een Israelische soldaat gezien te hebben, laat staan vervolgd te zijn.
      e. De belangrijkste reden om te vluchten was het ontlopen van de oorlog, zoals geadviseerd door de Arabische leiding. Zo zei de Irakese premier Nuri Said, wiens leger Israel aanviel: “We zullen het land verpletteren met onze kanonnen en alle schuilplaatsen van de Joden vernietigen. De Arabieren moeten daarom hun vrouwen en kinderen naar veilige gebieden brengen tot na de gevechten.”
      f. Bovenstaand criterium dat men “buiten het land van zijn nationaliteit” gevlucht moet zijn om als vluchteling te worden aangemerkt, geldt ook al niet voor Palestijnen. Dus ook de vele Palestijnen die zich in 1948 verplaatsten naar een ander deel van het mandaatgebied Palestina – dat ook de Westbank, Gaza en Jordanie omvatte – werden als vluchteling aangemerkt. Als de gewone definitie van vluchteling was gebruikt, zou alleen op dit criterium ongeveer 80% van de ‘vluchtelingen’ zijn afgevallen.

      Het kon daardoor dus zelfs gebeuren dat iemand die in Gaza geboren was, in Haifa was gaan werken en vanwege de oorlog terug gegaan was naar zijn geboortestad Gaza als ‘vluchteling’ werd erkend. Dit is geen vergezocht voorbeeld. Zoals gesteld trok de voor 1948 door Joden veroorzaakte economische bloei in het kustgebied van het huidige Israel vele Arabieren aan, van binnen en buiten het mandaatgebied Palestina. Het zorgde voor een flinke groei van de Arabische bevolking in Palestina. Dit blijkt uit de grote bevolkingsgroei van de gemengd Joods-Arabische steden. Volgens de volkstellingen van 1922 en 1931 nam de Arabische bevolking in gemengde steden in die slechts negen jaar enorm toe, in Jeruzalem bijvoorbeeld met 37% in Tel-Aviv/Jaffa met 62% en in Haifa zelfs met 86%! In dezelfde periode bleef het aantal inwoners van steden met vrijwel alleen Arabische inwoners ongeveer gelijk (Hebron en Nabloes +7%) of krompen zelfs (Gaza -2%).
      3. In afwijking van het normale streven om vluchtelingen na een conflict terug te laten keren naar hun oorspronkelijke woonplaats, is dat voor de Palestijnen niet gebeurd. Dit had gekund, de Arabieren die niet vertrokken zijn uit Israel vanwege de oorlog, zijn niet vervolgd maar zijn er blijven wonen en Israelisch staatsburger geworden. (Dit in tegenstelling tot de Joden die in de Westbank en Oost-Jeruzalem woonden, die werden met veel geweld gedwongen te vertrekken.)
      De terugkeer van de Arabieren naar hun woonplaatsen in Israel werd echter tegen gehouden door de Arabische leiding. Het Arabisch Hoger Commando verklaarde: “Het is ondenkbaar dat de vluchtelingen terug gaan. Het zou een eerste stap zijn in de richting van Arabische erkenning van de staat van Israel.”
      4. Zoals bovenstaand gememoreerd is – als terugkeer niet kan – de volgende oplossing die voor een vluchtelingenprobleem wordt gezocht de hervestiging in een ander land. Ook dat is voor de Palestijnen niet gedaan, eveneens om politieke redenen. Palestijnen mochten en mogen niet integreren in andere landen. Integendeel, ze werden daar door de Arabische regeringen opgesloten in kampen, met name in de Gazastrook, de Westbank, Libanon en Jordanie.
      5. Anno 2010 worden ze in Libanon nog steeds als tweederangs burger beschouwd. De ruim vierhonderdduizend Palestijnen in Libanon mogen bijvoorbeeld geen huizen of grond kopen, mogen bepaalde beroepen niet uitoefenen (zoals advocaat, arts en ingenieur), ze worden structureel onderbetaald, waardoor meer dan de helft van hen onder de armoedegrens leeft en ze moeten opeengepakt in hun kampen blijven wonen. Ze mogen zeker geen Libanees worden, al zijn zij, hun ouders of zelfs hun grootouders er geboren.
      Maar het kan nog gekker, ook Palestijnse ‘vluchtelingen’ die onder Palestijnse autonomie op de Westbank en Gaza leven, mogen zich niet vrij vestigen. Ook zij moeten in hun kampen opgesloten blijven van de eigen Palestijnse regering. Die wil hun daar houden als politiek drukmiddel, ‘in afwachting van hun terugkeer naar Israel’. Zelfs zij zijn ze dus tweederangs burger, in hun eigen gemeenschap.
      Berucht is bijvoorbeeld het vluchtelingenkamp Balata op de Westelijke Jordaanoever. Door de bevolkingsgroei leven daar steeds meer Palestijnen (inmiddels 30.000), opgesloten op een vierkante kilometer. Het is daardoor een van de dichtstbevolkte plaatsen ter wereld. De bewoners mogen echter niet buiten het kamp gaan wonen of huizen bouwen. Ze mogen niet stemmen bij lokale verkiezingen. De kinderen mogen niet buiten het kamp naar school.
      6. In plaats van ze op te sluiten was herhuisvesting in Arabische landen een logische optie. Destijds in 1948 waren er immers tegelijkertijd nog meer Joden die vanuit Arabische landen naar Israel vluchten (bijna een miljoen). Zij ontvluchtten de pogroms die in reactie op de stichting van de staat Israel georganiseerd werden. Wat was logischer geweest om de Palestijnen te herhuisvesten in de door de Joden verlaten woningen in die Arabische landen? Zo een bevolkingsuitruil is bij vele andere vluchtelingenproblemen ook een oplossing geweest, bijvoorbeeld na het conflict tussen India en Pakistan dat ook in 1948 plaats vond.
      7. Palestijnen vallen als enigen niet onder de gewone VN-vluchtelingenorganisatie, de UNHCR, maar hebben een eigen VN-organisatie, het Ondersteuning en Werk Agentschap van de Verenigde Naties (Engelse afkorting UNRWA). Dat werkt alleen voor Palestijnen. Dit is nodig omdat de Palestijnen in hun kampen moeten blijven, nu al ruim zestig jaar. Verder hebben ze nog een eigen solidariteitsdag bij de Verenigde Naties, twee eigen voorlichtingsdepartementen enz. enz.
      De UNRWA zorgt voor de Palestijnen in de vluchtelingenkampen. Zij voorziet in onder meer het onderwijs en medische en sociale voorzieningen. Voor deze bijstand heeft het een jaarlijks budget van 1,2 miljard dollar (2009). De Europese Unie betaalt daarvan 233 miljoen dollar, met Nederland als een van de grootste gevers.

      De conclusie kan niet anders zijn dan dat het Palestijnse vluchtelingenprobleem volkomen kunstmatig gecreeerd is.
      Als het probleem behandeld was als alle andere vluchtelingenproblemen, met de normale criteria, dan was er maar een fractie van het huidige aantal geweest. En het probleem was allang opgelost, hetzij door terugkeer, hetzij door herhuisvesting.
      Dat is echter niet gebeurd, door druk van de Arabische wereld. De rekening van dit probleem wordt echter niet al jaren door de Arabische wereld betaald, die komt vooral bij ons in het westen terecht.
      Maar de echte verliezers, dat zijn de Palestijnen zelf. Zij worden door de Arabische wereld gedwongen tot een triest bestaan: gediscrimineerd en opgesloten in kampen.
      Zoals de Syrische oud-premier Khalid al-Azm in zijn memoires schrijft: “Wij hebben eerst er voor gezocht dat ze vertrokken. We hebben hen ontheemd en ze vervolgens tot voortdurende bedelaars gemaakt.”
      Zo worden ze al generaties lang, tot op de dag van vandaag, cynisch ingezet als politiek wapen tegen Israel.

      j.c.th.kohler@ziggo.nl

      Like

  4. oud-marinier zegt:

    Wat ik me afvraag is , waarom de moeder van Jihad Salim…Nu opeens over de rechten van vrijheid van meningsuiting durft te beginnen , en dat men de Palestijnen alleen in het nieuws brengt wanneer er weer hommeles is met Israel ? “VRIJHEID VAN MENINGSUITING” ? Beseft dat mens wel waar ze het over heeft ? En het recht cq eis hiervan , om je openlijk te kunnen en mogen beklagen en je mening geven …?? Vraag ik me toch af WAT er dan toch mis is met de in NL wonende moslims , waarom zij demeonstreren wanneer NLers HUN mening geven over de moslims ? En verder , vraag ik me af of dat mens nu niet doorheeft dat de “Internationale Media” de Palestijnen niet echt interessant vinden noch waardig vinden om over te berichten , behalve wanneer het om een clash gaat met Israel ? Dat men de Palestijnen gebruikt om Israel in een kwaad daglicht te stellen. Ik zou woedend worden wanneer men mij of mijn zaak zou gebruiken om een ander zo af te schilderen. En de betreffend media hierop attenderen . Verder zou ik niet meewerken aan die propaganda . Maar ja , zo ben ik.

    Like

  5. luckybee zegt:

    Ze horen ook daar niet te zijn.

    Like

  6. Pingback: De Palestijnen waarover men zwijgt | Likoed Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s