De cartoonoorlogen

Screenshot_66

Bosch Fawstin (2e van links), de cartoontekenaar die deze week de wedstrijd op de Mohammed-kunsttentoonstelling in Garland, Texas, won, krijgt zijn prijs overhandigd door Robert Spencer, Geert Wilders en Pamela Geller (v.l.n.r.)

(Door: Douglas Murray – Vertaling: E.J. Bron)

ISIS heeft zojuist blijkbaar de aanzet tot zijn eerste terreuraanslag in de VS gegeven: in Garland, Texas. Het nieuws kan veel mensen ontgaan zijn, omdat de berichten en comments, zoals tegenwoordig zo vaak gebeurt, in bijzaken verstrikt zijn geraakt. Dit waren de eerste berichten: de aanval gold een wedstrijd waarbij cartoons werden gepresenteerd die lieten zien hoe Mohammed eruit gezien zou kunnen hebben. En dan is er nog de identiteit van de mensen die de tentoonstelling georganiseerd en er gesproken hebben.

Maar laten we, voordat we ons hiermee bezighouden, terugkeren naar de hoofdzaak. Sinds januari wordt het idee dat groeperingen zoals ISIS ertoe in staat zijn mensen ertoe te inspireren om moorddadige aanslagen in Parijs en Kopenhagen te plegen niet meer ontkend. Dat dit echter uitgerekend in Texas kan gebeuren, zou op de vrijheid van meningsuiting een nog sterker intimiderend effect kunnen hebben dan de aanslagen van Parijs en Kopenhagen. Geen enkel Europees land heeft zich in zijn grondwet zozeer tot de vrijheid van meningsuiting verplicht dan de Verenigde Staten. En Texas zit ook niet gevangen in moreel relativisme en angstig multiculturalisme zoals de meeste Europese landen.

Na Garland zal het gevoel opgang maken: als ISIS in Texas kan toeslaan, kan hij dit overal. De hele ontwikkelde wereld is dus een potentieel toneel van een aanslag door ISIS. Hoewel niemand zijn handen in de lucht zal steken en zich zal overgeven, zal vermoedelijk echter ook niemand de aandacht op zich willen vestigen door iets te zeggen of te doen dat deze moorddadige censors niet zou kunnen bevallen.

De aanwezigheid van sterke veiligheidstroepen draagt er zeker toe bij om aanslagen te verhinderen, maar men moet zich voor ogen houden dat ISIS zulke “mislukte” aanslagen ervoor zal gebruiken om andere soorten handelingswijzen te peilen, waarvan hij aanneemt dat meer kans op succes zullen hebben.

Wat er echte het meest uitspringt, is hoe stil de gebruikelijke verdedigers van de vrijheid van meningsuiting zijn.

Zonder twijfel houdt dit verband met het versterkte idee dat iemand, die Mohammed tekent of zulke afbeeldingen publiceert, gewoon op een bepaalde manier hier zelf aan schuldig is. Dat is een schrikbarende denkwijze, maar exact op deze wijze wordt het aan de censuur en de zelfcensuur toegestaan zichzelf vast te zetten.

Maar heel weinig mensen zeggen dat ze een figuur uit de geschiedenis niet zullen tekenen, omdat ze bang zijn. Maar in het kader van steeds meer aanslagen neemt onder de media en alle anderen, die geweigerd hebben zulke afbeeldingen te publiceren, het gevoel van falen toe. Om deze schande te camoufleren, maken ze zichzelf wijs dat het iets provocatiefs of zelfs iets onverantwoordelijks op zich zou zijn om ten strijde te trekken tegen mensen die aan de vrijheid van meningsuiting de oorlog verklaard hebben.

Wellicht krijgt iemand die per ongeluk een Mohammed-cartoon getekend heeft nog de ondersteuning van de liefhebbers van vrijheid van meningsuiting, niet echter als hij dit opzettelijk doet en in het volledige bewustzijn van de consequenties. Maar vanzelfsprekend is het juist met het oog op de consequenties, die voortkomen uit de oorlogsverklaring aan de would-be censors, het allerbelangrijkst deze de oorlog te blijven verklaren, opdat niet mensen met Kalsjnikovs onze gebruiken en wetten bepalen.

Hoe meer ingespannen mensen omslachtige motiveringen bedenken om iets te rechtvaardigen, waarvan ze diep van binnen weten dat het verachtelijk is, des te moeilijker wordt het voor ze om de ingeslagen koers te veranderen.

Dan is er nog het randdetail, waarover slechts af en toe gesproken wordt, dat echter waarschijnlijk het belangrijkste verschil uitmaakt tussen de aanslagen in Europa en de reactie op de gepoogde aanslag in Texas. Het zich tegen het Franse satirische tijdschrift “Charlie Hebdo” richtende bloedbad in januari schudde zonder twijfel daarom een groot deel van de publieke opinie wakker, omdat de slachtoffers karikaturisten en redacteurs van een “links” tijdschrift waren. “Charlie Hebdo” stond voor een ontwikkeld seculier anti-establishment standpunt, waarmee een deel van de linksen in de wereld zich kon identificeren.

Dit geheel in tegenstelling tot het gebrek aan solidariteit na de dreigingen tegen de Deense krant “Jyllands-Posten” in het kader van de Mohammed-cartoon affaire in 2005. “Jyllands-Posten” werd –met nuanceringen – als “conservatieve” krant neergezet. In dit verband, waarin “conservatief” van alles kan betekenen van “establishment” tot aan “racistisch” toe, kon de publicatie van cartoons, die de oprichter van de islam laten zien, gemakkelijk op duistere, lage motieven afgewenteld worden.

Aan zulke belasteringen ontkomt men echter niet. Na de aanslagen van Parijs waren er een hoop mensen die bereid waren om de vermoorde cartoonisten van “Charlie Hebdo” te belasteren als rechts-radicalen of racisten.

De organisatoren van het “American Freedom Defense Initiative” AFDI), Pamela Geller en Robert Spencer, zijn geen linkse journalisten, maar conservatieve activisten; dat de Nederlandse politicus Geert Wilders de tentoonstelling met een toespraak opende, maakt de zaak vanuit het oogpunt van mensen die handelingen met politieke waardeoordelen willen beplakken, in plaats van beide van elkaar te scheiden, nog gecompliceerder. Aan de hand van het patroon, dat enerzijds ontstaat uit de veroordelingen en anderzijds uit het zwijgen, wordt echter duidelijk dat een cartoontekenaar verdediging kan verwachten als hij met een linkse organisatie in verband gebracht wordt, niet echter als hij met een rechtse organisatie geassocieerd wordt.

Dit idee is uiteraard de schuld van een van de foute vooronderstellingen van onze tijd: dat iemand, die tot politiek links behoort, gemotiveerd zou zijn door goede bedoelingen, zelfs dan wanneer hij slechte dingen doet, terwijl iemand van politiek rechts door slechte bedoelingen gemotiveerd zou zijn, zelfs dan wanneer hij goede dingen doet. Dientengevolge kan men een cartoon waar Charlie Hebdo achter staat, zien als op een constructieve manier provocatief, terwijl eentje die gesteund wordt door AFDI alleen maar op destructieve manier provocatief kan zijn. Onafhankelijk van het feit of de mensen bereid zijn dit toe te geven, is dit een van de belangrijkste problemen van de reacties op de aanslag in Texas.

Zo´n differentiëring is vanzelfsprekend een kolossale fout. Wanneer mensen er de voorkeur aan geven om zich op de motieven van de slachtoffers in plaats van die van de daders te concentreren, laten ze het allerbelangrijkste aspect buiten beschouwing: dat er een kunsttentoonstelling – derhalve de vrijheid van meningsuiting – werd aangevallen. De rest is narcisme en begripsachterdocht.

Het maakt niet uit of iemand rechts of links, Amerikaan, Deen, Nederlander, Belg of Fransman is. Deze details kunnen voor mensen in de desbetreffende landen oneindig interessant zijn. Maar ISIS en zijn meelopers kan dit helemaal niets schelen. Wat deze mensen proberen, is om overal ter wereld islamitische blasfemie-wetten door te drukken.

Dat is alles waar het om gaat. Als we dat vergeten of uit het oog verliezen, zullen we niet alleen de vrijheid van meningsuiting kwijtraken, maar zullen we verliezen. Punt.

Bron:
http://de.gatestoneinstitute.org
Vertaling: Stefan Frank

Bron oorspronkelijk artikel:
www.gatestoneinstitute.org
Auteur: Douglas Murray

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Religie van de vrede", Appeasement, Barbarisme, Counterjihad, Cultuurstrijd, demoniseren, Dhimmitude, gezond realisme, Hypocrisie, Islam, islam-collaboratie, Islamisering, islamitische ideologie, Islamkritiek, islamofascisme, Islamofilie, Krankzinnigheid, kwaadaardige opzet, lafheid, landverraad, Linkse Kerk, meningsdictatuur, Moslims, nieuw fascisme, political correctness, Rotzakken, sharia, Terrorisme, tolerantie/intolerantie, Volksvijandigheid, Vrijheid, Vrijheid van meningsuiting, Westen, Zelfcensuur. Bookmark de permalink .

4 reacties op De cartoonoorlogen

  1. Pingback: De cartoonoorlogen |

  2. topsporter zegt:

    Goede analyse.

    Like

  3. luckybee zegt:

    Laten wij Mekka en Medina aanvallen en de Kaaba met de grond gelijk maken. Allah als dakloze God heeft niemand in deze wereld respect.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s