De Britse verkiezingsverwikkelingen: microweergave van de westerse politieke situatie

Screenshot_21

Ed Miliband

1. De goedmenschelijke bezetenheid van Ed Miliband.

De Britse Lagerhuis-verkiezingen van 7 mei 2015 werden, ondanks de eerdere verwachtingen, geen nek-aan-nek race: de uiteindelijke zetelverdeling, debet aan het even achterhaalde als onduidelijke “districtenstelsel”, leverde de ‘Tories’ zelfs een absolute meerderheid op, die hen in staat stelde weer eens zelfstandig te gaan regeren. Hun coalitiepartner tot nu toe, de Liberal Democrats, werd door hen praktisch weggevaagd c.q. opgeslokt, terwijl de EU-kritische UKIP ondanks een verdienstelijk stemmenaantal door genoemd districtenstelsel slechts één schamele zetel toebedeeld kreeg. Een vergelijkbaar lot, zij het dan bewerkstelligd door reëel verlies, trof Labour, dat vooral in Schotland vrijwel haar gehele steun onder de bevolking verloor.

Hierop had Labour-zelf vooraf niet gerekend, maar het gebéurde. En voor elke waarnemer met een min of meer realistische inslag kwam het ook niet bepaald als een verrassing: gelet op de ziekelijk-pathetische wijze waarop partijleider Ed Miliband het minister-presidentschap binnen zijn bereik trachtte te krijgen, werd het steeds duidelijker dat hij hiermee zijn hand zou overspelen: zijn campagne varieerde van het publiekelijk onthullen van een monumentale steen met daarin gebeiteld zes volstrekt loze verkiezingsbeloften, die hij, volgens eigen zeggen, na zijn verkiezing tot minister-president een plaats zou geven in de tuin van Downing Street 10, tot de aankondiging van de meest rigoureuze maatregelen teneinde ‘islamofobie en discriminatie van moslims’ tegen te gaan. Hoewel hij dit beleid motiveerde vanuit het aloude sociaaldemocratische “gelijkheidsbeginsel” – intussen een bekend verhaal, overal in Europa-is het vermoeden gerechtvaardigd dat de verbetenheid waarmee het door hem werd gepresenteerd op veel van zijn potentiële, autochtone kiezers overkwam als een frontale aanval, direct tegen hèn gericht. En dat dit niet bevorderlijk werkt om stemmen te winnen, spreekt voor zich.

Daarnaast werd de verkiezingscampagne van Labour gekenmerkt door méér van dat soort eigenaardigheden. De “General Election” in Birmingham op zaterdag 2 mei jl. bijvoorbeeld: de bijeenkomst, kennelijk gehouden in een wijk met overwegend immigranten, bood uiteindelijk de aanblik van een islamitisch evenement, gekenmerkt door sekse-scheiding: met alle mannen gezeten aan de rechterkant van de zaal en alle vrouwen – de meeste bovendien voorzien van een hoofddoek – aan de linkerkant. Ofschoon Labour tegenover sommige persorganen verklaarde dat deze indeling niet van haar persoonlijk was uitgegaan, was het duidelijk dat men evenmin pogingen ondernomen had om deze gang van zaken wat ‘bij te sturen’ met het geldige argument dat dit in de westerse samenleving niet de gewoonte – en zelfs ongewenst – is; men had, kortom, ook hier weer de zich steeds sterker profilerende islamitische cultuur geen strobreed in de weg gelegd – op, nota bene, een evenement van de Britse Labour Party!

Screenshot_27

Hoewel één en ander natuurlijk onuitgesproken blijft, laat het zich gemakkelijk denken dat Ed Miliband tenminste een deel van de goodwill van zijn achterban heeft verspeeld doordat hij de indruk wekte niet zozeer gefocused te zijn op haar welzijn als wel op dat van het allochtone deel der bevolking, in het bijzonder de islamieten. Tegelijkertijd hoopte hijzelf ongetwijfeld op deze manier vanuit islamitische hoek veel stemmen te vergaren, waarbij hij echter dezelfde denkfout maakte als vrijwel alle westerse progressievelingen, namelijk door te veronderstellen dat moslims in principe hetzelfde denken als westerlingen; dat zij op den duur enthousiast te maken zijn voor dezelfde zaken. Inmiddels moet hij er wel achter gekomen zijn dat dit in de praktijk niet opgaat: zeker het meer orthodoxe deel van de moslims wijst op ideologische gronden elke vorm van democratie onveranderlijk af en weigert om die reden gebruik te maken van elke vorm van stemrecht, in deze houding bovendien gestijfd door verstokte haat-imams als Anjem Choudary, die maar één doel voor ogen staan: de hele westerse wereld uiteindelijk onder het juk van de sharia te brengen, waarin stemrecht geen optie is.

En dan is er nog iets: Ed Miliband is Joods. Volbloed Joods, van Hebreeuws-Poolse akomst. Zijn moeder overleefde als kind de Holocaust dankzij een onderduikperiode bij een katholiek gezin. Maar zelf geboren in het Engeland van de jaren ’60 behoorden Ed en zijn oudere broer David uiteraard tot de generatie die in alle vrijheid alle kansen kréég, ook om carrière te maken in de politiek, zoals beide broers vrijwel gelijktijdig deden binnen de gelederen van de Labour Party. In 2010 wist Ed David te passeren voor het lijsttrekkerschap, voornamelijk door zich van de steun van de vakbonden te hebben verzekerd.

Vervolgens maakte het ‘gelukskind’ Ed Miliband dezelfde kapitale fout als zovele van zijn, voornamelijk progressieve, generatiegenoten: namelijk om te denken dat de positie van moslims in de huidige maatschappij te vergelijken zou zijn met die van de Joden in het Europa van voor en tijdens WOII. Evenals al die anderen weigert hij de link tussen de islam en het nazisme te zien en al evenmin het verband tussen de islam en het nieuw opbloeiende antisemitisme in Europa: islam-kritische collega-politici zoals Paul Weston van LibertyGB en Nigel Farage van UKIP ziet hij waarschijnlijk éérder als “nazi ‘s” en vijanden van het Jodendom, niettegenstaande het feit dat juist deze mensen moeten worden beschouwd als degenen die vierkant àchter de Joden en de Israëlische zaak staan! Dat is nu eenmaal de blinde vlek waarmee hij en met hem ontelbaren van zijn generatie en achtergrond kampt. Des te verwarrender moet het voor hem geweest zij dat hem, naast de teleurstellende verkiezingsuitslag, ten overvloede een dolk in de rug werd gestoken vanuit de hoek, waaruit hij dit het minst verwachtte…

2. Het antisemitisme van Gulzabeen Afsar

Gulzabeen Afsar is moslima. Geen zichtbare moslima: zij draagt geen hijab, beweegt zich – voor zover een buitenstaander dat kan beoordelen – vrij en heeft een eigen politieke carrière; niet, zoals Miliband bij Labour, maar bij de Tories, als kandidaat-afgezante voor Derby. Althans, die hàd zij tot na de verkiezingsdag, 7 mei 2015. Wat viel er rond die tijd voor? Om precies te zijn dít: deze op het oog perfect geïntegreerde moslima, voor menigeen het schoolvoorbeeld van hoe-moslims-kunnen-integreren-in-de-samenleving-als-je-maar-geduld-met-ze-hebt, bleek zich tegenover een bekende op Facebook openhartig te hebben uitgelaten door te verklaren dat zij, die volgens eigen zeggen Ed Miliband al niet serieus nam, nóóit haar steun zou verlenen aan “De Jood.”

Screenshot_28

Gulzabeen Afsar

Daar sta je dan. Waar de westerse politiek, van links tot rechts, reeds gedurende decennia de samenleving ervan tracht te doordringen dat antisemitisme een eigenschap is van het nazisme, later het neonazisme, en NIET van de islam, die een ‘Religie van de Vrede’ zou zijn, waar men eerder de nationalistisch georiënteerde politici van antisemitisme beticht, paradoxaal genoeg vanwege hun islam-kritische houding, waardoor ze “dus” tevens als racistisch en antisemitisch zouden moeten worden aangemerkt, kwam deze onmiskenbaar antisemitische uitspraak juist van een model-vertegenwoordigster van diezelfde ‘Religie van de Vrede…’

Wat te doen? Trachten de zaak af te doen als een ‘incident?’ Dit is inderdaad waar de in verlegenheid gebrachte Tories aanvankelijk naar streefden, door van Afsar slechts te eisen dat zij de uitspraak zou wissen en haar excuses zou aanbieden. Dat het daar niet bij gebleven is, is louter de verdienste geweest van enige vooraanstaande joodse instanties, die lieten weten hiermee geen genoegen te nemen: slechts door hun inmenging is de betreffende conservatieve kandidate-met-islamitische achtergrond naar verluidt inmiddels geschorst. Afsar sprak niet vanuit haar positie van conservatief politica: zij sprak vanuit haar islamitische roots, die, zoals nu bleek, als vanouds een bakermat van haat zijn en blijven tegen al wat joods is; alvast één aspect, waarin de moderne, op het oog geïntegreerde, moslim aldus níet verschilt van zijn radicale geloofsgenoten binnen de gelederen van IS en Al-Qaida. Een aspect ook, waardoor hij verwant blijft met zijn orthodoxe mede-moslims in Groot-Brittannië-zelf, die zich afzetten tegen de westerse maatschappij en elke vorm van democratie. Die op hun beurt de Joden haten; ook Joden als Ed Miliband, die zich toch dermate pathetisch bereid toonde om de islamitische gemeenschap tegemoet te komen, dat hij er zijn eigen kiezers voor verraadde….en tenslotte verloor.

3. Model voor de algemene politieke situatie

Wat nu vooral opvalt aan al deze verwikkelingen rondom de Britse Lagerhuis-verkiezingen is, dat zij zo ’n duidelijke afspiegeling vormen van wat momenteel overal in het politieke Westen geldt: min of meer in alle West-Europese landen leeft het besef dat een herhaling van de gebeurtenissen voor en tijdens WOII zich nooit meer mag voordoen, maar vervolgens wordt dit gegeven verkeerd ingevuld, hetgeen tot gevolg heeft:

– dat de moslims ten onrechte als de nieuwe vervolgden, de “Nieuwe Joden” worden gezien;
– dat dit onterechte beeld wordt overgenomen door, nota bene, de Joden zelf, die hierdoor de neiging vertonen zich tegen diegenen te keren die in feite aan hún kant staan
– dat mede hierdoor de verkeerde groep, de realisten, voor de ‘nieuwe nazi ‘s’ worden gehouden en tegelijkertijd de link tussen de oorspronkelijke nazi ’s en de islam totaal wordt ontkend;
– EN dat tenslotte met name Links zich volkomen verstrikt in haar dwaalwegen, vervolgens de weg kwijtraakt en van alle kanten haar steun verliest, overigens zónder ook maar één ogenblik haar ongelijk te bekennen.

Screenshot_25

Anjem Choudary

De lachende derde is dan in politiek opzicht uiteindelijk niet Links, maar de voorzichtig opererende, de kool en de geit sparende politieke “opponent,” die voor de aarzelende kiezer de enig overgebleven reddingsboei lijkt, maar die in de praktijk geen enkele verandering bewerkstelligt en op geen enkel gebied paal en perk stelt, óók niet aan zoiets als de islam. Ergo is de àndere lachende derde in het spel diezelfde islam, die te allen tijde rustig kan doorgaan waarmee hij bezig is, hetzij in de vorm van openlijke provocatie van de westerse samenleving, hetzij door infiltratie bínnen die samenleving met behulp van op het oog perfect geïntegreerde moslims, die echter onderhuids méér verraderlijkheid in zich bergen dan de naïeve westerling waarneemt… of wènst waar te nemen. We hebben bij deze Britse verkiezingen allemaal op kleine schaal kunnen aanschouwen wat zich op grote schaal elke dag afspeelt. Overal in de westerse wereld.

Screenshot_26

Door:
Theresa Geissler
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Religie van de vrede", Appeasement, democratie, Groot-Brittannië, Islam, Islamisering, islamitische ideologie, islamofascisme, Krankzinnigheid, lafheid, landverraad, Moslims, political correctness, politici, Rotzakken, Taqiyya, tolerantie/intolerantie, Volksvijandigheid, Vrijheid, Zelfcensuur. Bookmark de permalink .

13 reacties op De Britse verkiezingsverwikkelingen: microweergave van de westerse politieke situatie

  1. guus zegt:

    Een perfecte analyse, waarbij je ook de vraag mag stellen of de zittende en wegkijkende politiek en haar aanhang überhaupt nog in staat zal zijn toekomstige terreur aanslagen te linken aan de mainstream islam. Het kunstmatig verschil dat voortdurend gemaakt wordt tussen mainstream islam en radicale islam komt alleen de orthodox radicale islamiet ten goede. Als puntje bij paaltje komt zal de mainstream moslim zich neer leggen bij de eisen van de orthodox radicale moslim. De progressieve hersenrot zit zo diep bij de zittende politiek dat alleen een algemeen grootschalig maatschappelijke ramp hun uit hun coma kan wekken.

    Like

  2. Wachteres zegt:

    http://www.telegraph.co.uk/news/politics/nigel-farage/11602620/Police-probe-allegation-of-electoral-fraud-in-Thanet-South.html

    De politie doet onderzoek naar fraude in het district Thanet South, waar Farage eventueel een zetel zou winnen.

    Like

  3. Vederso zegt:

    Breitbart London over het verlies van Labour;

    The Left, despite its love of hurt feelings over facts, has always had a likability problem. Left-wing activists are often seen as petulant, hateful, childish people, with some justification. Look at Laurie Penny, darling of the Left, defending vandalism of a war memorial on Twitter. And Left-wing politicians too often come across like disingenuous, schoolmarmish, nannying prudes.

    In addition to being populated by mediocre talents, the Labour Party has a gigantic credibility problem on the two big issues of the day, the economy and immigration, not because it has got things wrong in the past, but because it refuses to apologise properly for its misdeeds. The party still will not admit it spent too much in government. No one is buying any more; the next leader will have to prostrate himself before the electorate to distance himself from the last 20 years of mismanagement and arrogance.

    Like

  4. Jan Wandelaar zegt:

    Like

  5. topsporter zegt:

    Afgelopen week was er op de tv het programma Oog in Oog gepresenteerd door Sven Kockelmann.
    Tegenover hem zat Brahim Bourzik, die over De Jood sprak. In dit geval had hij het over de burgermeester van Amsterdam.
    Let op: De Jood van der Laan.

    Like

  6. Pingback: De Britse verkiezingsverwikkelingen: microweergave van de westerse politieke situatie |

  7. luckybee zegt:

    Het is de hoogste tijd dat de revolutie van Oliver Cromwel ,voortgezet wordt.niet alleen tot de Magna Charta maar tot dat iedereen gelijk zijn geschapen.Matheus 20 vers 20-28.De Tweezonen van Zebedeus.Dan eerst is ook de Groot Brittanie democratisch.

    Like

  8. Tsja, Theresa, goedmenselijk links perverteert alles.
    Ze maken van Jodenvervolgers de “Nieuwe Joden”.
    Types als Geert Mak en Marcel van Dam hebben deze pervertering in Nederland geïntroduceerd:
    Marcel van Dam in de Volkskrant (vergeten de datum op het knipsel te zetten, maar dus ergens vóór 2002 toen Fortuyn vermoord werd):

    “Het is verhelderend het huidige anti-islamisme te vergelijken met het antisemitisme van voor de Tweede Wereldoorlog. Vervang in het interview van de Volkskrant met Fortuyn alle woorden als Marokkaan, islamiet, islam, imam en moskee door Jood, Joden, rabbijn en synagoge en je voelt de beklemming van het antisemitisme in de jaren dertig. Toen waren de Joden zondebok voor de economische crisis, nu zijn moslims zondebok voor de veiligheidscrisis. ( . . .) Voor een extremist als Fortuyn is er in het gematigde Nederland geen absolute overwinning weggelegd. Maar op weg naar de ondergang kan hij onnoemelijk veel schade aanrichten.”
    https://martienpennings.wordpress.com/2006/06/30/aan-de-obscurantisten-6-pim-fortuyn-en-ayaan-hirsi-ali/

    En Ed Miliband?
    Ook over hem heb ik iets gezegd:
    “Ik vind het zelf ook moeilijk om het telkens weer en consequent onder ogen te zien: maar Miliband en Cameron zijn krankzinnigen, net zoals driekwart van de Europese quasi-elite “links” is en dus grondig van het padje. Ze zijn gewoon echt en waarachtig zo gek als een deur.”
    https://martienpennings.wordpress.com//?s=miliband&search=Gaan

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s