Het veto van de moordenaar

Screenshot_8

Geert Wilders en Flemming Rose

(Door: “Vederso”)

Het begrip in de titel van dit stukje is volgens mij afkomstig van Robert Spencer. Het is een beetje tragisch wanneer in een bijeenkomst van de Deense Free Press Society (dat Free Speech propageert) tenslotte duidelijk wordt dat vrijheid van meningsuiting niet absoluut kan zijn. Dat is het resultaat, de uitkomst, van het debat tussen Flemming Rose (redacteur cultuur van de Deense krant “Jyllands-Posten”) en Geert Wilders op Bornholm. Men kan de standpunten van beiden samenvatten als een academische positie tegenover een praktische. Een beschrijving van de standpunten van Rose is: slechts theoretisch relevant, maar niet van praktisch nut. Tegenover het brute geweld van een AK-47 stopt elk debat. Dat begrijpt ieder kind.

Raymond Ibrahim maakt de vergelijking tussen islamitische terreur en die van de maffia. (3 delen). Die vergelijking is veel minder vergezocht dan men over het algemeen zou denken. Een vrije maatschappij of samenleving kan het zich niet permitteren dat de maffiaboss tenslotte bepaalt welke uitingen er worden getolereerd. En omdat woorden de daden van islamitische terroristen motiveren, is het helemaal niet gèk om die woorden te willen verbieden. Een verbod op de koran zoals Geert Wilders die voorstaat, is een logisch gevolg van de wens om zich tegen de terreur van de maffiaboss te willen verzetten.

Of zoals Martien Pennings de kwestie verduidelijkt die het gevolg is van de vraag: hoeveel tolerantie verdraagt een vrije samenleving? Pennings: “Nogmaals: de Vrijheid van Meningsuiting in alle Westerse Constituties is bedoeld voor diegenen die zich bewegen in het kader van de Joods-Christelijk-Verlichte traditie. De islam valt daarbuiten, dat is een misdadigersideologie. Ja, het is oorlog en in tijden van oorlog moet je misschien de Vrijheid van Meningsuiting van je doodsvijand opheffen. Dat is mijn persoonlijke mening, die ik in vrijheid naar voren breng nu het nog kan en die ik desnoods met de wapens zal verdedigen. Wie mij de bek wil snoeren als ik roep “Verbied de islam!” zal ik desnoods met geweld stoppen”.

Eigenlijk is het een beetje vreemd dat deze discussie steeds opnieuw gevoerd moet worden, maar misschien moet elke nieuwe generatie zich het Kwaad opnieuw bewust maken. Laten we dat dan ook vooral doen.

Debat tussen Fleming Rose en Geert Wilders vanaf 40e minuut: http://snaphanen.dk

Door:
“Vederso”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Denemarken, Europa, Geert Wilders, Islam, Islamisering, Vrijheid, Vrijheid van meningsuiting, Westen. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het veto van de moordenaar

  1. Pilgrim zegt:

    Eigenlijk zou de hele Islam verboden moeten worden. Het is immers een doodscultus en beschaafde samenlevingen verbieden doodscultussen.

    Like

  2. Jules Vismale zegt:

    Als ik dat verhaal over hebzucht in 52 tinten moet geloven (en de moordenaars van de islam ook iets uit symboliseren) lijkt dit meer op het Tarotspel waarin 78 kaarten werden gebruikt. Dezen weerspiegelden verleden, heden en toekomst en bevatten afbeeldingen van de dood, dwaas, duivel, gerechtigheid enz. om daarmee de rol van de kaartentrekker te verzinnenbeelden.
    Nou weet ik alleen ook (en daarvoor zal ik zelf een waar gebeurd verhaal verkondigen dat in de geschiedenis niet erg bekend is) dat hebzucht onder rijke mensen er soms voor zorgt dat veel gewetenloze en hebzuchtige personen bedrog en moord niet schuwen om fortuinen van rijke familieleden te bemachtigen. In het meidenblad ‘Tina’ werden hier al veel strips over gemaakt hoewel ik eerst het desbetreffende waargebeurde verhaal vertel over tomeloze hebzucht en moord in een rijke aristocratische familie.
    Ten tijde van Lodewijk XIV, de beroemde Zonnekoning, woonde er in Parijs ooit een zekere
    Marie-Madeleine-Marguerite d’Aubray,(1630-1676), beter bekend als markiezin de Brinvilliers, die vrij klein was, beeldschoon van uiterlijk, komisch en geestig van karakter en fabelachtig rijk was. Zij was helaas óók verkwistend, hebzuchtig, gewetenloos en dol op vergif! Uit pure hebzucht wilde zij het familiefortuin van haar rijke vader, die ze verafschuwde, bemachtigen en wist ze deze te vergiftigen (daarvoor had de markiezin in Parijse ziekenhuizen, en daar zouden de meeste moslimextremisten vast heel erg trots op zijn geweest!) al tientallen zieken als “proefkonijnen” omgebracht) gevolgd door haar twee jongere broers. Pogingen van Marie-Madeleine-Marguerite d’Aubray om haar echtgenoot markies Antoine de Brinvilliers, haar schoonzuster en haar eigen zuster te vergiftigen waren gelukkig mislukt en ze kreeg hierna al vrij snel de Parijse justitie op haar dak.
    De markiezin vluchtte toen naar een klooster in Luik waar zij alsnog werd gearresteerd en later opgesloten in een gevangenis van Maastricht. Brinvilliers werd daarna teruggebracht naar Parijs waar zij, in de beruchte gevangenis de ‘Congiergerie’, onder martelingen haar misdaden bekende en uiteindelijk ter dood werd veroordeeld. Ze werd in een mestkar naar het schavot vervoerd, met een brandende kaars in haar geboeide handen, waar André Guillaume, de beul van Parijs, met een zwaard Brinvilliers letterlijk een kopje kleiner maakte! Alleen was de markiezin wrang genoeg al vrij klein maar haar lichaam werd na de onthoofding openlijk gecremeerd en de as in de wind over Parijs verstrooid!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s