Een aanklacht tegen doorgeslagen tolerantie

Screenshot_16

(Door: Frank Berkemeier voor “OpinieZ.com”)

Nederlanders is altijd ingeprent dat “wij” Nederlanders een tolerant volk zijn. Het probleem doet zich nu voor dat die tolerantie is doorgeslagen. De indoctrinatie van deze doorgeslagen versie van tolerantie is een dusdanig eigen leven gaan leiden, dat iedere ander denkbeeld wordt weggezet als -minimaal- intolerant.

Lees verder>>>
OpinieZ.com

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Nederland, political correctness, tolerantie/intolerantie. Bookmark de permalink .

10 reacties op Een aanklacht tegen doorgeslagen tolerantie

  1. Sjaak zegt:

    De vluchtelingsleugens onthuld!

    Like

  2. Joannes den Hollander zegt:

    De meerderheid des volks onzes loopt al jaren op zijn tenen. Tolerantie inzake moslims en andere ongewensten is er bij hen al lang niet meer.

    Like

  3. boorzalf zegt:

    En maar roepen welkom,welkom. Deze films moeten ze ook laten zien bij inspraak avonden als het weer over een gelukzoekers centrum gaat. Misschien dat de plaatselijke lij(ei)ders dan tot inkeer komen.

    Like

  4. Pingback: Een aanklacht tegen doorgeslagen tolerantie | Nikontino's Blog

  5. Tom Hendrix zegt:

    Maar de “linkse kerk”, en de politiek-correcten, zullen het met het artikel niet eens zijn. Nou ik wel, en voor de volle 100%.

    Like

  6. Jan zegt:

    Hoge ambtenaren declareren rijkelijk hotelovernachtingen

    Veel hoge ambtenaren bij de Rijksoverheid declareren sober. Maar sommigen ontvangen vergoedingen voor lunches en diners, bovenop hun representatievergoeding. Ook worden dure hotels vergoed, blijkt uit onderzoek van de researchredactie van RTL Nieuws.

    RTL Nieuws vroeg de bonnetjes op van 334 hoge ambtenaren over de jaren 2013 en 2014. Het gaat om de subtop in de ambtenarij, omdat de bonnen van de top al openbaar zijn. De meesten declareren sober, zoals het is voorgeschreven.

    Veel hoge ambtenaren krijgen naast hun salaris maandelijks een vaste vergoeding voor representatieve kosten, om bijvoorbeeld werklunches en diners buiten de deur mee te betalen. Dat bedrag kan oplopen tot 400 euro per maand. Van de ministeries mogen ze daar bovenop toch nog kosten voor lunches en diners declareren.

    een ambtenaar die twee weken in Londen verbleef in een vijfsterrenhotel declareerde daar 4020 euro voor.

    http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/hoge-ambtenaren-declareren-dure-hotels-lunches-en-diners

    Like

  7. Republikein zegt:

    Zal het even spellen.
    Het Marshallplan was een omvangrijk materieel hulpplan, dat op initiatief van de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken George C. Marshall drie jaar na de Tweede Wereldoorlog in werking trad.

    Dit European Recovery Program (ERP) was gericht op de economische wederopbouw van de door de oorlog getroffen landen in Europa. Een belangrijke drijfveer van deze hulp was het vormen van een sterke buffer tegen de expansie van het communisme vanuit de Sovjet-Unie van Stalin. De betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie waren namelijk in snel tempo verslechterd en hadden geleid tot de “Trumandoctrine”.
    Totstandkoming

    Marshall deed het voorstel officieel op 5 juni 1947 in een toespraak aan de Harvard-universiteit in Cambridge, Massachusetts. Hij stelde daarbij de voorwaarde dat de deelnemende landen met een gemeenschappelijk Europees plan zouden komen.

    Eind juni organiseerde de Britse minister van Buitenlandse Zaken Bevin in Parijs een driemogendhedenconferentie. De Russische minister Molotov verzette zich tegen het Marshallplan dat hij beschouwde als een ‘bedreiging voor de soevereiniteit van de kleine Europese landen.’

    Op een conferentie in Parijs, die in juli 1947 plaatsvond, waren zestien Europese landen vertegenwoordigd om het plan te bespreken. Spanje (dat onder Franco formeel neutraal was gebleven) en de Sovjet-Unie waren niet uitgenodigd. Diverse Oost-Europese landen die ook voor hulp en deelname in aanmerking kwamen, namen op last van Stalin niet deel aan de conferentie.

    De West-Europese landen stelden in september 1947 samen een economisch herstelplan op dat vervolgens aan de Amerikaanse senaat werd overhandigd.
    Uitvoering

    De hulp bestond tussen 1948 en 1952 concreet uit geld, goederen, grondstoffen en levensmiddelen. Voor veel mensen maakte deze hulp het verschil tussen leven en dood. Uiteindelijk bedroeg de Marshallhulp een totaalwaarde van 12,4 miljard dollar vanuit de Verenigde Staten. Hiervan kwam 1,5 miljard ten goede aan het verwoeste Duitsland, waardoor dit land de oude, waardeloos geworden Reichsmark op 20/21 juli 1948 kon vervangen door de Duitse mark en de lege winkelschappen weer gevuld konden worden. Ook de andere landen die profiteerden van de Marshallhulp, kregen hierdoor een belangrijke impuls voor de opbouw van hun industrieën en energievoorziening; 20% van de hulp was een lening, 80% was gift.

    Ten onrechte wordt vaak gedacht dat de economische opleving in West–Europa, die al snel na de Tweede Wereldoorlog ontstond, grotendeels is toe te schrijven aan de Marshallhulp. Eind 1947, dus vóór de uitvoering van het Marshallplan, waren de Britse, Franse en Nederlandse productie alweer op het vooroorlogse niveau. Italië en België volgden eind 1948. In Nederland was tijdens de eerste jaren van de bezetting de industriële productiecapaciteit gegroeid. Na de bevrijding kon deze worden aangewend voor de wederopbouw.[1][2] Voor Nederland was de Marshallhulp vooral van economisch belang omdat de Amerikaanse deviezentoekenning met name het economisch herstel van West Duitsland bevorderde, en een aanzet tot effectieve Europese samenwerking was.[3]

    Van economisch belang voor de ERP-landen was dat de Marshallhulp hen ertoe aan zette om hun monetair beleid in dienst te stellen van herstel en uitbreiding van de internationale handel en prijsstabiliteit. Deze ontwikkelingen zijn belangrijk geweest voor de verdere Europese economische ontwikkeling na beëindiging van de Marshallhulp.[4]
    Voorwaarden

    In Frankrijk en Italië werden duidelijke voorwaarden aan de hulp gesteld. In mei 1947 werden de communisten, onder druk, uit de Franse regering gezet. Een maand later kreeg ook de Italiaanse regering een duidelijk anticommunistisch gezicht. Voor Nederland dreigde de Marshallhulp twee keer voortijdig te eindigen. In 1949 dreigden de Verenigde Staten met het intrekken van de Marshallhulp naar aanleiding van de politionele acties in Nederlands-Indië. Toen de Verenigde Staten in 1950 de Koreaanse Oorlog tegen het communisme begonnen, vroegen ze aan Nederland troepen te sturen. Toen Nederland dit weigerde, dreigde de VS opnieuw de Marshallhulp op te zeggen.

    Het Marshall plan trad drie jaar na de Tweede Wereldoorlog in werking. Het was bedoeld om de economie van Europa te verbeteren en zo een sterk Europa te creëren. Dit was niet enkel een daad van liefdadigheid: een sterk Europa was in de ogen van de Verenigde Staten ook nodig als een buffer tegen de communistische invloeden van de Sovjetunie. Amerika geloofde dat een zwak Europa vatbaar zou zijn voor de aanwezige communistische invloeden. Deze gedachte dreef Amerika ertoe om de Marshall hulp een West-Europese aangelegenheid te maken en zo een scheiding te creëren tussen West-Europa en het communistische Oost-Europa. De scheiding is nog steeds te zien, zoals mooi geïllustreerd door de elektriciteitsaansluitingen in Duitsland. Het Marshall plan hield globaal in dat de VS tussen 1948 en 1952 12,6 miljard dollar aan materialen, voedsel en grondstoffen naar de (destijds) 16 landen die meededen aan de Marshall hulp stuurde, 80% was een gift, 20% een lening. De reden dat het plan geaccepteerd werd in de Europese landen had te maken met de context. De oorlog was net voorbij en de Europese landen bevonden zich financieel in een dal. De discussie of Europa destijds zonder het Marshall plan ook uit het dal was geklommen blijft hier buiten beschouwing. Het financiële aspect van het Marshall plan zorgde er wel voor dat het plan in economisch zwakke Europese landen werd geaccepteerd. Een ander aspect van het Marshall plan is dat het ook heeft gezorgd voor een veranderende context in Europa. Het plan zorgde voor meer samenwerking tussen de verschillende landen. Het Marshall plan heeft uiteindelijk zelfs indirect bijgedragen aan het creëren van de juiste context voor het latere verdrag van Rome, het eigenlijke begin van de Europese Unie.

    Bron illustratie: Jo Spier, Het Marshall-plan en U (Den Haag, 1949).
    Ja, sorry Bert, lezen doen ze niet, als het maar lekker warm is.

    Over warm gesproken:
    Twee vlooien komen elkaar tegen.
    Ik heb het zo koud zegt de ene vlo.
    Waar zit je dan vraagt de andere.
    Ik zit in de snor van een motorrijder.
    Daar moet je niet zijn, ga in de doos van een vrouw zitten, doe ik ook, altijd warm.

    Een tijdje later weer een confrontatie.
    Ik heb het zo ontzettend koud zegt de ene vlo.[Samson?]
    Wat, heb je mijn raad niet opgevolgd zegt de andere vlo.[Pechlul?]
    Jawel, ik was ook verhuisd naar de doos van de vrouw zei die rode vlo maar naar 2 dagen zat ik weer in de snor van de motorrijder.
    Dat ligt politiek erg gevoelig, of niet?
    Vlooienplagen, gedver!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s