‘Solidariteit’

Screenshot_21

(Door: “eg regs”)

Vlaggen halfstok, allerhande solidariteitsbetuigingen en de nodige plechtige momenten van één-minuut stilte die nog in het verschiet liggen. Zijn we werkelijk allemaal zo ‘intens-persoonlijk getroffen’ door de gebeurtenissen in Frankrijk of zijn we gehersenspoeld? Een conditioneringsproces wellicht om ons verder te gewennen aan één-wereld globalisme.

Tijdens het Europees Kampioenschap van 2008 sloeg het noodlot toe in het privéleven van een van de spelers van het ‘Nederlands’ elftal -de echtgenoot van Khalid Boulahrouz kreeg een miskraam. Geheel passend in dit tijdperk, waarin niemand meer schijnt te weten ‘hoe het hoort’, niemand zich meer een oordeel durft aan te matigen over wat normaal is en wat niet en waarin we allemaal zijn overgeleverd aan de diverse ‘nieuwe inzichten’ die zich dagelijks, achteloos en op goed geluk uit de lucht gegrepen weten, werd gepoogd om op een ‘respectvolle’ manier invulling te geven aan deze persoonlijke tragedie: ‘Oranje’ speelde de kwartfinale tegen Rusland zodoende met rouwbanden. Een wanstaltige demonstratie van hoe wij ieder besef van realiteitszin bijster zijn en in zijn vertwijfelde onbeholpenheid ronduit gênant. Was dit nu werkelijk een tot het ‘nationale vlak’ opstijgende wederwaardigeid die het verdiende om op deze wijze onder onzer aller aandacht gebracht te worden – hoe tragisch dit voor de (private) betrokkenen ook was? En als onze ontsteltenis dan echt zo oprecht en welgemeend was: wat deed de ‘rouwende vader’ in kwestie dan eigenlijk op een voetbalveld? De analogie zal wel niet perfect zijn, maar ergens zitten er parallellen met de huidige hashtag-neurose vis-à-vis Frankrijk:onze alles behalve spontane, integendeel alleszins gefabriceerde en gecultiveerde, maar hoe dan ook volstrekt onlogische ‘solidariteit’ met Frankrijk.

Voordat we het vergeten:Frankrijk bevond zich bepaald niet in de achterhoede van de ‘struggle’ tegen de Apartheid en reken er maar op dat Mandela naderhand bedolven werd onder de Franse eredoctoraten, onderscheidingen en tricolore sjerpen. Dit land vond het met andere woorden -net zo zeer als Nederland natuurlijk – volkomen vanzelfsprekend toen belastinginkomsten werden aangewend in de strijd tegen het ‘racistische minderheidsbewind in Pretoria’. Dat dientengevolge onschuldige blanke kinderen bij het verlaten van een rugbystadion het risico liepen aan flarden gereten te worden door deze wel heel erg fysieke manifestatie van ‘engagement’ was een overweging waar de Franse politici (en de Franse bevolking) geen seconde van wakker hebben gelegen. Sterker nog: dit was de hele opzet. Militair konden de ‘blanke supremacisten’ niet verslagen worden, dus waren het de burgers die tot onderworpenheid gedemoraliseerd en geterroriseerd moesten worden.

Zweden bijvoorbeeld was natuurlijk ook een ‘anti-Apartheids gidsland’ geweest, maar van haar was in ieder geval nog te zeggen dat zij haar raciaal verraad (jegens een etnisch verwant en in beginsel vriendelijk gezind volk) bedreven uit onwetendheid. Het zou zomaar kunnen dat zij zelf echt gelóófde in haar regenboogfantasieën. Zweden was immers nooit een koloniale mogendheid geweest en was – tot voor kort – van alle geneugten van veelrassigheid verstoken gebleven. Zij wist dus niet beter. Maar deze verzachtende omstandigheid is onmogelijk door Frankrijk aan te voeren. Niet met haar historische ervaringen met islamitisch imperialisme, niet na Afrikaanse dekolonisatie en al helemaal niet na HAÏTI.

En hoewel Frankrijk te kenmerken is als een uitgesproken antichristelijke natie, bestaat er jegens de moslims doorgaans een onderstroom van welwillendheid. Toen de ‘Chinees-Amerikaanse’ tennisser Michael Chang na zijn Roland Garros-overwinning zich een korte geloofsverwijzing permitteerde, kwam hem dit te staan op boegeroep en een striemend fluitconcert. Maar wat als Chang een moslim was geweest? Had hij dan ook een soortgelijk gebrek aan ‘egards’ voor lief moeten nemen? Waarschijnlijk niet en als de ‘sensitiviteit’ waarmee het Franse voetbalelftal omgaat met het thema ‘ramadan‘ als een graadmeter mag dienen, is zelfs met absolute zekerheid te zeggen: die kwestie is boven iedere twijfel verheven.

Tot slot was het Frankrijk dat deed wat talrijke Arabische landen eerder hadden geweigerd: Ayatollah Khomenei politiek asiel verlenen en hem alle ruimte geven om zijn revolutie voor te bereiden. En let vooral ook nog eventjes op welke ‘flag-carrier’ het ook al weer was die hem eersteklas terugvloog naar huis; terug naar wat al heel spoedig zou worden tot het epicentrum van wereldwijde, islamitische terreur. Solidariteit met Frankrijk? Nou nee, het had eerlijk gezegd geen huichelachtiger en verraderlijker volk kunnen overkomen – misschien gerekend buiten Nederland dan.

Door:
“eg regs”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Religie van de vrede", Frankrijk, Hypocrisie, Islam. Bookmark de permalink .

10 reacties op ‘Solidariteit’

  1. Vederso zegt:

    Gavin McInnes van The Rebel.media zet vraagtekens bij de hippie-achtige herdenkingen in Parijs, maar om nu een heel volk bij het grofvuil te zetten zoals in de laatste zin van het artikel gebeurt, vindt ik onverdiend.

    Like

  2. Bob Fleumer zegt:

    Zweden heeft in het verleden flink huisgehouden in Noorwegen, Denemarken, Finland en noord Duitsland hoe zo geen koloniaal verleden?

    Like

  3. D. G. Neree zegt:

    Er is een verschil tussen wat de regering van een land doet en wat het volk over het algemeen wil. In Nederland zien we nu, dat de regeringen die we hebben steeds brutaler en kwaadaardiger worden, terwijl ‘het volk’ daar hoogstens in meegesleept wordt door het dagelijkse vergif dat ze in wordt gepompt via de kranten, de TV en het ideologisch verziekte onderwijs.

    Like

  4. J. C. Th. Köhler zegt:

    Welk land heeft Zweden dan ooit gekoloniseerd?

    j.c.th.kohler@ziggo.nl

    Like

  5. Jean zegt:

    Ik leef mee in het leed van de getroffen families in Frankrijk maar ik weiger mee te doen aan de zielige mediakomedie waarin steeds de grootste huichelaars op de eerste rij staan, walgelijk.

    Like

  6. Edjan zegt:

    Ik leef mee met al die arme mensen die zijn opgeofferd door onze politici. Die smeerlappen die even wat mee janken en zgn boos doen, een paar pionnen van de tegenpartij doden, een lege stad bombarderen, de moslims extra beschermen en dat was het. O nee, dat was het niet!
    De import van barbaren moet sneller en er mag vooral niet gecontroleerd worden. Verder moeten wij ongewapend blijven en onze muil houden.

    Like

  7. Jo zegt:

    Maar zie je op het plaatje niet de échte socialist wijlen Muammar Geddafie Komeine welkom heten ?

    Like

  8. Jan zegt:

    ‘Zweden was immers nooit een koloniale mogendheid geweest …’
    Swedish overseas colonies
    https://en.wikipedia.org/wiki/Swedish_overseas_colonies#New_Sweden

    Swedish colonization of the Americas
    https://en.wikipedia.org/wiki/Swedish_colonization_of_the_Americas

    Like

  9. D.DAY zegt:

    Je vraagt je af waar al die solidariteit toe dient. Het gevaar van aanslagen door moslimterroristen wordt er niet minder om. Integendeel, deze solidariteit is gestoeld op een eenzijdige beleving. De moslims spelen hier hun rol van huichelarij door te doen alsof zij zich samen met ons de slachtoffers herdenken, maar zij herdenken de daders meer als slachtoffers.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s