Wie Europa liefheeft, perkt samenwerking op alle fronten in

Screenshot_74

(Door: Syp Wynia)

Na een kwart eeuw van vooruit vluchten is het tijd voor het beperken van pretenties en ambities en van ophouden met het weggeven van nog meer nationale bevoegdheden en geld. Op 23 juni stemmen de Britten over de vraag of ze in de Europese Unie (EU) willen blijven of eruit willen. De kans dat de Britten in meerderheid de EU willen verlaten, is behoorlijk groot. Als dat er daadwerkelijk van komt, zou dat uniek zijn: het eerste land dat de EU verlaat, een groot noordwestelijk land bovendien. In zuidoostelijke richting breidt de EU juist uit.

Elsevier

De Unie is al langere tijd op drift, en niet alleen op de landkaart. Het begon bijna zeventig jaar geleden met vijf West-­Europese landen die de oproep van de Verenigde Staten volgden om nauw samen te werken met het verslagen Duitsland om zo de nieuwe vijand, de Sovjet-Unie, weerstand te bieden.

Met het wegvallen van de dreiging uit het oosten raakte de Europese eenwording een kwart eeuw geleden ook zijn belangrijke drijfveer kwijt. Paradoxaal genoeg vormde dat voor Duitsland en vooral Frankrijk, de kernlanden van de Europese integratie, het signaal voor een ingrijpende vlucht naar voren. Onder Franse druk kwam de euro, onder Duitse druk de oostwaartse uitbreiding met landen die eerder werden gecontroleerd door de Sovjet-Unie.

Paradox

De afgelopen jaren werd al duidelijk dat die dubbele ­expansie (meer landen, meer centralisering) leidt tot aanhoudende spanning in de EU. De euro-crisis was (en is) het product van een ongelukkig beleid om te veel ongelijksoortige landen in één economisch en monetair samenwerkingsverband onder te brengen.

Om die spanning het hoofd te bieden, zijn – de volgende paradox – de ­afgelopen jaren nieuwe bevoegdheden en geldstromen samengebracht in de Europese hoofdkantoren. De problemen met de euro leidden behalve tot meer centralisering van de macht echter ook tot versterkte afwijzende reacties onder de bevolking.

Een tweede Europees kroonjuweel is het vrije verkeer van personen, en ook dat staat op omvallen, ook al doordat de EU zoveel groter is geworden. De Unie heeft zich de afgelopen twee decennia immers uitgebreid tot 28 lidstaten. Nog eens zes landen (waaronder Turkije en Albanië) zijn kandidaat.

Het geloofsartikel van de ongecontroleerde binnengrenzen is al te naïef gebleken. Vooral nu sinds de zomer meer dan honderdduizend migranten per maand via Turkije de ‘Balkanroute’ nemen, zorgt het vrije verkeer voor pijnlijke onenigheid. Elke poging om door alle EU-landen gedeelde oplossingen te vinden, mislukt tot dusver. Het vrije verkeer (‘Schengen’) staat op springen.

Het curieuze is nu dat Groot-Brittannië de EU wellicht gaat verlaten, terwijl dat land al niet meedeed aan de euro en het asiel- en migratiebeleid, en ook de grenscontroles nooit heeft afgeschaft. Aan de andere kant van het continent dreigde Griekenland juist uit de euro te worden gezet en kan het land nog steeds uit de Schengenzone worden gezet.

Pretenties

Het illustreert dat de Europese eenwording sinds het einde van de Koude Oorlog is beland in een draaikolk van uitbreidingen met landen en bevoegdheden, van crises, en van weer nieuwe uitbreidingen. De euro-crisis, de migratiecrisis, en de voorbeelden van Griekenland en Groot-Brittannië illustreren dat de wal het schip aan het keren is.

Wie het beste van de Europese samenwerking op de been wil houden, moet bereid zijn de Europese eenwording in te perken. Een monetaire unie met Duitsland en Griekenland kan nooit wat worden. Een continentaal asiel- en immigratiebeleid is ten dode opgeschreven.

Na een kwart eeuw van vooruit vluchten is het tijd voor het beperken van pretenties en ambities en van ophouden met het weggeven van nog meer nationale bevoegdheden en geld. Wie Europa liefheeft, accepteert verscheidenheid en decentralisatie. En wie ook die waarschuwing in de wind slaat, oogst geen welvaart en stabiliteit, maar juist spanning en stagnatie.

Bron:
www.elsevier.nl
(Premium-artikel)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Europa, EUSSR, gezond realisme, soevereiniteit, Zelfbeschikking. Bookmark de permalink .

14 reacties op Wie Europa liefheeft, perkt samenwerking op alle fronten in

  1. Anneke zegt:

    Samenwerking is er naar mijn mening helemaal niet. De EU-landen blijven hun landskarakter houden, dus ook hun geschiedenissen en culturen. Hetzelfde continent, maar geen gelijke eenheid. Ieder land is uniek…

    Like

    • hendrikush zegt:

      Dat is een juiste waarneming. Ook de ‘volksaard’ is door de EU niet veranderd.
      “Eigen land eerst” is de modus vivendi van de EU-vertegenwoordigers.

      Like

    • DonnaDolce zegt:

      JUIST omdat ieder land uniek is, zul je nooit één Europa krijgen zoals Brussel in gedachte heeft. Te veel verschillende normen en waarden…(geschiedenissen en culturen ook). Helemaal mee eens, Anneke…..

      Like

  2. kruisridder zegt:

    Er komt oorlog, het licht gaat voorgoed uit, een ramp in Europa zal gaan plaatsvinden volgens de EU-leiders als men tegen de EU-grondwet stemt. We hebben tegengestemd in 2005 in grote meerderheid, vervolgens werd dit door de politiek verworpen en ja, ze hebben gelijk gekregen. Doordat de politiek de uitslag van het referendum naast zich had neergelegd, is zich sinds die tijd een ramp aan het voltrekken. Oorlogen in het M-O en Afrika, op voet van oorlog met Rusland en een invasie van mohammedanen op ons grondgebied. Nog nét gaat het licht niet uit….

    Like

  3. koddebeier zegt:

    En wie zijn land lief hebt stapt uit de Europese Unie !!

    Like

  4. wim zegt:

    Prima column, zoals we van Syp gewend zijn. Alleen ‘ophouden met het weggeven van nog meer nationale bevoegdheden en geld’ is niet voldoende. het moet zijn: Terugploegen van nationale bevoegdheden en baas over eigen geld (begroting)…

    Like

  5. Peter Blok zegt:

    Decentralisatie van de EU terug naar de nationale politiek is democratisch effectief en efficiënt. Regel alleen wat centraal geregeld moet worden en laat de lidstaten vrij waar het decentraal kan. De politiek moet dichter bij de mensen staan en Brussel is voor velen erg ver van huis. Doorgaan op deze heilloze weg betekent het einde van de Europese Unie.

    Like

  6. Jean zegt:

    Hopelijk volgt snel Nefix, Befix, Dufix, Zwefix, Oofix, Itafix, Spafix enz. en worden die EU misdadigers opgesloten want ze hebben tot op heden verschrikkelijke verwoestingen en enorme schade veroorzaakt aan Europa en de Europeanen.
    Europa JA, EU NEEN.

    Like

  7. Republikein zegt:

    Lid van de hondenbrigade.

    Like

  8. Koos zegt:

    Alleen samenwerken om de buitengrenzen af te sluiten.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s