“Representatieve” regering?

Screenshot_120

(Door: “BolleJan”)

Deze week mogen we weer participeren in het grootste semi-religieuze ritueel van de lage landen: de Tweede Kamerverkiezingen. Velen van ons zullen hun kostbare vrije tijd opofferen om naar het stemlokaal te gaan om daarmee het handelen van hun afgod voor de komende jaren te kunnen beïnvloeden. De religieuze mythe waarin dit rituele handelen is ingebed, noemt zichzelf ‘parlementaire democratie’, de vermeende godheid om wie het hier allemaal draait noemt men ‘regering’. De vermeende bovennatuurlijke entiteit heet representatief te zijn en de wil van het volk te vertegenwoordigen, zoals het verkiezingsritueel wil symboliseren. Daarnaast wordt van deze veronderstelde Macht verwacht dat zij garant staat voor de vermeende rechten en het welzijn van de gelovigen. In de praktijk worden de hoge verwachtingen echter nauwelijks waargemaakt. Integendeel zelfs, want er vinden continue handelingen plaats die het welzijn en de belangen van de onderdanen eerder ondermijnen dan dienen.

Dit is het logische gevolg van het feit dat de mythologische ‘representatieve regering’ niks anders is dan een geestelijke constructie en een succesvol psychologisch mechanisme waarmee men met de schijn van integriteit en rechtvaardigheid de eigen wil aan derden kan opleggen. Een heersende elite kán de onderdanen NOOIT representeren, zoals een slavenhouder zijn slaven nooit zou kunnen dienen. We vinden de idee van een ‘representatieve regering’ echter zo comfortabel dat we onszelf in een diepe slaap hebben gesust.

In werkelijkheid bestaat zoiets als een ‘representatieve regering’ helemaal niet; er bestaan alleen macht-wellustige individuen die op hun beurt wederom een immens apparaat van bureaucraten aansturen. Al deze lieden zijn gebonden aan gevestigde ideologische kaders en economische machtsstructuren en bovenal gedreven om de eigen machtspositie, portemonnee en carrière te dienen. Dit neemt niet weg dat veel van deze ijdeltuiten zelf hartstochtelijk in het mythologische fenomeen ‘representatieve regering’ geloven. De idee dat een vermeende regering alle ‘Nederlanders’ zou kunnen vertegenwoordigen is bij voorbaat al losgeslagen lariekoek, tenzij… een ieder in de kern exact hetzelfde zou willen. En dit is nu juist de onderliggende overtuiging van de ideologisch geïnfecteerde humanistische materialist. In feite beschouwt hij de mensheid als een holistische eenheid, die vertegenwoordigt dient te worden door een ‘rechtvaardige regering’. De traditionele religie ziet hij als een hinderlijk product van sociale en economische vervreemding, die hij denkt te kunnen overwinnen door deze vermeende vervreemding door middel van regeringsbeleid weg te nemen. Door zijn ‘progressieve’ instelling leeft hij in de dwaze overtuiging de geschiedenis te hebben overweldigd of tenminste op het punt staat dit te doen. Omdat deze fantasieën op foutieve aannames berusten en uit losgeslagen ijdelheid zijn geboren, kunnen ze in de praktijk niets anders dan destructief zijn. Ook Karl Popper wist dit reeds: “De wereld in een paradijs te veranderen, houdt in haar tot een hel te maken”.

Het ontstaan van het ideologische denken en het geloof in een ‘representatieve regering’ hebben eenzelfde psychologische oorsprong, die ik als christen als het meest duistere gevolg van de ‘Verlichting’ beschouw. Vandaag de dag maakt men zich druk over allerlei vermeende mensenrechten, maar het enige ‘recht’ dat wij daadwerkelijk bezitten, is feitelijk geen recht, maar een voorrecht: het leven. In vroegere tijden wist men dit voorrecht op waarde te schatten. Men wist zich als nietig schepsel afhankelijk van God en door het geloof voelde men zich in dankbaarheid verantwoordelijk voor zichzelf en voor de naaste medemens. Het was dit diepgewortelde verantwoordelijkheidsgevoel tegenover God en de andere mensen dat de christelijke maatschappij deed floreren. De ‘Verlichting’ zorgde echter voor een paradigma-verandering met immense gevolgen. Het verantwoordelijke ‘Ik moet’ tegenover God en samenleving veranderde in een egocentrisch ‘Ik wil’ tegenover mijzelf en de rest. De daaruit voortvloeiende ‘individualisering’ betekende in werkelijkheid niet zozeer gewonnen vrijheid als wel het zich ontdoen van voorheen vanzelfsprekende verantwoordelijkheden, zodat men zich volledig is gaan richten op datgene dat ‘werkelijk telt’: het eigen IK en diens materialistische welvarendheid.

Veel verantwoordelijkheden zijn sindsdien neergelegd bij een wensconstructie genaamd ´representatieve regering’, die men met de uitvoer van allerlei idealen is gaan opzadelen en die via dit instrument aan anderen konden worden opgelegd – dit is natuurlijk ideaal voor de halfslachtige mensheid: een externe ‘regering’ laten opdraaien voor de nodige ‘naastenliefde’, terwijl men zichzelf vervolgens volledig kan richten op de bevrediging van de eigen behoeften, zonder daarbij in gewetensnood te geraken. De politieke regeringselite deelt in deze waan dat zij handelt uit ‘naastenliefde’ en gelooft werkelijk dat haar ijdele machtspolitiek gerechtvaardigd is en een hoger doel dient: het belang van de mensheid die haar in deze functie zou hebben uitverkoren.

Het Ik-wil-denken heeft ons volledig losgeslagen van onze historische en collectieve identiteit en daarmee de ondergang van onze beschaving doen inleiden. Een boom ontdaan van zijn wortels zal simpelweg afsterven. We krijgen nauwelijks kinderen meer, omdat we ons zo nodig willen en moeten ontplooien en kinderen zouden daarbij slechts een hindernis vormen. Door onze individuele carrières en hobby’s voorop te stellen, is er nauwelijks meer tijd voor het kwalitatief onderhouden van contacten met familie en vrienden, die maar al te vaak tot kwantitatieve Facebook-contacten zijn gedegradeerd. Op sociaal gebied zijn we ons lot volledig in de handen van de mythologische ‘representatieve regering’ gaan leggen. Als een stel onvolwassen dromers menen we niet langer te hoeven ‘vechten’ om in ons voedsel, ons onderdak of onze bescherming te voorzien, omdat we, als het erop aankomt, ‘gewoon’ vertrouwen op de ‘verplichte zorg’ van de ‘representatieve regering’, waarvan wij in onze kinderlijke naïviteit zijn gaan menen dat zij een werkelijkheid is die ons daadwerkelijk vertegenwoordigt.

De ijzeren wet van de oligarchie heeft een internationaal heersende elite van individuen tot stand gebracht die er in werkelijkheid niet op gebrand is haar veronderstelde onderdanen te vertegenwoordigen (wat de facto een onmogelijkheid is), maar daarentegen de individuele eigenbelangen en de ideologische en economische belangen van de gevestigde bestuursorde waarbinnen deze lieden opereren. Toch zijn er onder deze ijdele geesten daadwerkelijk velen die geloven een hoger doel te dienen doordat ze besmet zijn met het aristocratisch-ideologische denken. Het ideologische denken, van Mohammed tot Hitler en van Marx tot Coudenhove-Kalergi, kenmerkt zich door een toekomstgericht collectivisme onder één enkele heilsleer – de mensheid verwordt hierbij tot een abstracte eenheid verenigd als de lichaamsdelen van de staat, als een quasi mystiek lichaam waarvan de heersende elite het hoofd vormt.

Hoe rijmt de ideologie van de heersende elite met de gepropageerde ‘individualisering’? Welnu, zelfs links-liberale sociologen als Duyvendak en Schnabel hebben reeds opgemerkt dat er van een werkelijke ‘individualisering’ helemaal geen sprake is! Schnabel stelt zelfs dat het fenomeen ‘individualisering’ wellicht een mythe te noemen is: Wat wij beleven kunnen we eerder als de-traditionalisering en een vorm van de-collectivisering van de traditionele identiteit beschouwen. Achter de gepropageerde ‘individualisering’ schuilt echter geen kwalitatieve, maar kwantitatieve individualisering, d.w.z. het inzetten op gelijkschakeling van andere tradities. Deze kwantitatieve ‘individualisering’ is in feite niks anders dan een voorstadium van een hernieuwde collectivisering. De dialectiek van Plato heeft via Hegel, Marx en de Frankfurter Schule onze huidige links-liberale ‘consensus’-dictatuur doen vormgeven die wij kunnen betitelen als ‘Politieke Correctheid’ of ‘Policorisme’. Hierdoor is de maatschappij op geestelijk gebied en qua levensstijl heden op veel fronten misschien wel homogener dan ooit. Ook de sociale controle is niet werkelijk uit de maatschappij verdwenen, maar is heden door de staatsmedia overgenomen.

De islam laat zich echter niet in het multiculturele ‘feestje’ van ‘de nieuw vorm te geven collectiviteit’ integreren, zoals al die Turkse ‘Nederlanders’ met hun Allahu Akbar-geschreeuw zaterdag in Rotterdam en gisteren in Amsterdam maar weer eens hebben onderstreept. Maar dat zal de ideologisch verblinde materialist niet zien; het materialisme leert nu eenmaal dat veranderende situaties in de materiële wereld analogische veranderingen teweegbrengen in de geestelijke wereld – religie is in deze omdraaiing der dingen slechts een troostmechanisme dat mensen in staat stelt hun economische en sociale vervreemding draaglijk te maken i.p.v. het feit dat de religie juist de culturele en economische omstandigheden grotendeels bewerkt. Hoeveel islamitische aanslagen er ook nog zullen volgen, onze heersende elite gelooft door haar ideologische kaders stellig dat alle mensen en daaruit volgend alle religies in de kern hetzelfde zijn en dat sociale en economische omstandigheden zodoende de sleutel tot radicalisering en de-radicalisering binnen de islam vormen.

Onze samenleving, die door honderden generaties is opgebouwd, wordt door deze ideologische ziekte in recordtempo naar de Filistijnen geholpen. Door de psychische ‘consensus’-terreur en de continue propaganda voor de ‘kwantitatieve individualisering’ via de staatsmedia ziet het grootste deel van de bevolking dit nog als een deugd ook. Zij zal waarschijnlijk pas wakker worden als het kwaad volledig onomkeerbaar is geworden en de comfortabele illusie van de ‘representatieve regering’ niet langer houdbaar blijkt. Onze kunstmatig geconstrueerde samenleving met haar onwerkelijke ‘mensenrechten’ en open-grenzen-ideaal zal op de huidige manier niet veel langer stand kunnen houden. Wat wanneer we er dan helemaal alleen voor komen te staan en we behalve Facebook-contacten geen echte kinderen, familie en vrienden meer hebben op wie we daadwerkelijk kunnen terugvallen? ‘Gelukkig’ is er dan het ‘spuitje van Pechtold’ dat ons uit pure ‘mensenliefde’ uit onze wanhopige eenzaamheid kan verlossen.

Als de overheid werkelijk een positieve bijdrage aan de maatschappij wil leveren, dan zou ze zich moeten beperken tot datgene waarvoor ze eigenlijk bedoeld is: het waarborgen van de veiligheid en de maatschappelijke orde i.p.v. een nieuwe maatschappelijke orde te willen maken. Daarom zal ook ik deze week gaan participeren aan het verkiezingsritueel – ik verkies immers een frisse heersende elite zonder ideologische doelstellingen boven al die links-liberale geesten die onze traditionele identiteit tegengaan. Maar zolang het grote deel van de mensen blijven geloven in een ‘regering’ als machtsmechanisme om de persoonlijke idealen aan anderen op te dringen, zal dit op termijn onze ondergang betekenen. Idealen moet je immers zelf doen: Zo moeten wij voor het behoud en de toekomst van onze traditionele identiteit vooral naar ons zelf kijken en niet onze hoop op een geïdealiseerde ‘representatieve regering’ blijven vestigen. Zo zouden wij bijvoorbeeld het traditionele gezin en de familie in onze levens weer voorrang moeten geven boven carrière en consumentisme. Een stap terug is de enige weg vooruit.

Door:
“BolleJan”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

9 reacties op “Representatieve” regering?

  1. Adriaan van Ginkel zegt:

    Ik ga niet stemmen. Waarop kune je stemmen, op een stel linkse dagdromers, op eurofiele neoliberalen die het niet interesseert of de minima zich van pure ellende en uitzichtloosheid van hun balkons of voor de trein gooien, of op een vermomde neoliberaal die tegen alles is, maar geen alternatieven biedt? Waarop zou ik moeten stemmen?

    Like

    • BertG. zegt:

      Wat doe je hier dan? Stem op de PVV of zwijg.
      Dan ook niet meer zeuren dat het een beetje tegen valt, je heb het aan je eigen gedrag te danken.
      Voor je depressies dien je je te melden bij je huisarts, daar moet je ons niet mee lastig vallen verder.

      Geliked door 2 people

    • oeps48 zegt:

      Adriaan jij vraagt waarop jij moet stemmen. Wel, dat antwoord is heel simpel, PVV !!!

      Like

    • Cynicus zegt:

      Als je niet stemt dan later ook niet mekkeren op het beleid van de regering al moet je dan 25 cent per kilometer dokken en in de spits nog 15 cent erbij per kilometer rijden naar je werk of voor wat dan ook. (als het aan groen links ligt; de parij van jesse klaver)..

      Niet zeiken dan want je stemde niet voor meer vrijheid en geen klimaatdictatuur !

      Geen klimaatsprookjes vullshit dictatuur !

      Word wakker en stem voor vrijheid ! PVV (partij voor vrijheid).

      Geen klimaatdictatuur
      Geen meer macht voor de EU
      Geen meer massa-immigratie
      Geen verdere afbraak van de zorg en sociale voorzieningen en pensioenen

      Meer investeren in wegen
      Meer investeren in defensie
      Meer investeren in mindere regelgeving voor het midden en kleinbedrijf
      meer en beter werk
      als een overheid iets koopt koop dat in eigen land zoals nieuwe vrachtwagens voor de brandweer en defensie; koop dat bij DAF
      behouden van onze tradities
      enzovoorts enzovoorts

      Like

  2. Zal me niet verbazen als straks de opkomst door al dat jarenlange geouwehoer zo laag is dat we het over moeten doen.

    Geliked door 1 persoon

  3. We stemmen gewoon op Geerts PVV, anders niet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s