Contra het fatalisme en het pessimisme

Screenshot_55

(Door: “Taljaard”)

Het einde van de geschiedenis

Het ziet er naar uit dat de duistere tegenkrachten van de machthebbers van deze wereld het helaas hebben verhinderd dat iemand als Marine Le Pen zand in de raderen van de perfide machinaties van hun agenda kon strooien. Wat hen in GB en in de VS dus niet is gelukt, is hen in Frankrijk, en afgelopen 15 maart in Nederland, wel gelukt. Hieruit mag men gevoeglijk concluderen dat continentaal West-Europa veel dieper is besmet met de in de jaren `60 en `70 gezaaide ziektekiemen van het neo-marxisme dan de Angelsaksische wereld. De adepten van dit obscurantistische, nihilistische, decadente en contra-spirituele denken, dat iedere transcendentie in zowel de menselijke geest als het menselijke handelen in de geschiedenis ontkent, hebben na de val van het Oostblok het einde van de geschiedenis uitgeroepen.

Hiermee meenden zij het ene platte absolutisme, dat van de marxistische dialectiek, die dus door de historische ontwikkelingen was gelogenstraft, in te kunnen wisselen voor een ander plat absolutisme; namelijk dat van het totale postmodernistische relativisme. Zo werd niet slechts de spirituele en transcendente component in het menselijke denken en handelen weg gereduceerd, maar werd voortaan ook iedere tegenstelling in het menselijke denken als irrelevant beschouwd. Want wanneer de thesen en de daarmee verbonden idealen van het marxisme on-realiseerbaar zijn gebleken, dan moet daarmee ieder ideaal worden opgegeven. Dan is elk denken, elk handelen, iedere cultuur, iedere religie en elke uiting van al deze zaken gelijkwaardig of al evenzeer nietswaardig. En daarmee relatief en contextueel.

Met behulp van dit nieuwe postmoderne absolutisme zijn de marxisten erin geslaagd om andere menselijke denkwijzen, ook de hen tegensprekende, als het ware in hun val mee te slepen. Het ene platte en on-geestelijke materialisme, dat van het marxisme, en dat van een andersoortig, maar evenzeer plat en on-geestelijk materialisme, dat van het liberalisme, vonden elkaar in dit postmodernistische relativisme. Zij zagen elkaar niet langer meer als tegenstanders, maar integendeel als medestanders en gingen een monsterverbond met elkaar aan, waarin zowel de politieke als de culturele agenda diende te worden onderworpen aan dit nieuwe postmoderne absolutisme, en verschillen en tegenstellingen dienden te worden weg gerelativeerd. Dit is reeds sinds de jaren `90 van de vorige eeuw het bepalende paradigma van de sindsdien nieuw gevormde politieke en culturele elite.

Zij hebben het marxistische maakbaarheidsideaal overgenomen en dit verbonden met het nog meer expliciet materialistische logische positivisme van de liberalen. Want zowel het marxisme als het liberalisme gaat ervan uit dat de mens in staat moet worden geacht om zichzelf en de hen omringende wereld naar hun beeld en gelijkenis te kunnen scheppen. Vanouds waren hun morele uitgangspunten in dit streven verschillend, en in sommige opzichten zelfs diametraal tegengesteld aan elkaar. Het postmodernisme maakt ieder moreel uitgangspunt echter relatief, dat wil zeggen evenzeer gelijkwaardig als waardeloos. Dat iedere vorm van ethiek, zowel de ontologische als de utilistische, hiermee in feite buitenspel wordt gezet, kan in deze door de adepten van dit nieuwe paradigma alleen maar als een winstpunt worden beschouwd. Want hiermee kan de spirituele en transcendente component in het menselijke denken en handelen nog verder worden uitgehold, waardoor de moraal enerzijds in het individuele en subjectieve wordt gemarginaliseerd en anderzijds geen rationele grond meer heeft om zich op te kunnen beroepen; waardoor de ethiek in feite tot irrationeel en subjectief wordt verklaard.

Ieder ethisch discours verwordt dan tot een machteloos en krachteloos, want van de spirituele component ontdaan, woordenspelletje, waarbij de partijen niets anders rest dan zich in de loopgraven van hun respectievelijke gelijk te verschansen en elkaar van daaruit te bestoken. Socrates heeft zo als het ware opnieuw de gifbeker overhandigd gekregen, ten einde de intermenselijke dialoog daarmee definitief dood te slaan; in een totale en absolute, want eenzijdige, waardevrijheid.Dit postmodernistische absolutisme, deze misgeboorte als gevolg van een gemeenschap tussen het marxisme en het liberalisme, die de dood in de pot is voor iedere menselijke creativiteit, spiritualiteit, moraal en ethiek, wordt nota bene als “vrijheid” aan de man gebracht en verkocht.

Het einde van de moraal

Dat een dergelijke “vrijheid” op den duur slechts kan resulteren in het abjecte tegendeel daarvan, blijkt zowel uit de tegenwoordige ontwikkelingen als op historische vlak. Want dit monsterverbond tussen liberalisme en marxisme poneert een absolute gelijkwaardigheid, dan wel waardeloosheid, in ieder menselijk denken. En het gevolg daarvan is een al evenzeer absoluut relativisme, waarin bijv. zelfs de islam nog als gelijkwaardig aan de westerse moraal en ethiek wordt verklaard. Wat dan nog als moraal overblijft, is het speelveld van pseudowetenschappelijke neomarxistische en contra-historische waanzin, waarbinnen bijv. een Gloria Wekker c.s. ongehinderd en nagenoeg onweersproken deze waanzin kunnen ventileren. Want ieder historisch feit verwordt binnen dit absolute relativisme tot “slechts een mening”. Een mening die dus als gelijkwaardig aan iedere andere kan worden geponeerd en waarmee de alfa wetenschappen zichzelf dus ook al marginaliseren, het werkterrein worden van al evenzeer marginale figuren en zo machteloos en krachteloos worden gemaakt. Een buitengewoon zorgelijke en gevaarlijke ontwikkeling die geen historisch precedent kent. Want de kritische rol die deze alfawetenschappen vanouds vervulden, wordt op deze wijze net zo uitgehold en gemarginaliseerd als de rol die de kerken in het recente verleden speelden. Er blijft dan geen andere moraal over dan de subjectieve en ongefundeerde. En zo kan men dan, naast Socrates, ook Immanuel Kant in geestelijke zin vermoorden.

Dit platte en waardevrije postmoderne nihilisme, ontdaan van iedere ethische, geestelijke en transcendente component, wordt aan de samenleving opgelegd; in praktische zin door het koste wat kost dwingend opleggen van het multiculturalisme, en in geestelijke zin door het al evenzeer dwingend opleggen van een op een lege moraal gebaseerd gelijkheidsbeginsel. Deze paradox van een zogenaamd van ideologie ontdaan nieuw ideologisch denken kan daarom slechts ontaarden in het botsen van onverenigbare denkwijzen, religies en culturen. En de straf voor het negeren van deze onoverbrugbare verschillen, die door de adepten van het postmodernistische relativisme nota bene als “kracht door diversiteit” worden aangeprezen, is chaos en conflict; op ieder gebied waar de belangen van deze veel geprezen diversiteit met elkaar in tegenspraak zijn. En een huis dat zodanig tegen zichzelf verdeeld is, kan niet bestaan.

Mensen die in het verleden al niet mee zijn gegaan in de ijzingwekkende nachtmerrie van een totalitair marxisme, en mensen die in het verleden de lege huls van het liberalisme al evenzeer hebben verworpen, noem hen “oud rechts” en noem hen “oud links”, zien nu in dat de vruchten van dit nieuwe absolutisme van een waardevrij relativisme ook alleen maar rampzalig kunnen zijn. Deze rampzaligheid blijkt ook steeds meer uit de feitelijke praktijk van de recente en huidige maatschappelijke en sociale ontwikkelingen. En daarom krijgen deze, veelal oudere, mensen ook de jeugd steeds meer aan hun kant.

De tegenreactie als culturele en spirituele renaissance

Als reactie op de postmoderne ont-geestelijking van de vrijheid, die slechts kan ontaarden in het tegendeel daarvan, wordt deze vrijheid door steeds meer mensen ingevuld met een hernieuwde spiritualiteit, waarbinnen ook de oude historische wortels en grondslagen van deze vrijheid worden terug gevonden en opnieuw gewaardeerd. En dat zowel op cultureel, ideologisch als religieus gebied. Hierdoor staan wij aan de vooravond van een nieuwe Europese spirituele en culturele renaissance, die botst met de belangen en met de agenda van de huidige machthebbers. Een nieuw groot conflict is daardoor op termijn onvermijdelijk, maar niets ter wereld zal deze renaissance kunnen tegenhouden. De bevolking van West-Europa zal, in dit nieuwe geestelijke en spirituele ontwaken, tijdens dit conflict worden gelouterd door het vuur van de strijd. En daarin tegelijk worden samengesmeed tot een macht die niemand kan stuiten, want gedragen door een geestelijk en spiritueel elan dat net zo ongeëvenaard zal zijn als tijdens de XVIe en XVIIe eeuw. De uitkomst van een dergelijk conflict zal het einde betekenen van alle postmodernistische liberaal-marxistische denkbeelden en daarbij tevens van alle gevolgen daarvan.

Wat dit voor de aanhangers van de islam zal betekenen, is; aanpassen, verdwijnen of sterven. En gezien het feit dat de islam niet zozeer een godsdienst is, maar veel meer een politieke totalitaire ideologie, en daarom ten diepste ook on-geestelijk en contra-spiritueel, zal dit waarschijnlijk resulteren in een keuze van de meeste moslims voor de eerste optie. Dit is niet nieuw, want dat was ook het geval na de Reconquista van het Iberische schiereiland en de verovering van Sicilië. Slechts weinigen waren toen bereid om hun thuis, en in het uiterste geval ook hun leven, op te willen geven voor een in wezen on-geestelijke ideologie en pseudo-godsdienst als de islam. En dat zal ongetwijfeld opnieuw het geval zijn bij een geestelijke en culturele Europese renaissance, die de in West-Europa verblijvende moslims opnieuw voor een dergelijke keuze zal stellen.

Verreweg de gevaarlijkste en meest hardnekkige tegenstand tegen deze Europese renaissance zal dan ook niet van de kant van de moslims komen, maar van de gevestigde politieke, sociale en economische machthebbers en hun niet-islamitische paladijnen. Dat heeft men de afgelopen 15 jaar reeds kunnen constateren. Want terwijl het conglomeraat van media en kartelpolitiek fanatiek, niet aflatend en ad nauseam de kiemen van deze Europese renaissance heeft trachten te bestrijden, spelen en speelden de alhier verblijvende moslims daarin slechts een ondergeschikte bijrol. Zozeer zelfs, en om maar een voorbeeld aan te halen, dat bepaalde Nederlandse moslimparlementariërs deze ondergeschikte rol niet langer meer wensten te vervullen, en zich daarom van een van de meest abjecte postmoderne kartelpolitieke partijen hebben afgesplitst. Met al hun islamisme en hun zeer twijfelachtige banden met Ankara is het ontstaan van een partij als DENK symptomatisch voor de weigerachtigheid van steeds meer moslims om zich nog langer als passief gereedschap voor de ontwrichtende agenda van het socialistisch-liberale postmodernisme van de huidige gevestigde machten te laten gebruiken. Naast de totale mislukking van het multiculturalisme en de op termijn rampzalige gevolgen daarvan, blijkt hieruit tevens de mislukking van de gevestigde politieke machthebbers om de moslims binnen de politiek als willoze en manipuleerbare hefboom te willen gebruiken.

De maatschappelijke onwil jegens de globalistische agenda van het postmoderne socialistisch-liberale conglomeraat openbaart zich dus niet slechts alleen meer bij de autochtone en niet-islamitische bevolking, maar ook steeds meer bij de alhier verblijvende moslims; met het Turkse smaldeel daarvan voorop. Zij zijn daarmee echter bepaald geen onderdeel van een Europese culturele en spirituele renaissance, integendeel zelfs, maar wel van een Turkse, hetgeen dan ook duidelijk voor de dag komt en die zich al evenzeer richt tegen de gevestigde politieke en maatschappelijke postmodernistische elite. Hoe men het dus ook wendt of keert; de culturele, geestelijke en spirituele renaissance verloopt bij het islamitische en Turkse volksdeel van de inwoners van Nederland en de rest van West-Europa langs nagenoeg dezelfde lijnen als zij dat bij het niet-islamitische en autochtone volksdeel doet.

Het relativisme van de historische wetmatigheid

Het feit dat Le Pen het helaas niet heeft gered is geen reden tot wanhoop en pessimistisch fatalisme, maar niet meer dan een uiting van de historische wetmatigheid dat sociologische, culturele en geestelijke ontwikkelingen binnen een samenleving zelden of nooit gelijke tred houden met de gevestigde politiek. Deze ontwikkelingen laten zich echter ook zelden of nooit tegenhouden; zeker niet wanneer de feitelijke en praktische gevolgen van het beleid van de gevestigde machthebbers de gepropageerde doelstellingen van dit beleid alom weerspreken en ontkrachten, zoals thans het geval is.

De enige constante onveranderlijkheid in de geschiedenis is dat zij constant aan veranderingen onderhevig is. En wanneer machthebbers deze veranderingen in een steeds meer knellend keurslijf van een hen begunstigende status quo willen trachten te frustreren, roepen zij het noodlot van een zich langs identieke lijnen herhalende historische catastrofe over zichzelf af. En daarin zullen zij ten onder gaan. Hetzij goedschiks, hetzij kwaadschiks. En alleen binnen dit historische spectrum zijn moraal en ethiek inderdaad relatief. En dat zullen ze merken! Want het zal voor de socialistisch-liberale postmodernistische machthebbers niet het einde van de geschiedenis zijn, maar het einde van hun rol daarin.

Door:
“Taljaard”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

11 reacties op Contra het fatalisme en het pessimisme

  1. Gert Jan Reitsma zegt:

    Prima, Taljaard; goed en lezenswaardig artikel. Mijn inziens ben je iets te positief over de gevolgen van onze islafieten. De elite gebruikt deze flappies nu en denkt zelf de dans te ontspringen. Zo dacht Links in Iran ook. Zij haalden Khomeini binnen. Toen hij aan de macht was maakte hij als eersten de Linksen af. Dit gaat ook in Europa gebeuren.

    Like

    • Taljaard zegt:

      @Gert Jan
      Dat zal ook wel gebeuren.
      Heb slechts de ondergeschikte rol van ”deze flappies” in de gevestigde politiek aangestipt.

      Like

    • Beschouwer zegt:

      Ja klopt nogal wat van die zogezegde revoluties vraten hun eigen revolutionaire kinderen op ! Zie ook Cambodja van Pol Pot. De grootste dwepers van de zogezegde revolutie werden na overbodig te zijn geworden geofferd… Er zijn zoveel voorbeelden.

      Gaat de zogezegde klimaatrevolutie ook deze kant op…….. !??

      Like

    • paulzwueste zegt:

      Taljaard.
      Vooral die laatste zin waarmee je het artikel afsluit is helemaal uit het leven gegrepen.
      Dat kon zelfs ik begrijpen.
      Ik begon al te wanhopen, maar aan het einde van de tunnel was er dan toch het licht van de herkenning.
      En laat dàt nou net dàtgene zijn wat zo voor de hand ligt, dat Marine le Pen
      weet dat ze niet heeft verloren maar dat ze Macron nog even zichzelf moet laten vernietigen.
      Ja, ik dacht laat ik je artikel maar even samenvatten.
      Je neemt het me toch niet kwalijk…?

      Like

  2. Erik zegt:

    Goed stuk Taljaard. Het socialistische/ liberale postmodernisme is een holle bolle gijs die ons alle grijsgetint nihileerd tot playmobielpoppetjes, in deze diepste vervlakte duisternis is het de fee die met haar toverstokje bij ons het vuurtje van de geestdrift stookt, zodat de renaissance de leegte weer vervult, het gekuisde denken bevrijd en de nieuwe tijd baart. Om het wat poëtisch te zeggen.

    Liked by 1 persoon

  3. Marlies zegt:

    Pracht artikel. Ik ben het echter met Gert Jan Reitsma eens, dat het overall té optimistisch is, zeker op de korte en middellange termijn.

    Like

  4. Jan Wandelaar zegt:

    Liked by 1 persoon

  5. louis portugal zegt:

    Een flink artikel Taljaard.
    Ik vond het beginnen in de tijd van Den U uit B. die al een grijze deken over Nederland gooide.
    Politiek correct komt ook uit die tijd.
    Bij de VVD kwam na Wiegel ook steeds meer links in het leiderschap met Nijpels, Voorhoeve die later overstapte naar D666 en zeker ook die verzekeringsman.en nu is het helemaal niks meer.

    Like

  6. Luchtpint zegt:

    De spirituele renaissance van “één staat met één enkele set van wetgevingen die voor iedereen gelden” zal nog wel een hele tijd op zich laten wachten, denk ik. Het moreel relativisme heeft het allemaal compleet naar de kloten geholpen als mensen in het algemeen leren aanvaarden dat er voor autochtonen maar één wet geldt, en dat tegelijk dat model gradueel moet worden afgebouwd om moslims ter wille te zijn tot er eigenlijk niets van overblijft.

    1 wet voor ons, en 1 wet voor voor moslims. Dat kan nooit werken in een staat die stabiel en beschaafd moet blijven. 2 maten en 2 gewichten, dat gaat niet. Wie daaraan toegeeft, ondermijnt zijn eigen geloofwaardigheid en autoriteit, en zet daarmee de poorten open naar nog meer eisen inwilligen en nog meer druk uitgeoefend van buitenaf. (o.a. door terrorisme)

    Raar maar waar: toch lijken de mensen in het algemeen zoiets gewoon te aanvaarden zonder zich er verder vragen bij te stellen. De overgrote massa is gewoon niet slim genoeg om het in te zien op dit moment, want ofwel geldt de wet onveranderd voor iedereen, ofwel geldt ze voor niemand, en nu zitten we al te lang in de situatie dat de wet voor niemand in de moslim gemeenschap geldt, terwijl net dat de reden is waarom we nog veel meer worden bestookt van alle kanten. En dat terwijl de gemiddelde autochtoon zich onveranderlijk aan de wet dient te houden, en dus in het gareel blijft lopen. Je kan ook geen twee kinderen in hetzelfde gezin als ouder met 2 maten en 2 gewichten opvoeden, want dan gaan die kinderen mekaar haten op de lange termijn. En dat geldt ook voor de manier waarop de staten zijn ingericht. Islamofobie is eigenlijk het eindproduct van een dubbelzinnige staatsinrichting en de traditionele politiek. We zijn dat niet zomaar geworden, het is niet vanzelf zonder reden uit de lucht komen vallen. Maar zo wordt het wel voorgesteld.

    Het zijn niet de autochtonen dus die de normale gang van zaken ondermijnen, maar de staatsinstellingen en de traditionele politiek zelf. En er zijn nog altijd niet genoeg mensen, vind ik zelf, die zoiets uitermate schandalig lijken te vinden. Allemaal omdat we hier in het Westen gewoon niet overtuigd kunnen zijn van ons gelijk: achterlijke culturen moet je geen duimbreed toegeven.

    En zolang dat idee niet ruim genoeg verspreid is, zal het er niet van komen. De hersenloze kudde die niets in vraagt stelt, belet dat gewoon ! Geen reden voor optimisme dus.

    Like

    • Taljaard zegt:

      @Luchtpint
      Dat is zo, maar wij schrijven hier ook niet voor de domme massa.
      Ga ervan uit dat de meeste lezers, en zeker de schrijvers, op dit blog daar niet bij horen.

      En jij voert hier een waardevol aanvullend punt aan.
      Want het postmoderne relativisme heeft ook de rechtspraak normloos doen worden.
      En daarmee uitgehold en tot een aanfluiting gemaakt, waarbinnen de van de moraal losgeslagen linkse willekeur regeert.

      Want een stuk Marokkaans tuig kan hierdoor met moord wegkomen, terwijl een autochtone vader die een zijn 14 jarige dochter stalkende pedofiel een pak op zijn mieter verkoopt 10 maanden de cel in moet. Wat voor de D’66 hotemetoten bij de rechterlijke macht N.B. nog te weinig is en daarom een revisie van dit vonnis eisen!
      Volkert van der Graaf huppelt trouwens ook al weer vrij en blij rond..

      Liked by 3 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s