Het Patriottisme leeft tóch nog!

Screenshot_69

(Door: Theresa Geissler)

Over de glorieuze herdenking van Pim Fortuyn, zaterdag 6 mei 2017 in Rotterdam.

Ik moet dit relaas beginnen, trouwe lezers van “E.J. Bron”, met de bekentenis dat dit voor mij de eerste keer was: ik was nog nooit eerder naar een Pim Fortuyn-herdenking geweest. En als ik bij mezelf na ga waaróm niet, kom ik tot de conclusie dat ik voorgaande jaren waarschijnlijk het idee had dat de mogelijkheid om dat te doen te veel was gekoppeld aan het tekenen voor deelname aan het hele dagprogramma van de Stichting Vrienden van Pim Fortuyn. Dus: Op een vroeg morgenuur daar-en-daar aanwezig zijn om op tijd in de bus te stappen en vervolgens gedurende de hele dag langs al die historische locaties in het leven van Fortuyn te worden gereden, daar deel te nemen aan de diverse herdenkingen, om dan laat in de avond te eindigen op een Rotterdamse locatie voor de feestelijke afsluiting in het “Palazzo”. Het valt hopelijk mee te voelen dat dit wat te veel van het goede wordt voor iemand die daar, geheel afhankelijk van het openbaar vervoer, op één dag voor uit de Kop van Noord-Holland moet komen – vice versa. Vandaar, dat ik er tot nu toe maar van had afgezien.

Het topic van Leefbaar Rotterdam, dat precies één dag voor dato, op 5 mei, op onze site verscheen, wakkerde het besef aan dat het natuurlijk mogelijk was je te beperken tot het hoogtepunt aan de Korte Hoogstraat en daar bovendien op eigen gelegenheid heen te reizen, alsook wederom op te breken op het moment dat het jóu het beste uitkwam. Bovendien bleek de lijst van aangekondigde sprekers erg aantrekkelijk! Hoewel het kort dag was en ik momenteel weer eens bijzónder krap bij kas zit, hielp een goede vriend, met wie ik er over sprak, me over de drempel door het treinretour te betalen. Vertrek vanaf Station Alkmaar op zaterdag om 13.44 uur; om ongeveer 15.45 uur was ik metterdaad op de plaats van bestemming.

De herdenking op deze locatie zou – officieel althans – om 16.15 uur beginnen, maar het aantal aanwezigen was op dát moment al veelbelovend en zou later meer dan succesvol blijken: Zelfs de pers kon er naderhand niet onderuit dat er tenslotte sprake was van tussen de 500 en 1000 belangstellenden, dus dat zegt wat! Ik keek uit of ik Raf – ‘onze’ Raffie Chohan – misschien kon ontdekken, van wie ik al enige tijd wist, dat zij van plan was erheen te gaan en inderdaad vond ik haar betrekkelijk snel, in gezelschap van – dat was een verrassing – echtgenoot Maarten Hoekwater, weliswaar in rolstoel vanwege zijn onbarmhartig voortschrijdende spierziekte, maar welgemoed! Zij werden onder andere begeleid door de heer Soekhoe, een onvermoeibare patriot van het eerste uur, die ik al bij diverse manifestaties heb mogen ontmoet en die hier, waar nodig, de helpende hand bood bij het verplaatsen van Maarten.

Zoals je dat bij manifestaties vaker ziet, zou het moment van aanvang toch nog weer een kwartier uitlopen. Maar hoe dan ook werd ik nog vóór het uiteindelijke begin meer dan voldoende beloond voor mijn komst, doordat de Groningse gedelegeerde, Ton van Kesteren, die eveneens aanwezig bleek, Raf in het voorbijgaan ontwaarde en met haar een gesprekje begon, wat ik kon aangrijpen door hem de hand toe te steken met een, gelukkig niet eens al te onzeker: “Mijnheer van Kesteren…. Aangenaam. Ik ben van de site van E.J. Bron: Theresa Geissler.” Hij accepteerde de handdruk met een oprecht klinkend: “Het is echt heel fijn, dat U hier bent.” Een momentopname, die mij, die onder andere onze mede-reageerster Tistochwat al een tijdje benijdde, omdat ze hem op een Groningse PVV-avond live had mogen ontmoeten, bijzonder goed deed. Het zijn van die kleine gebeurtenissen, die je desondanks psychisch je rug doen rechten en je doen denken: ‘Misschien zit er schot in; misschien ga ik binnen deze gelederen ooit nog wel eens iets betekenen.’ – want dat is, ik zal er niet om liegen, nog steeds wat ik wil en hoop doet leven.

Zoals gezegd, rond half vijf ’s middags werd de manifestatie geopend door Robert Simons, voorzitter van Leefbaar Rotterdam, die, na een korte inleidende rede, als eerste spreker partijleider Joost Eerdmans aankondigde. Deze refereerde onder andere aan het feit dat Pim de man was geweest “die het vloerkleed van de samenleving had weggetrokken” (en aldus het zicht had geboden op wat daar ónder was geveegd) en vaststelde dat er sindsdien sprake geweest was van een periode vóór Pim en één ná Pim. Hoewel in Rotterdam, voegde hij er aan toe, Leefbaar Rotterdam de enige lokale partij was, die dat ook besprák. ( Logisch natuurlijk, zolang bijvoorbeeld de PVV hier nog niet in de gemeenteraad vertegenwoordigd is; zodra dát voor elkaar komt, zal LR in dat opzicht níet meer de enige zijn. Maar opmerkelijk genoeg repte Eerdmans met geen woord van deze toekomstige mogelijkheid.)

Wierd Duk, die als tweede sprak, legde de nadruk op het feit dat vooral de politici, die Fortuyn indertijd niet-aflatend hadden gedemoniseerd en verketterd, medeverantwoordelijk waren voor zijn dood, met name bijvoorbeeld Marcel van Dam (hier steeg vanuit het publiek een ‘boeh-geroep’ op), en concludeerde vervolgens dat de mensen enerzijds wèl kritischer geworden waren, maar dat anderzijds de weerstand tegen die kritiek evenredig was toegenomen, dat er verscherpt werd opgetreden tegen het aan het licht brengen van onwelgevallige feiten en dat zelfs de journalistiek meedeed aan het monddood maken van diegenen die deze feiten naar buiten trachtten te brengen!

Screenshot_67

Na deze twee sprekers was het tijd voor een waardig intermezzo: De alom bekende zanger en Rotterdammer-in-hart-en-nieren Lee Towers, wiens stem er, ondanks zijn vorderende leeftijd, nog steeds mag zijn! Er waren vlaggen onder het publiek uitgedeeld – zelf had ik er ook één – en de twee nummers die hij die middag als eerste zong – één van Kenny Rogers en als tweede “You are beautiful” van Roger Whittaker – vormden reeds aanleiding om er op gepast ritme mee te zwaaien, al zou dat later, ter afsluiting van de manifestatie, nog veel nadrukkelijker gebeuren èn indrukwekkender effect sorteren!

Hierna werd het woord gegeven aan Martin Bosma “de beste Kamervoorzitter ooit, die het niet is, maar altijd de beste kandidaat zal zijn”, die onder meer refereerde aan “de nacht van Fortuyn”, waarin Pim onder meer de woorden gesproken had dat “iedereen met een kritisch woord de kans liep een minderheid te worden in eigen land” en had besloten met: “Ik kan het niet anders en ik doe het niet anders.”

Na een kort gedicht, voorgedragen door ene Jacqueline – de achternaam kon ik even niet goed verstaan en ook later in de berichtgevingen over de manifestatie niet terugvinden – werd het woord gegeven aan Afshin Ellian, die beheerst en alleszins duidelijk sprak, hoewel in zijn accent nog steeds even duidelijk zijn Iraanse afkomst doorklonk. Niettemin bleek deze man, in wiens publicaties af en toe nog wel eens het streven valt waar te nemen om tot het ‘gematigde, gevestigde kamp’ te blijven behoren, inmiddels enige drempels te hebben genomen. Logisch ook, anders had hij hier nu niet gestaan. Bewogen sprak hij onder andere van het “eer betuigen aan deze zoon van Nederland”, refereerde aan zijn persoonlijke herinneringen aan de nacht, voorafgaande aan de moord in het Mediapark en verwees naar Fortuyn’s uitgesproken opvattingen over de islam. Ook karakteriseerde hij Fortuyn als een “verlicht Conservatief”, wat mij persoonlijk een rake typering leek van iemand, die van de nieuwe denkbeelden van het EU-tijdperk niets had moeten hebben, maar aan de andere kant de verworvenheden van de naoorlogse tijd dusdanig tot de zijne had gemaakt dat hij daarvoor ondubbelzinnig op de bres had gestaan en waardoor hij zelfs in zijn homofiel-zijn niet chantabel was geweest! Metterdaad had Pim steeds al die aspecten in zich weten te verenigen, dus inderdaad: Een verlicht conservatief.

Het werd tijd voor het uitreiken van de Pim Fortuyn-prijs, waarvan Robert Simons de regie overdroeg aan ex-minister en geestverwante Rita Verdonk, die dat op haar eigen no-nonsense wijze deed, welke bij mij altijd zo sympathiek is overgekomen – en nog steeds overkomt. Zij gaf te kennen dat de wisselprijs zou worden overgedragen door de winnaar van 2016, Leon de Winter, en noemde vervolgens de drie genomineerde kandidaten: Ebru Umar, het blog GeenStijl in z’n geheel en Machteld Zee. Het werd Ebru, wat waarschijnlijk niemand van het aanwezige publiek verbaasde, de hele geschiedenis die er aan vooraf gegaan was in aanmerking genomen. Het stond buiten kijf dat ze hem verdiende, ook al fluisterde Raf mij besmuikt toe dat ze toch Turkse was èn bleef en had ikzelf haar inderdaad nog wel eens willen polsen over hoe ze inmiddels dacht over haar destijds gedane uitspraak “PVV-gekkies”, die ze bij mijn weten nooit als zodanig had herroepen. De feiten aangaande datgene wat ze inmiddels in haar land van herkomst had moeten doorstaan, konden echter niet worden ontkend, dus….vooruit maar.

Het moet gezegd dat Ebru het goed aanpakte: Wel werd ze onmiddellijk emotioneel en barstte ter plekke in tranen uit, maar ze verloochende dan ook niet “dat ze van tevoren wíst dat dat zou gaan gebeuren.” Haar dankwoord, waarin zich een paar sterke punten bevonden (“Gehaat worden is een gegeven, verketterd worden de hel” en “Deze prijs is een noodzakelijk iets en ik ben heel blij dat ik hem gewonnen heb, hoewel de aanleiding voor zijn bestaan natuurlijk afschuwelijk is” ) kwam oprecht en bevlogen over. Het enige schoonheidsfoutje was achteraf dat ze, natuurlijk in de haast om dit maar achter de rug te hebben, vóór haar beurt losgebarsten bleek te zijn omdat Leon de Winter eerst had moeten spreken en haar de wisseltrofee vervolgens had moeten overhandigen. Rita had dit maar laten gáán – om redenen, die ik wel meende te begrijpen – en corrigeerde het pas nadat de geëmotioneerde winnares was uitgesproken, zodat de goede man zijn rede daarop nog kon houden, zij het dan ook min of meer als mosterd na de maaltijd.

De – schitterende – finale van dit evenement was wederom in handen van Lee Towers, die, nog vóór de aangekondigde stilte van 2 minuten, drie nummers ten beste gaf: Het welbekende nummer ‘Toen was geluk heel gewoon’ , ‘My way’ en, waar ik al stiekem op gehoopt had, als hekkensluiter de oer-klassieker ‘You’ll never walk alone,’ wat, in combinatie met de fier omhooggestoken en ritmisch meezwaaiende vlaggen een onvergetelijk moment van vereende kracht en saamhorigheid opleverde! Het was als het ware ondenkbaar, tenminste op dát ogenblik, dat we alle goedmenschelijke, landverraderlijke elementen in “Den Haag” en alle oprukkende islamisering op den duur niet het hoofd zouden kunnen bieden – sámen.

Om 18.06 uur werden de twee minuten stilte in acht genomen, waarna de onder het publiek uitgedeelde witte rozen bij het Fortuyn-monument konden worden neergelegd. Hierna begon de menigte zich langzaam wat te verspreiden. Ik had Raf’s invitatie om met nog een aantal mensen wat te gaan drinken eerder al van harte aanvaard, ook al had ik op dat moment niet veel geld meer, maar alles was beter dan de opgedane ervaring in het verleden om van het ene moment op het andere alleen op het station te staan, het geheel uitgegaan als een nachtkaars: Dát hoopte ik, als het even kon, niet meer te beleven. Het had echter nog wèl wat voeten in de aarde voor we op weg konden gaan: Raf werd door verschillende prominenten aangeschoten. Terecht natuurlijk, met het oog op de omstandigheden, en ik bedacht al in stilte dat het volgende jaar, als hopelijk haar proces achter de rug zou zijn, z i j maar eens genomineerd zou moeten worden voor de PF-prijs. Hoe het ook zij, Lee Towers, die ook op het punt van vertrekken stond, was misschien door haar geattendeerd op de aanwezigheid van haar echtgenoot, want hij stevende op een gegeven moment doelgericht op Maarten, in zijn rolstoel, af om met een hartelijke handdruk afscheid te nemen, en omdat ik daar stomtoevallig vlak naast stond, kreeg ik er óók één: “Mooi, dat U er was! En veel geluk….met de dag van morgen!” Met een laatste zwierige handzwaai verdween hij. “Hij is echt een aardige vent”, verzekerde Maarten op vergenoegde toon. “Dat geloof ik meteen”, reageerde ik aangenaam verrast. Een persoonlijke handdruk van Ton van Kesteren èn één van de zanger Towers; wat mij betrof kon de middag niet meer stuk!

Er was Raf nog gewezen op de mogelijkheid om Ebru in het voormalige huis van Pim Fortuyn nog persoonlijk geluk te wensen, maar het bleek niet goed mogelijk om Maarten daar mèt rolstoel naar binnen te loodsen. Vandaar dat we er maar vanaf zagen. Met een aardig gezelschap – waaronder de heer Soekhoe, patriotte Yvette, patriotten Peggy en partner en nog een stuk of wat, arriveerden we vervolgens in een nabijgelegen bistro, wat nog heel gezellig werd: zo tegen kwart over acht moest ik mezelf wel dwingen om op te breken, omdat ik tenslotte nog een metrorit en twee treinritten in het vooruitzicht had, maar geslaagd was het geweest en er zou ook geen enkele wanklank meer volgen: Ik haalde alle aansluitingen en was even na half elf ’s avonds thuis.

Tevreden blikte ik naderhand terug op het geheel: Het gevoel van algehele verbondenheid was hartverwarmend geweest, dat al, maar bekroond was dit nog door de massale opkomst! Ik zag opeens heel duidelijk: Het patriottisme in dit land is niet dood; het leeft! De wil ís er en het geloof er in óók! Zodra het alleen maar lukt om de juiste mensen te laten spreken over de juiste onderwerpen krijg je de massa heus wel op de been! Het is een ervaring die je zelf beleefd moet hebben om er de moed uit te putten om dóór te gaan!

Dus wat mij betreft: Voorwaarts! (En inderdaad: Onze illustere voorgangers hierbij níet vergeten.)

Screenshot_68

Door:
Theresa Geissler
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Patriottisme, Pim Fortuyn. Bookmark de permalink .

21 reacties op Het Patriottisme leeft tóch nog!

  1. A.J. de Koning zegt:

    Theresa, wat heb je weer een prachtig verslag geschreven, je kunt het als geen ander, het is alsof ik er zelf bij ben geweest. Ook ik heb weer moed geput uit jouw woorden.

    Liked by 3 people

  2. fransdewitf zegt:

    En het neemt alleen maar toe, terecht!

    Like

  3. Taljaard zegt:

    Had ik wel bij willen wezen.
    Maar nogal slecht ter been; iets minder dan meneer Hoekwater maar het scheelt niet veel.
    Had Bosma, Duk en Elian graag willen horen.

    Behalve die Lee Towers dan ook te moeten aanhoren…….. :(.

    Liked by 1 persoon

    • Theresa Geissler zegt:

      Smaken verschillen, ook op dít punt, Mijn beste Taljaard:
      Ik schreef al, dat ik stiekem hoopte, dat “You’ll never walk alone” óók nog aan de beurt zou komen, dus het was best fijn, dat dat ook gebeurde!
      En of ik mezelf nu een Lee Towers-fan zou willen noemen…..och, groot woord, maar het was tóch een kick om de man eens live te ontmoeten. En er dan nog een handdruk van te krijgen óók, een persoonlijke handdruk op de koop toe; niet eens zo één van de grote ster, die routineus de dubbele rijen fans achter de dranghekken af gaat en alle handen gedachteloos schudt, bedoel ik.
      Ja, dat was een leuke ervaring.

      Liked by 1 persoon

      • Taljaard zegt:

        @Trees
        Mooi voor jou.
        En Leen Huijzer zal best een aardige vent wezen, maar zijn gezang kan ik met de beste wil van de wereld niet uitstaan. Heb een gebrek; nl. dat ik gewoon niet kan luisteren naar dingen die mij in esthetisch opzicht tegenstaan. Heeft mij al verschillende verontwaardigde porren in de ribben met de scherpe elleboog van mijn vrouw opgeleverd, wanneer wij zondag in de kerk zaten, de organist een valse noot aansloeg en ik dan ”Ai, mis”, mompelde.

        Like

  4. Guardiacivil zegt:

    Pim Fortuyn mag nooit maar ook nooit vergeten worden, want hij is de belangrijkste man in de hele Nederlandse geschiedenis geworden en in opdracht uitgeschakeld door de politieke elite.

    Liked by 2 people

    • Beschouwer zegt:

      Het klopt dat de gevestigde elite er blij mee was dat Pim Fortuin is vermoord. In het verleden zijn er nogal wart useful idiots ingeschakeld om voor de gevestigde elite mensen te vermoorden (dat is heel en heel erg vaak gebeurd). Ik denk dat die Volkert ook zo”n figuur (een agent of een usefull idiot) was die dan in dit geval Pim Fortuin heeft vermoord. Ik weet het niet maar het zou heel en heel goed kunnen. Het kwam de gevestigde elite errug goed uit dat Pim Fortuin werd vermoord…….

      Liked by 1 persoon

  5. Wachteres zegt:

    Vanuit Groot-Brittannië jouw uitgebreid verslag gelezen, Theresa. Dat wil zeggen, ik heb het Henk voorgelezen. Hij heeft braaf geluisterd dus het moet wel goed zijn. 😉

    Ook wij hebben Martin Bosma en Ton van Kesteren in Groningen ontmoet, net als Tistochwat en haar echtgenoot, trouwens.

    Altijd fijn om medestrijders tegen te komen. Mijn reactie is niet erg uitgebreid, want we zijn bekaf van twee dagen reizen om bij onze zoon en zijn familie te komen.

    We hebben vanuit onze caravan een schitterend uitzicht over de heuvels. Geen mooier land dan Engeland.

    Liked by 2 people

    • Wachteres zegt:

      Natuurlijk was ons aller Bert Bron ook aanwezig, maar hem kennen we al veel langer.

      Like

      • Theresa Geissler zegt:

        Ik weet er alles van, Wachteres: Ik vernam dat min of meer toevallig en om het maar heel eerlijk te zeggen: Ik stikte van de jaloezie!
        Ik had toen echt iets van: “Als Geert van de PVV dan geen ledenpartij wenst te maken, dan zal hij tóch iets anders moeten doen: Bijvoorbeeld, zulke avonden meer over het land verspreinden, zodat anderen óók de kans geboden wordt om met elkaar kennis te maken en zich te laten zien.” Je kunt nu voor de zaak doen wat je wilt en je hangt er nóg voor spek en bonen bij! Lid van de fractie worden is immers ook al niet mogelijk: Ze houden het maar bij de kliek van het eerste uur en laten geen mens meer toe; valt ook nog te lezen in ‘Kwaad’van Joost Niemöller!
        Ik ben -onder andere, dat zeg ik nadrukkelijk; er was daar méér aan de hand- afgeknapt op Pegida NL vanwege een soortgelijke reden. De PVV zou hier ècht iets aan moeten doen, want het is níet goed.

        Like

  6. Gert Jan Reitsma zegt:

    Mooi verslag Theresa. Bedankt.

    Liked by 1 persoon

  7. Thomasson zegt:

    @Theresa Geissler. Beste Theresa,
    Als er hier in Nederland geen patriotten zouden meer zijn. Dan is het gedaan met Nederland. Ik bedoel ermee dat niet enkel de soevereiniteit staat op het spel, maar ook het fysieke bestaan van dit land. Patriotten zoals u, de aanwezigen in de herdenking voor Pim Fortuyn en de aanhang van PVV en FvD zijn de laatste dijk die de aanval vanuit Brussel, Straatsburg en de islam tegenhoudt. Kijk maar wat er gaande is in Frankrijk? Er is een etalagepop tot president gekozen die een pion is van de EU en Bilderberg. Hij is van plan de onafhankelijkheid van Frankrijk tot verleden tijd te brengen. Hij wordt op afstand bediend door de machthebbers in Brussel. Direct na zijn beëdiging zal hij naar Angela Merkel en Jean Claude Juncker vliegen om verslag te brengen op dezelfde wijze als Seyss Inquart het deed bij Hitler in Berlin. Hij verwacht Verordnungen und Befehlen!. In zijn toespraken is hij een en al vol Credo en Halleluja voor de EU., Maar hij sprak zeer weinig over de veiligheid van het land en al helemaal niets over het gevaar van de islam. Hij zal met de moslims compromis sluiten en ze toestemming geven hun eigen IS Kalifaat op Frans grondgebied te stichten. Als de Nederlandse regering zijn voorbeeld zal volgen (de kansen zitten er dik in) zal Nederland ook fysiek ophouden te bestaan.

    Liked by 2 people

  8. het was inderdaad een perfecte bijeenkomst van intelligente en betrokken burgers; ik wist niet dat Lee Towers daar was vanwege zijn politieke voorkeur of voor eigen zang promotie. Voormalig wetenschappelijk medewerker drs. Alfred Vierling van de Centrum Partij was ook aanwezig.
    Hij wees me erop dat Wilders en Fortuyn niet de eersten waren die werden gedemoniseerd door de publieke omroepen, maar dat drs. Hans Janmaat dat al had.

    Liked by 1 persoon

  9. Tistochwat zegt:

    Je zou een uitstekende verslaggeefster voor een krant zijn, Theresa.
    Bestond er maar een krant die het ‘echte’ nieuws publiceerde.

    De herdenking van Pim. Wat een toeval, dat bedacht ik vannacht pas. Zaterdag 6 mei was voor mij ook een bijzondere dag. Het ging eveneens om een herdenking. 😦
    Ik wil hier graag onze webmaster – tevens onze goede vriend – nogmaals bedanken.
    Hij is een goed mens, iemand op wie je kunt vertrouwen en dat wilde ik hier graag even zeggen.

    Liked by 2 people

  10. Nemesis zegt:

    Heel erg mooi Trees, ik ben ervan onder de indruk. Je hebt het zo prachtig beschreven, dat ik het gevoel heb dat ik erbij was. Dank je wel !!!

    Liked by 1 persoon

  11. Partij B.Z.T.V zegt:

    Mensen in Den haag een demonstratie komen jullie
    Ook om 14:00 uur Malieveld tegen de staat en tegen Islam en zo voort
    partij B.Z.T.V

    Like

    • Theresa Geissler zegt:

      Even voor alle volledigheid:
      A.s. zaterdag dus op het Malieveld in Den Haag: Beweging Brabant – Zeeland Tegen Vluchtelingen. Aanvang: !4.00 u.
      Tegen: Niet-aflatende vluchtelingen stroom, illegale asielzoekers, islamisering, Bouw van moskeeën,EU en haar bureaucratie, afbraak van zorg en verdere sociale voorzieningen, kindhuwelijken en dierenmishandeling.
      KOMT ALLEN!!!

      Like

  12. dutchdl zegt:

    Wat kan Theresa mooi schrijven. Bedankt.

    Like

  13. Aegolius cs zegt:

    Mijn dank voor uw aanwezigheid en beschrijving!

    Like

  14. Guardiacivil zegt:

    Ik had even geen tijd meer om mijn reactie verder af te maken en bij gelegenheid doe ik dit nu, al is het al weer 23.23 u op zondagavond.
    Pim Fortuyn werd door de elite politiek veroordeeld en een “ingehuurde” linkse geitenwollensokkendrager deed het vuile werk. Deze Volkert werd ook nog eens in de watte gelegd door justitie met allerlei voordelen die een veroordeelde zich maar kan bedenken.
    Pim was en is een moderne patriot en ik moest terstond aan een andere belangrijke Nederlander denken, een man die rechtvaardig optrad, die streed voor de rechten van de Nederlanders voor die tijd.
    Een groot patriot van de Vaderlandse Geschiedenis was Johan van Oldenbarnevelt.
    Als Landsadvocaat en Raadpensionaris van de Staten van Holland had Johan van Oldenbarnevelt vele goede zaken gedaan, de wapenstilstand met Spanje, grote kennis van zaken om de oorlog met England te stoppen en hij was een groot Staatsman met de liefde voor zijn Vaderland.
    Het Oranjehuis in de persoon van Prins Maurits van Oranje een militair, de tweede zoon van Willem van Oranje, had direct de hand in het samenstellen van nieuw gekozen besturen en het instellen van een politieke rechtbank van 24 rechters met een scherprechter (beul)
    Johan van Oldenbarnevelt werd veroordeeld voor “landverraad” (ook in die dagen werden waarheid en leugen omgekeerd), en onthoofd.
    Toevallig of niet, maar ook daar lag een gevaar voor het koningshuis en dus de Staat (de Republiek der zeven Verenigde Nederlanden), “het geloof” ten grondslag.
    De Calvinisten (remonstranten) en het geloof wat Johan van Oldenbarnevelt aanhing (arminianisme) botsen met elkaar en de belangen van Prins Maurits en was de reden dat deze patriot uit de weg geruimd moest worden.
    Zie hier het allereerste politieke proces in Nederland.
    Pim Fortuyn en Johan van Oldenbarnevelt, twee grote mannen met liefde voor hun Nederland Mijn Vaderland, omgebracht door de Staat.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s