De onderdrukte antisemitisme-documentaire vanuit historisch perspectief

Screenshot_108

(Door: Dr. Manfred Gerstenfeld – Vertaling: E.J. Bron)

De in het begin door de publiekrechtelijke en de EU gefinancierde publiekrechtelijke Duits-Franse tv-zender “Arte” onderdrukte documentaire over Europees antisemitisme past volledig in een lang durend Europees verhaal van het verbergen van informatie over antisemitisme en diegenen die het begaan. Drie extremen van zulke gevallen sinds het begin van deze eeuw, die hieronder besproken worden, maken een veel algemener fenomeen aanschouwelijk.

Na het begin van de tweede Palestijnse Intifada in de herfst van 2000 vond er in West-Europa een grote uitbarsting van antisemitisme plaats. Het eerste land waarin zich dit manifesteerde, was Frankrijk. Veel van de gewelddadige antisemitische gebeurtenissen werden door moslims veroorzaakt. De toenmalige socialistische regering van minister-president Lionel Jospin wilde de feiten niet toegeven, om maar helemaal te zwijgen van het identificeren van de gemeenschap van de belangrijkste daders.

De Franse socioloog Shmuel Trigano berichtte dat er maandenlang noch door de pers noch door de autoriteiten grotendeels over het antisemitisch geweld werd bericht. De politie kwalificeerde de gebeurtenissen als “vandalisme”. We kunnen nu begrijpen dat in deze jaren de mentale infrastructuur voor de aanzienlijke emigratie van Franse Joden gedurende de afgelopen jaren werd gecreëerd.

Een ander belangrijk geval, dat dezelfde “politiek van het verbergen van de waarheid” duidelijk maakt, vond plaats toen het European Union Monitoring Committee on Racism and Xenophobia (EUMC) – een organisatie van de EU – er in 2002 de destijds 15 EU-lidstaten ertoe opriep antisemitisch geweld en antisemitische opvattingen te melden. De door het EUMC opgevraagde informatie werd aan het ZfA doorgegeven, het Centrum voor Antisemitismeonderzoek aan de Technische Universiteit Berlijn; dit kreeg opdracht de data te analyseren.

De Amerikaanse onderzoekster Amy Elman analyseerde in haar boek “The European Union, anti-Semitism and the Politics of Denial” hoe dit thema zich ontwikkelde. Ze zei in een interview: “Het ZfA voltooit zijn bericht in oktober 2003. Het stelde vast dat gewelddadige aanvallen op Joden vaak ontstonden uit aanstekend antizionisme van het gehele politieke spectrum. Het ontdekte bovendien jonge moslims van Arabische herkomst als hoofddaders van lichamelijke aanvallen op Joden en de schending en verwoesting van hun synagogen. Velen waren zelf het slachtoffer van racisme en sociale uitsluiting.”

Het EUMC besloot het eerste rapport van het ZfA niet te publiceren. Men beweerde dat het niet de bedoeling was om te publiceren. Het ZfA reageerde ermee dat de regelmatige benoeming van islamitische daders van antisemitisme en antizionistische aanvallen datgene was dat het EUMC deed opschrikken. Het ZfA maakte bovendien bekend dat het EUMC herhaaldelijk geëist had om de uitkomsten te veranderen, wat het ZfA afwees.

Dit buiten gebruik stellen van het rapport en de reactie van het ZfA leidden tot een schandaal. Het World Jewish Congress publiceerde tenslotte het onveranderde ZfA-rapport op internet. In april 2004 gaf het EUMC een meer uitvoerig onderzoek over antisemitisme uit, dat grotendeels gebaseerd was op het ZfA-rapport. Hoewel het langer was, noemde het nauwelijks een dader, waarmee de vele gevallen van islamitisch en links antisemitisme werden verborgen.

In 2012 werd door de Israëlische tv-zender Kanaal 10 een vierdelige documentaire genaamd “Allah-islam, de verbreiding van de islam in Europa” uitgezonden. De Israëlische journalist Zvi Yehezkeli gaf zich in Europa als Palestijn uit. Hij filmde de islamitische getto´s in een serie Europese landen. De documentaire concentreerde zich op geweld, drugs, wapenbezit en andere criminele activiteiten die in delen van de moslimwereld voorkomen.

Yehezkeli noemde het religieus fanatisme, de intimidatie van moslims met een andere mening, de discriminatie van vrouwen en “eermoorden”. Hij besteedde ook aandacht aan het wijdverbreide antisemitisme in deze gemeenschappen. De zeldzame Europese tv-uitzendingen die over zulke thema´s discussieerden, behandelden in de regel een paar bepaalde problemen met betrekking tot islamitische gemeenschappen in een desbetreffend land.

Nadat de hele documentaire was uitgezonden door Kanaal 10, kwam er een Belgische journalist om mij hierover te interviewen. Mijn eerste reactie was dat de jaren daarvoor zulke documentaires door veel zenders in Europese landen gemaakt zouden hebben moeten zijn. Dan zou het logisch zijn geweest dat Kanaal 10 er eentje van gekocht, van Hebreeuwse ondertiteling voorzien en uitgezonden zou hebben. Ik merkte op dat het kenmerkend zou zijn dat Kanaal 10, omdat er niet van zulke documentaires bestonden, geen andere keuze had dan een aanzienlijk bedrag in de productie van de eigen serie te stoppen.

Ik zei ook dat het feit dat er door Europese zenders niet zulke documentaires werden gemaakt, aantoonde dat veel problematische kwesties met delen van de islamitische gemeenschappen onder het tapijt geveegd zouden worden. Daar was de interviewer het mee eens. Hij voegde er aan toe dat het zijn bazen waarschijnlijk niet zou bevallen wat ik zei. En inderdaad werd dit interview nooit gepubliceerd.

De oorspronkelijke beslissing van “Arte” om de door de Duitse producenten Joachim Schröder en Sophie Hafner gemaakte documentaire “Uitgekozen en uitgesloten: De haat op Joden in Europa” te onderdrukken, is de voortzetting van dit patroon. De publiekrechtelijke zender WDR, via welke “Arte” de documentaire in opdracht had gegeven, bleef aarzelen deze uit te zenden.

Deze keer was het resultaat het resultaat van de onderdrukking van informatie over antisemitisme een losse flodder. De “Bild-Zeitung” plaatste de documentaire 24 uur lang op internet. Er werd die dag door honderdduizenden mensen naar gekeken. Nu is de video echter NIET MEER op YouTube te vinden. De WDR kwam terug op haar beslissing en besloot de film uit te zenden.

Dit alles zal waarschijnlijk het begin van een internationale carrière van de documentaire zijn. Het Simon Wiesenthal Center in Los Angels heeft al aangekondigd dat het de film met Engelse ondertiteling in zijn tolerantiemuseum in Los Angels wil laten zien.

Bron:
https://heplev.wordpress.com
Auteur: Dr. Manfred Gerstenfeld

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Incidenten", "Religie van de vrede", "Weg met ons!", antisemitisme, antizionisme, Barbarisme, Censuur, cultuurrelativisme, demoniseren, Dhimmitude, Eurabië, Europa, Hypocrisie, Islam, islam-collaboratie, islam-nazisme, islamappeasement, Islamisering, islamitische ideologie, islamofascisme, Islamofilie, Israël-vijandigheid, Jodenhaat, Krankzinnigheid, kwaadaardige opzet, lafheid, Links fascisme, Linkse Kerk, Linkse media, mainstream-media, Marxisme, Moslims, nieuw fascisme, Pacifisme, political correctness, Rotzakken, Socialisten, Terrorisme, tolerantie/intolerantie, verloedering, Volksvijandigheid, Zelfcensuur. Bookmark de permalink .

2 reacties op De onderdrukte antisemitisme-documentaire vanuit historisch perspectief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s