EEN SPROOKJESVERTELLING…

Screenshot_15

Afbeelding uit “Duizend-en-een-nacht”.

( Door: “Driek”)

Onlangs, het was op één dezer schone zomerdagen, dat ik las het blijde bericht in één onzer Couranten dat een lief Hollands meisje, Astrid genaamd, verliefd werd op een Marokkaan. Toen, al weer vele jaren geleden, toen dezen romantische geschiedenis uit ‘Duizend-en-een-nacht’ een aanvang nam, was zij zevenentwintig jaren oud en nog onbemind. Zij verkeerde nog in de Lente van haar jonge meisjesleven. Maar toen den Koning van het heelal zijn gunsten verdeelde aan zijn dienaressen, bedeelde Hij haar rijkelijk met een bekoorlijkheid die aan alle kanten van haar af spatte. Den Oppermachtige Koning had niet stil gezeten toen de kleine Astrid voor Zijn machtig aanzien verscheen.

Zij bezat geen koninkrijk en willig gehoorzame onderdanen, noch bezat zij goud en goederen en een vliegmachine zoals ons decadente koningshuis. Noch bewoonde zij een oud kasteel met uitkijktorens en een ophaalbrug. Neen, zij leefde niet in overvloed en weldaad. Doch gaarne wenste zij zich een man die haar beminde, die haar op den handen zou dragen en die haar alle geneugten van de wereld zou schenken. Zouden al haar wensen in vervulling gaan beste lezers en lezeressen?

En hoewel vele mannen haar vaak genoeg vurig hartstochtelijke blikken toewierpen, zat zij toch wel eens moedeloos terneer, dan zat zij mistroostig neergezeten op haar roodfluwelen sofa te kniezen en trok zich de haren bijkans uit haar hoofd. En soms, gelukkig maar een heel enkele keer, krabde zij zich de wangen tot bijna bloedens toe. Neen, lezer, den ware liefde had nog nimmer haar pad gekruist. Edoch, zij wist maar al te goed dat den wereld bestond uit verraderlijk valsche lieden, misdadigers, die met gluiperig gemene listen haar tot schande konden maken, dat zij op moest passen voor het duister noodlot dat haar onschuld wreed zou kunnen belagen. Neen, lezer van dit waar gebeurde verhaal, zij was lang niet van gisteren. En gelukkig maar.

Zij ontwierp glanzend schitterende juwelen, dat was haar professie, doch veel liever bezocht zij vreemde landstreken. Daarom besloot zij reisleidster te worden. Want, dacht zij, dan zie je nog eens wat en, wie weet, misschien ontmoet ik wel een Oosterse Prins. En, als zij alleen was, als zij stil voor zich uit mijmerde, als de wind zachtjes het gras beroerde, het water in den grachten rimpelde en haar donkere lokken haar gelaat omspeelden, droomde zij van een Oosterse Prins. Weldra keerde dan haar geestkracht terug en zag zij den brede schouders van een aantrekkelijk manspersoon die haar vurig liefhad. Dan was zij als Psyche die brandde naar Amor.

En toen geschiedde, plotsklaps, dat een vermetele hand haar op één van haar vele reizen voerde naar een Oosters land, naar Marokko, naar het land van minaretten, haremvrouwen en bedwongen lusten. Zij belandde in een hotel en daar stond haar gedroomde jongeling, Mohammed geheten. Om hem heen zweefde een exotische sfeer die haar bijna gans bedwelmde. Onze Astrid bloeide op als een prachtige rozenstruik waardoor zij alle sores vergat. En dat was haar nog nimmer overkomen. Want, ja kinderen, het is vandaag den dag oppassen geblazen. En tegenwoordig tiert den misdaad welig. En, zoals wij allen heel goed weten, deugen den meeste menschen niet. Of zij willen niet deugen. Dat hoef ik jullie echt niet te vertellen.

Screenshot_16

Zij schenkt al zeer behendig de thee in voor Mohammed.

Doch eer ik verder ga met dit sprookjesverhaal, neem ik de lezer eerst mee naar het voorafgaande, want ik loop weer veel te hard van stapel. Ik laat mij door dezen romantische geschiedenis meeslepen als een schoolmeisje dien met rode konen een spannende liefdesroman leest.

Mohammed was toen negentien jaren en Astrid zevenentwintig jaren toen zij Mohammed in dat hotel ontmoette. Hij vervulde daar den positie van receptionist. Zij was na haar eerste reis naar dat schone sprookjesland wederom naar dat hotel teruggekeerd. En toen, als een fel donderende bliksemslag die haar bijna een hartstilstand bezorgde, werden zij op elkander verliefd. Want zo gaat dat in die warme landen waar de dadels en de sperziebonen vandaan komen. Hij herkende haar meteen, want, zei Mohammed, “Je had toen een rood bloesje aan”.

Zo zien jullie maar weer dat die Marokkanen niet allemaal debiel zijn en misdadig. Je hebt er ook goeie tussen zitten. En toen zij elkander voor den eerste maal kusten, zei hij dat hij nooit in Europa zou willen wonen. “Alle toeristen die in dit hotel komen, zijn gestrest. Daar heb ik helemaal geen zin in”. Ja, geef hem eens ongelijk.

Welnu, lezer, de wonderen zijn den wereld nog niet uit. Want, misschien, wankelde zij, aarzelend eerst, haar blanke meisjeshand uit te steken naar Mohammed. We weten het niet. We waren er niet bij aanwezig. Maar, misschien, het is een veronderstelling, werd zij wel door angstige  gedachten verscheurd, want je weet het maar nooit in zo’n wildvreemd Mohammedaans land waar blanke halzen wreed worden afgesneden en vrouwen levenslang in harems worden opgesloten. Doch deinsde onze Astrid niet terug voor al dien gevaren welke haar misschien wel zouden kunnen overkomen.

Maar toen Mohammed haar verzekerde dat een hoofddoek niet verplicht was en dat zij zich niet hoefde te bekeren tot de islam, dat een Marokkaanse man mag trouwen met een vrouw van  Katholieke huize, als ze maar wel in God gelooft – want dat vinden ze daar in Marokko erg belangrijk – bezweek zij voor zijn schoon vertelsel en sierlijk mannelijk uiterlijk. Ja, logisch, stel je voor, lezers en lezeressen, dat je niet in God gelooft, neen, dat is onbespreekbaar. En wij allen weten maar al te goed dat Marokkanen zich hier als gelovige dienaren van God gedragen. In één woord voorbeeldig.

Inmiddels woont zij al negen jaar bij Mohammed en is zij negenendertig jaren oud, want, dacht Astrid, “als Mohammed niet naar de berg komt, dan komt de berg naar Mohammed”. En gelijk heeft ze. En, lezers, hieruit blijkt dat soms, misschien wel met ‘Goddelijke genade’, het eind goed al goed is. Ik wens Astrid in ieder geval een mooi leven toe met Mohammed. En de lezers van dezen sprookjesvertelling wens ik een gezegende dag.

EINDE

 Door:
“Driek”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Satire. Bookmark de permalink .

12 reacties op EEN SPROOKJESVERTELLING…

  1. paulzwueste zegt:

    De beste Marokkanen zijn de Marokkanen die in Marokko wonen.
    Dat maakt dit verhaal weer eens te meer duidelijk.

    Liked by 2 people

    • Theresa Geissler zegt:

      Ook ja, maar ik ben niet geheel zeker, of het niet de bedoeling is, dat men nog íets verder graaft:
      Het is een SPROOKJE, snap je wel, dús: Wát is er aan de hand met die eeuwige, welhaast verplíchte afloop van “Ze leefden nog lang en gelukkig”?
      Júist.

      Liked by 1 persoon

      • paulzwueste zegt:

        Ik begrijp je.
        Als zodanig geprogrammeerd zocht ik ook even naar diepere achtergronden, maar ik besloot dat onze Driek in dit geval gewoon maar ’n leuk optimistisch verhaaltje heeft geschreven.
        Vroeger toen ik nog onschuldig genoot van de ‘1000-en-een-nacht-verhalen’,
        en wij van de duivelse aard van alles wat maar waterpijpen lurkt, met waterkruiken op het hoofd loopt en bebaard in de tapijten business zit, nog geen enkel vermoeden hadden, zou ik e.e.a. voor zoete koek hebben aangenomen.

        Maar nu dacht ik sprookjes bestaan niet, weg met dat tuig.

        WEBMASTER aan @ paulzwueste-Hier het antwoord van “Driek”:

        paulzwueste zegt: Ik begrijp je.
        Als zodanig geprogrammeerd zocht ik ook even naar diepere achtergronden, maar ik besloot dat onze Driek in dit geval gewoon maar ’n leuk optimistisch verhaaltje heeft geschreven
        .

        Driek zegt: welnu, beste paulzwueste, meneer Bron heeft dit sprookjesverhaal geplaatst onder satire. U neemt deze vertelling toch niet serieus? Na al mijn anti- islamitische stukjes? Doch ik hoef toch niet iedere keer een toelichting te geven bij mijn vertelsels? Theresa maakt er ook al zo’n vraagstuk van. Gewoon lezen wat er staat. Het is een sprookjesverhaal. En sprookjes bestaan nu eenmaal niet. Alleen in het hoofd van Driek.

        Liked by 1 persoon

      • paulzwueste zegt:

        Hier het antwoord van Paul Zwueste aan Driek.
        Met leuk optimistisch verhaaltje bedoelde ik dan ook jouw “sprookje”.
        Eind goed al goed. En het liep nog goed af ook.
        Vandaar dat ik (ook satyrisch…) schreef dat de beste Marokkanen in Marokko wonen.
        En nee, ik nam jouw verhaaltje ook helemaal niet serieus.
        Als verhaal wel hoor. Goed verhaal Driek.
        En ga aub niet bij elk verhaal een gebruiksaanwijzing bijvoegen… want dan is de lol er af.
        Excuus voor de irritatie.

        Like

  2. koddebeier zegt:

    Keep on dreaming !

    Liked by 1 persoon

  3. Japio zegt:

    Nooit een marokkaan vertrouwen, laat staan een relatie mee aan gaan.

    Liked by 2 people

  4. M.A.L. Sion zegt:

    Beste liefhebbers van de mooie vertellingen van onze Driek. Wat een schoon verhaal.
    Alleen ….. Neemt u in acht want de titel van het verhaal is veelzeggend.
    Wie van u gelooft er in ‘sprookjes’?
    Geniet van deze romantische voorstelling maar wees toch op uw hoede mocht u een bezoek brengen aan Marokko.

    Like

  5. A.J. de Koning zegt:

    Driek heeft het prachtig en boeiend als een sprookje verteld, ik ben alleen benieuwd hoe het verder gaat want er zijn ook sprookjes die helemaal niet zo goed aflopen.

    Like

    • Japio zegt:

      Vooral het sprookje “hoog opgeleide vluchtelingen” loopt slecht af. Ze vreten je land leeg als een zwerm hongerige sprinkhanen die een akker kaalvreten. En het sprookje “links medeleven” is ook een dooddoener want het zal exploderen in hun stomme smoelen en ze zullen vol schaamte moeten erkennen dat het eigenlijk een heel onzalig idee was. Ik hoop dat het linkse kaarsje heel snel wordt uitgeblazen. En hoe vaak het feministische prinsesje de moslimkikker ook kust, het zal altijd een glibberige stinkkikker blijven.

      Like

  6. Republikein zegt:

    Ik krijg er trek van, broodje garnaal.

    Like

  7. Democaat zegt:

    Er zit altijd een moraal achter het verhaal bij sprookjes…ten goede of ter slechte, maar van welke kant bekijkt men het?

    Like

  8. dutchess43 zegt:

    Het is en blijft een sprookje. Een Marokkaanse toyboy, weer eens wat anders. Ben niet benieuwd naar de afloop van dit sprookje, want ik ken het einde al.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s