Het afgegeven signaal van een kind – dat door de policor school niet wordt erkend

Screenshot_26

(Door: Theresa Geissler)

Kunt U zich, dierbare lezers en mede-reaguurders van de onvolprezen site van E.J. Bron, een geval voorstellen waarbij een hevig politiek-correcte basisschool zich zó star opstelt dat zelfs Jéugdzorg er haar vraagtekens bij zet? Welnu, ikzelf niet of amper, moet ik zeggen. Tót ik deze dagen weer eens een nieuw bericht toegestuurd kreeg van mijn achterneef André in Breda – als het goed is ook bij Ú inmiddels welbekend door de twee artikelen, waarmee ik eerder op dit blog uw aandacht vroeg voor zijn zaak. André laat U groeten en zijn dank aan U overbrengen voor de getoonde belangstelling. Tevens zou hij het op prijs stellen als U ook van dit verdere verloop in kennis wordt gesteld, dat wil zeggen: natuurlijk wederom binnen de grenzen, die het incognito van hem en zijn zoon Davy waarborgen. Ik heb hem toegezegd hiervoor mijn best te zullen doen.

De zomer is thans voorbij en de schoolvakanties zijn eveneens voorbij. Wat zeker in dit geval jammer is, want gezien de reeds eerder beschreven omstandigheden was nóg zo’n periode er achteraan voor vader en zoon geen overbodige luxe geweest. Maar het was voor beiden tenminste een gelegenheid om even op adem te komen. De korte trip naar het Zonnige Zuiden, vèr de grens over, nam, zoals zich laat denken, de druk al aanzienlijk van de ketel en, misschien wel het belangrijkste, ze waren nog steeds sámen. De eigenlijke zaak, zo was André intussen duidelijk geworden, zou vermoedelijk niet eerder dan in 2018 dienen, “na afronding van de diverse onderzoeken”, waarbij “de belangen van alle partijen zorgvuldig zouden worden bekeken, c.q. tegen elkaar worden afgewogen” of iets dergelijks. Zowel André als Davy zetten het uit louter zelfbehoud voorlopig maar even van zich af: Z i j gingen er samen op uit: naar de zón!

Aan alles komt echter een einde en zodra op maandag 28 augustus in het zuiden des lands, dus ook in Breda, de scholen weer begonnen, pakten zich voor alle betrokkenen in deze slepende geschiedenis de donkere wolken alweer snel samen door de inbreng van wat, verrassend genoeg, tot nu toe de instantie blijkt te zijn met de meest halsstarrige opstelling: de school. Halsstarrig in welk opzicht, zult U willen weten. Ik zal proberen, dat zo duidelijk mogelijk uit te leggen:

Misschien kunt U zich herinneren dat de school waar Davy na de nodige perikelen en – vooral van gesteggel van moederskant – tenslotte een zeven á acht maanden eerder was geplaatst, haar geheel eigen systeem hanteert om, volgens haar, “de jongen zo “onbelast” mogelijk te laten integreren binnen haar systeem. In de praktijk betekent dat wat haar betreft: zonder enige inbreng van één van beide ouders. Dat gaat zelfs zover dat zowel André als zijn Bosnisch-islamitische ‘ex’ worden buitengesloten van alle schoolse activiteiten en zelfs geen contacten mogen leggen met andere ouders op en rond het schoolterrein. In mijn eerste verslag van 11 april viel al te lezen over het conflict waarin André verzeild raakte met de schooldirecteur, die bij die gelegenheid zijn razernij en verachting tegenover “die racist en PVV-er” niet wist te verbergen. Een conflict dat, zoals tóen al bleek, zijn impact had op Davy… en nóg steeds heeft, zoals nú zou blijken:

Het nieuwe schooljaar was nog geen drie weken oud toen er kort na elkaar twee incidenten plaatsvonden: het eerste conflict, van Davy met zijn onderwijzer, ontstond volkomen onverwachts toen de jongen zich om tamelijk onduidelijke redenen verzette tegen het initiatief van de pedagoog om de klas mee naar buiten te nemen voor een wandeling naar de één of andere bezienswaardigheid: Davy stelde kort en goed dat het te koud en te regenachtig was om naar buiten te gaan en stond erop in die tussentijd in de school te mogen blijven. Enige uitgeoefende druk had een woede-uitbarsting tengevolge, waarbij Davy geheel buiten zichzelf raakte, zodat men, teneinde de zaak niet te laten escaleren, hem inderdaad maar in de school achterliet onder toezicht van de Interne Begeleider, die zijn complete vakkennis heeft moeten laten aanrukken teneinde de jongen nog voor de terugkeer van de klas weer tot rede te brengen. Groot was diens verbazing dan ook toen Davy, zodra het eenmaal zo ver was, volkomen bereidwillig reageerde op het verzoek nu rústig naar zijn lokaal te gaan en zich plotseling gedroeg alsof er niets aan de hand was geweest.

Voor het tweede heftige incident vormde de Interne Begeleider zèlf, volkomen onbedoeld, de aanleiding: Davy had al vóór de zomervakantie met veel plezier deelgenomen aan een bepaalde naschoolse creatieve activiteit, die nu, met de aanvang van het nieuwe schooljaar, werd voortgezet.  Luttele dagen na het eerste voorval betrad de IB´er het daartoe bestemde lokaal en zette aan de deelnemende leerlingen en de toezicht houdende docent zijn plan uiteen om van het hele gebeuren een video te maken “met als doel een boodschap uit te dragen, die positief zou afstralen op de school.” Vrijwel onmiddellijk veranderde Davy, die voordien ontspannen en positief meegedaan had, van houding, door obstinaat te laten weten: “Denk maar niet dat ik ook maar iets positiefs ga zeggen over de school!”

Het verloop van deze tweede uitbarsting was iets minder grootscheeps dan dat van de eerste, wat niet wegneemt dat beide uiteraard prompt werden gemeld aan Jeugdzorg, waarna de verantwoordelijke coördinatrice – volgens André weliswaar van linkse signatuur, maar gelukkig wèl begiftigd met een oprechte betrokkenheid bij het lot van Davy – de binnengekomen signalen c.q. bevindingen op haar beurt weer dóór mailde aan beide ouders (want ja, voor we het vergeten: ook de Bosnische ex heeft officieel nog steeds een stem in het kapittel, alle eerdere weinig frisse inbreng van haar islamitische maffioso-familie ten spijt. Dit overigens terzijde).

Met betrekking tot het eerste incident gaf de school tegenover deze coördinatrice aan dat een herhaling serieus aanleiding zou geven tot schorsing – of zelfs definitieve verwijdering van school, aangezien de school in een dergelijk geval “niet langer de veiligheid van de overige leerlingen zou kunnen garanderen.” Op haar beurt benadrukte de coördinatrice zowel tegenover André als tegenover Davy’s moeder, dat het aan hèn was om Davy n i e t hierin te bevestigen, maar hem te begeleiden om het gezag van de school te accepteren. Nader overleg met de directe begeleidster zou nog volgen.

In verband met het tweede incident toonde zij zich – verrassend, zoals ik al opmerkte – ineens minder ondubbelzinnig. Er scheen zowaar een lampje bij haar te zijn gaan branden, mogelijk ook wel op grond van wat André zelf tegenover haar aangegeven had: hoe dan ook bleek zij bij de school te hebben aangekaart dat een doorbreking van het tot dan toe gevoerde beleid volgens haar raadzaam was, met andere woorden: dat het volgens haar in het belang van de jongen was om de contacten met de ouders te normaliseren. Hiervoor bleek de school echter niet open te staan, zoals zij in de mail aan André en ex moest berichten: onverzettelijk gaf die te kennen dat men té veel belang hechtte aan een “onbelaste schoolgang” (voor Davy) en dat dit streven naar hun mening in dit stadium in gevaar zou worden gebracht door contact van de ouders met school. Als klap op de vuurpijl viel er in de hele uiteenzetting tot maar liefst twee keer toe “met name de váder” te lezen!

Dat laatste volstond eigenlijk al, maar ik kom daar direct op terug: Allereerst zou ik graag even willen vaststellen (en U, trouwe volgers van E. J. Bron, vermoedelijk met mij) dat het voor elke léék op dit gebied met een béétje nuchter, gezond verstand eenvoudig te begrijpen valt wáár hier de zere plek zich bevindt:

Een “onbelaste” schoolgang noemt die schoolleiding dit! Voor een jongen van tien jaar, die zich al gemangeld voelt tussen verschillende partijen, die voor zichzelf al lang en breed weet wat hij wil, namelijk: bij zijn vader blijven, wat de instanties vooralsnog weigeren hem te garanderen. Onder meer omdat – zoals André wel degelijk is meegedeeld – “de gedeeltelijk islamitische achtergrond van zijn zoon niet mag worden veronachtzaamd en hij er geen haat tegen mag ontwikkelen.” Een jongen, die dan op de koop toe nog moet ervaren dat hij op school al een uitzonderingspositie inneemt, doordat zijn ouders consequent van het hele schoolgebeuren worden uitgesloten, waarbij men er geen twijfel over laat bestaan wíe men dat met name aanrekent: zijn váder, vanwege diens overtuiging en patriottisme – maar toevallig wèl precies degene die voor deze jongen álles is! Een “onbelaste” schoolgang? Dit is belasting op belasting stapelen: men wil met name (!) de váder pakken en de jongen is het kind van de rekening!

(Diezelfde schoolleiding verwaardigde zich trouwens nog wel te constateren dat de twee hierboven beschreven uitbarstingen “niet tot Davy’s gangbare gemoedspatroon behoorden. Néé, klopt óók, weet de nuchter waarnemende buitenstaander onmiddellijk; die worden louter veroorzaakt door het gevoel van onbehagen en machteloosheid dat die jongen ervaart, en daarenboven door de drúk, de eeuwige, nooit aflatende drúk…..)

Als zèlfs een coördinatrice van Jeugdzorg – zonder die organisatie als geheel nu meteen te gaan bejubelen – het belang van een andere aanpak in deze erkent, maar bij de school geen gehoor vindt, hoe moet je zo’n school dan kwalificeren? Als een stel heikneuters, verstard in hun politieke correctie en links-isme, die in de toekomst nog véél schade kunnen aanrichten als ze niet héél snel worden gecorrigeerd? Ik vrees van wel. Alleen zúllen ze niet snel worden gecorrigeerd. Niet in dit tijdperk, niet onder, nog steeds, het leeuwendeel van de huidige politici…..

En de slachtoffers vallen onder hen, die deze misstanden alleen al door hun bestaan, en voorts door hun levensovertuigingen, aan het licht brengen. Zoals ook mijn achterneef André, de patriot, zijn zoontje Davy…

Het allerminste wat wij kunnen doen is: hieraan onze aandacht blijven geven. En die niet, nóóit laten verslappen.

Door:
Theresa Geissler
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Barbarisme, demoniseren, establishment, Hypocrisie, islamappeasement, Krankzinnigheid, kwaadaardige opzet, Links fascisme, Linkse Kerk, Marxisme, meningsdictatuur, Nederland, nieuw fascisme, political correctness, PVV, Rotzakken, Socialisten, tolerantie/intolerantie, verloedering, Volksvijandigheid, Zelfcensuur. Bookmark de permalink .

7 reacties op Het afgegeven signaal van een kind – dat door de policor school niet wordt erkend

  1. Luchtpint zegt:

    pfft !

    Geliked door 1 persoon

  2. Leopard zegt:

    Heeft iemand een linkje naar de twee voorgaande artikelen?

    Like

  3. Elisah zegt:

    Moelijk, moeilijk, gelukkig mag zijn zoon met 12 jaar kiezen bij wie hij wil wonen.

    Like

  4. Mary zegt:

    “De gedeeltelijk Islamitische afkomst niet mag worden veronachtzaamd en hij er geen haat tegen mag ontwikkelen”, eh hij veronachtzaamd en ontwikkeld haat nagelang zijn “Islamitische afkomst” daar aanleiding toe geeft of niet. Ik zou direct een andere school gaan zoeken waarvan ik mij eerst zou overtuigen van het feit of “de schoolleiding” “volwassenen” zijn die de politieke keuze van de vader totaal niet interessant vinden en de verbinding tussen ouders, school, kind, zoals dat binnen de pedagogie als noodzaak wordt gezien ook hoog in het vaandel hebben.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s