LONGREAD: Een onaangenaam mens in het Witte Huis

Screenshot_54

(Door: “Taljaard”)

“Een onaangenaam mens in de Haarlemmerhout”; een karakterbeschrijving uit Nicolaas Beets’ “Camera Obscura” over zijn imaginaire Amsterdamse neef Robertus Nurks. Een jongeman die van zijn hart bepaald geen moordkuil maakt, een scherp oog heeft voor andermans zwakheden en tekortkomingen, grossiert in venijnige en rake oordelen over zijn medemensen en zich daar niet voor schaamt. Ook niet wanneer een damesorkest in de uitspanning waar Hildebrand, samen met zijn Leidse vriend Boerhave en Nurks, aan een tafel zit, op een nogal onbeholpen manier de destijds populaire Franse romance “Fleuve du Tage” van Berloiz ten gehore brengt.

“Bah, wat is zij lelijk als zij zingt”, zegt Nurks dan voor vrijwel iedereen duidelijk hoorbaar over de roodharige en sproeterige zangeres, die daarbij een oude en aftandse harp bespeelt. Maar wanneer na afloop van het lied een der vrouwen onder het publiek met een schoteltje gaat mansen legt diezelfde Nurks wel het voor die tijd vorstelijke bedrag van vijf gulden op het schoteltje. Hoewel Nurks dan weer een van zijn beruchte opmerkingen plaatst in de richting van de mansende vrouw: “Hoeveel octaven kan jij wel zingen?”, beschaamt hij Hildebrand, die slechts het standaardbedrag van een dubbeltje heeft gegeven. “Altijd hier in dit land een opeenvolging van slechte muziek”, merkt hij vervolgens op. “Och, ik vind het nogal vrolijk”, zegt Hildebrand dan bemiddelend. “Ja maar”, antwoordt Nurks dan, Hildebrand strak in de ogen kijkend en daarna een lange teug limonade nemend, “Ja maar, ik geloof, om je de waarheid te zeggen, niet dat jij erg muzikaal bent.”

Nu zal men zich wellicht afvragen wat dit juweeltje van de Nederlandse literatuur uit de vroege XIXe eeuw met de vijfenveertigste president van de Verenigde Staten te maken moet hebben. Toen schrijver dezes tijdens de zomer van 2016 enige debatten tussen Trump en zijn Republikeinse mededingers en Democratische tegenstanders volgde, schoot hem de vergelijking tussen hem en dit literaire karakter uit Beets’ “Camera Obscura” te binnen.

Trump is geen aangenaam mens. In ieder geval niet voor diegenen die hij als zijn tegenstrevers beschouwt, of waarvan hij zelfs maar vermoedt dat zij zich in de loop der tijd tot zijn tegenstrevers zouden kunnen ontwikkelen. Hij heeft een feilloos oog voor de tekortkomingen en zwakheden van anderen, zowel uiterlijk als innerlijk, en weet deze genadeloos in zijn voordeel te etaleren en uit te melken. Daar heeft hij het kippenhok van de Amerikaanse politiek en de media nu reeds bijna twee jaar lang opgewonden en verontwaardigd mee aan het kakelen gekregen. Maar met deze originele campagnestrategie en zijn authenticiteit, waarmee hij niets anders pretendeert dan zichzelf te zijn en te blijven, heeft hij wel de Amerikaanse presidentverkiezingen weten te winnen. En dat ook nog eens totaal onverwacht, hetgeen de gevestigde Amerikaanse en wereldwijde orde van politiek en media een schok heeft bezorgd die zij zelfs nu, na meer dan een jaar, nog steeds niet te boven zijn.

Met zijn nurkse authenticiteit heeft hij een groot deel van een voorheen apolitiek gemaakt kiezerspubliek, wat voordien al lange tijd fatalistisch en lamgeslagen berustte in een beleid vanuit Washington dat altijd en hoe dan ook in hun nadeel uitpakte, nieuwe hoop weten te geven. Een Robertus Nurks in de Amerikaanse politiek; een botte hork uit New York die precies zei waar het op stond. Maar die daarnaast ook een duidelijk plan had om de in het slop geraakte Amerikaanse industrie nieuw leven in te blazen. En paal en perk wilde stellen aan een irrationeel immigratiebeleid en de misstanden en gevaren die daaruit voortkomen. Iemand die weliswaar niet behoort tot de anonieme heffe des volks, maar die daarnaast ook beslist geen deel uitmaakt, of ooit deel uit wenste te maken, van de landelijke culturele en politieke elite. Totaal wars van pretenties, conventies en semi-intellectuele pedanterie. En daarom in vrijwel alles het tegendeel van zijn tegenstanders. Met een ego als een mammoettanker, de diplomatie van een Tiger tank en een ongekunstelde attitude. Een publiek imago, betreffende zijn persoon, dat gewoon op waarheid berust. En wat hij ook zorgvuldig in stand wenst te houden, omdat hij zich er terdege van bewust is dat hij daarmee de verkiezingen heeft weten te winnen.

Maar die dus daarnaast ook een duidelijk plan en een vastomlijnd program heeft, geformuleerd in zijn verkiezingsbeloften, die hij nu punt voor punt en stuk voor stuk uitvoert en in de praktijk brengt. En dat op een buitengewoon vasthoudende en rigoureuze wijze, waarbij hij als een bulldozer alles en iedereen aan de kant schuift die hem daarin in de weg zitten. Zijn tegenstanders blijven hopen op het ogenblik waarop hij zogenaamd door de mand zal vallen, of zijn hand zal overspelen. Deze valse en ijdele hoop kwam nog het meest aan het licht toen hij zich begaf in een gezelschap dat volgens deze tegenstanders voor hem het hol van de leeuw zou zijn; de conferentie van Davos. Wat men toen echter over het hoofd zag, is dat Trump een door de wol geverfde zakenman en grote ondernemer is. En daarom uitstekend kon accorderen met de aldaar ook aanwezige topmannen van multinationale bedrijven, simpelweg omdat hij een van hen is, hun taal spreekt en ook precies weet hoe hij hen kan motiveren en voor zijn karretje kan spannen. Wat in de ogen van zijn tegenstanders een afgang moest betekenen, werd daarom in plaats daarvan juist een triomf.

Een onaangenaam mens. Maar daarnaast ook een sluwe en uitgeslapen oude vos van een zakenman, die achter de façade van zijn publieke imago zijn troefkaarten verborgen houdt. En die weet dat de taal van het geld, de taal die hij als weinigen kent en buitengewoon goed beheerst, het pleit uiteindelijk altijd zal winnen. Want: “Erst kommt das Fressen, und dann die Moral.” Morele principes komen niet tot uiting op een loonstrookje. En van moraal kunnen de hypotheek, de zorgverzekeringspremie, de opleiding van de kinderen en de wekelijkse boodschappen niet worden betaald. En wanneer een politieke, culturele en maatschappelijke elite de rekening voor hun principes en moraal bij het volk neerlegt, zal er op een goed moment een Trump ten tonele verschijnen die deze werkwijze, namens ditzelfde volk, zal afstraffen. Als dit basale en logische historische gegeven een voor de wereldwijde gevestigde politiek en media enorme schok teweegbrengt, dan is dit eens te meer een indicatie van het feit hoezeer deze gevestigde machten zijn vervreemd van het volk wat zij in politiek en media worden geacht te vertegenwoordigen.

Het valt te verwachten dat het vertrek van dit onaangename mens in het Witte Huis nog tot 2020, of mogelijk zelfs tot 2024, op zich zal laten wachten. En dat ondanks alle zo langzamerhand sleets geworden aantijgingen en verdachtmakingen waaraan de meeste media zich nu al meer dan een jaar lang te buiten gaan. Het ontbreekt het onderzoekteam van Robert Mueller nog steeds aan doorslaggevend bewijs voor een samenzwering tussen het Kremlin en het campagneteam van Trump om de verkiezingen te manipuleren, want dat was de aanklacht. En het ziet er niet naar uit dat zo’n bewijs na negen maanden onderzoek ook geleverd zal kunnen worden. Want gezien de opgeklopte mediahysterie rondom deze kwestie zou een dergelijk bewijs, als het er zou zijn, allang in de richting van de media zijn gelekt. Dat is niet gebeurd, dus het is er hoogstwaarschijnlijk ook niet. Wat daarentegen wel aan het licht is gekomen, zijn hoogst twijfelachtige connecties tussen de Democraten, het campagneteam van Hillary Clinton en de hogere echelons van de FBI en de federale justitie. Dit neemt niet weg dat het uiterst gepolariseerde Amerikaanse politieke klimaat de media er als het ware toe dwingt om schier eindeloos te blijven hameren op steeds maar hetzelfde aambeeld van deze zogenaamde ”Russian collusion”, alsmede de veronderstelde obstructie van de rechtsgang, en Trump’s vermeende racistische, seksistische, narcistische, dementerende, megalomane, etc. geestesgesteldheid. Want dat genereert nu eenmaal advertentie-inkomsten en click-bait.

Er is wel het een en ander op deze Nurks in het Witte Huis aan te merken. Want niemand is volmaakt en Trump dus ook niet. Wie kaatst, zoals hij dit op Twitter, maar ook vaak genoeg in de reguliere media doet, moet in deze ook de bal van de media en van zijn tegenstanders verwachten. Het ziet er ook naar uit dat Trump het vuur van al deze ophef maar al te graag aanwakkert en brandende houdt. En wel met een tweezijdig motief. Ten eerste omdat hij zich ervan bewust is dat negatieve publiciteit ook publiciteit is, waarbij hij er vanuit gaat dat het kijkers- en lezerspubliek hierover op den duur wel een zelfstandig oordeel over zal vormen. En zich daarna steeds meer van dit eenzijdige en overduidelijk ideologisch gemotiveerde gehamer zal afkeren. Want het heeft het allemaal al honderden keren gezien en gehoord. En het is daarom nauwelijks nieuws meer. Ten tweede omdat deze ophef rondom zijn persoon en zijn publieke uitlatingen de aandacht afleidt van het verwezenlijken en het doorvoeren van zijn beleid en agenda, waarvan de punten vaak als een volslagen verrassing bij de media landen. En zij er daarom meestal maar weinig lastige vragen over kunnen stellen. Ook daarin betoont Trump zich als de uitgeslapen sluwe oude vos en media-manipulator bij uitstek die hij is. Want hiermee maakt hij de tegen hem gekeerde media in feite monddood waar het de werkelijk belangrijke onderwerpen aangaat.

Deze er wel degelijk toe doende onderwerpen maken, stuk voor stuk en punt voor punt, deel uit van zijn reeds in zijn campagne gedane beloften, die onderdeel zijn van de agenda die hij wenst door te voeren. En het blijkt dat vooral zijn economische politiek, een terrein waarop hij als zakenman bij uitstek deskundig is, vrijwel direct en meer en meer haar vruchten afwerpt. De Amerikaanse economie draait als een lier. Trump’s omvangrijke pakket van verlichting van de fiscale druk en deregulering heeft nu reeds tot meer positieve economische resultaten geleid dan acht jaar Democratisch beleid onder Obama en zijn stimulus plannen hebben kunnen doen. Bedrijven die de afgelopen twintig jaar de wijk namen naar lage lonen landen als Mexico, Brazilië en China vestigen zich nu weer in de Verenigde Staten. De werkloosheid, die in bepaalde gebieden en steden al als een onvermijdelijk gegeven was aanvaard, daalt meer en meer. En daarmee dus ook alle hiermee verbonden problemen van sociale marginalisering, structurele armoede en afhankelijkheid van schrale sociale voorzieningen, uitzichtloosheid, criminaliteit en doelloosheid. Hier is een zich doorzettende kerende tendens in gekomen, die ook haar positieve weerslag heeft op de positie van zwarte Amerikanen en Latino’s.

Het mag als een zegen worden gezien dat Trump de Verenigde Staten en de rest van de wereld behoed heeft voor vier, of misschien zelfs wel acht, jaar zelfvoldane pedanterie van Hillary Clinton en een hiermee gepaard gaande handhaving van een wurgende politiek correcte status quo op vrijwel ieder gebied op zowel nationaal als internationaal niveau. Wie zich uitput in het schrijven van driehonderdenvijftig pagina’s over hoe men de verkiezingen toch heeft kunnen verliezen, maar die de schuld hiervoor uitsluitend bij anderen legt, blinkt nu niet bepaald uit in deemoed en relativeringsvermogen. En dit zegt veel over de geestesgesteldheid van Hillary Clinton en de manier waarop zij het land zou hebben bestuurd. In die zin is het Amerikaanse volk, maar zeker ook de rest van de wereld, voor een ramp behoed. Want ook voor Europa mag het een zegen heten dat deze vrouw niet in het Witte Huis is beland. Haar diepe persoonlijke rancune in de richting van Poetin en haar obsessieve, welhaast psychotische vijandigheid jegens Rusland als geheel zou ons continent niet veiliger hebben gemaakt.

Donald Trump mag dan een Robertus Nurks zijn, maar hij heeft onder al deze nurksheid wel empathie voor diegenen die het in het leven niet zo heeft mee gezeten als hij. Daarom tracht hij, met zijn beleid, hun positie ook te verbeteren. Net zoals Robertus Nurks, met een snerend commentaar, het vorstelijke bedrag van vijf toen nog zilveren guldens op het mans-schoteltje van het damesorkestje in de Haarlemmerhout legde. Terwijl Hillary Clinton, die in het literaire vocabulaire van Beets “barones Gifgal” kan worden gedoopt, waarschijnlijk in het geniep naar de eigenaar van de uitspanning zou zijn gegaan om hem ertoe te bewegen deze arme vrouwen te weren en hen daarmee brodeloos te maken. Om vervolgens bij terugkeer op haar zitplaats minzaam glimlachend een rooie stuiver te doneren. Trump heeft deze boosaardige persoon de weg naar de macht en de verwezenlijking van haar tientallen jarenlange ambitie afgesneden. En dat zal zij hem nooit vergeven; zolang als zij leeft niet. Maar het is een zegen voor de mensheid dat deze vileine heks haar brandende begeerte niet heeft kunnen vervullen.

De grootste verdienste van Trump is dat hij de mensen die er zogenaamd niet meer toe deden opnieuw en actief bij de Amerikaanse samenleving heeft weten te betrekken. Dat zijn de mensen die genegeerd, veracht, en niet zelden gehaat werden door de Amerikaanse politieke, culturele en maatschappelijke elite. De “Hillbillies”, de “Rednecks”, de “Okies”, die zij in hun zogenaamd progressieve, vooruitstrevende en liberale stedelijke enclaves beschouwden als Hollywood-karikaturen uit stigmatiserende televisiekomedies als “The Beverly Hillbillies”, of als beangstigende gedegenereerden uit rolprenten als “Deliverance” en “Tobacco Road”.  Het zijn die zelfde mensen, die in de dertiger jaren van de vorige eeuw, door een combinatie van misoogst, crisis en droogte, van hun land en hun thuis werden verdreven. En die zich in een rampzalige hongertocht massaal Westwaarts en Noordwaarts begaven. In wrakke, oude auto’s waarop zij hun schamele bezittingen hadden geladen. Wanhopigen en “deplorables”, op zoek naar leniging van hun nood. Maar die overal waar zij kwamen slechts werden geconfronteerd met verachting, vijandigheid en haat; niet in het minst in het in hun ogen schatrijke Californië. Zoals beschreven in het aangrijpende epos van John Steinbeck’s “The Grapes of Wrath”, en zestig jaar later nog eens bezongen door Bruce Springsteen in diens “The Ghost of Tom Joad”.

The highway is alive tonight.
But it’s kiddin’ no one about where it goes.
I’m sitting here in the campfire light.
Waiting for the ghost of Tom Joad.

Een liberale en progressieve beroemdheid als Bruce Springsteen koestert een haat jegens Trump als weinig anderen. Want hij had het nooit kunnen bevroeden, in zijn stoutste dromen nog niet, dat de geest van Tom Joad, de geest van het destijds vertrapte en nu nog steeds verachte Amerikaanse volk van het Midden Westen, niet aan zijn kampvuur, maar aan dat van de Nurks Donald Trump zou gaan aanzitten. Want deze verachtelijken, deze “deplorables”, hebben zich niet langer laten verleiden door het valse licht van opgeklopte morele sentimenten uit Hollywood. Noch door de al eveneens valse droombeelden van een Obama en diens aanhang uit Washington, die hen als een Hildebrand met een dubbeltje heeft afgescheept. In plaats daarvan hebben zij gekozen voor de Nurks Donald Trump. Een onaangenaam mens in het Witte Huis. Maar wel eentje die zijn beloften waarmaakt, die ongegeneerd en onbevreesd aan hun kant staat, ondanks al zijn snerende commentaren en zijn stekelige karakter. En die nog lang niet klaar is met zijn afrekening.

Fleuve du Tage, de stroom van de Taag. Een weemoedig Frans liedje en een Europese tophit uit de dertiger jaren van de XIXe eeuw van de hand van Hector Berloiz. Een sentiment van wat had kunnen zijn; de Franse heerschappij over het Iberische schiereiland en de stroom van de Taag. Maar wat teniet werd gedaan, omdat de tomeloze ambities van Napoleon werden gefnuikt. Zoals een rivier onverbiddelijk verder stroomt. En het menselijke streven van heersers en koningen meevoert op de stroom van de tijd. Wellicht zullen ook Macron, die dit liedje wel zal kennen, en Merkel nog eens een dergelijke verzuchting slaken over wat had kunnen zijn; het streven van tirannen, wat nog bijtijds is gefnuikt, afgesneden en teniet is gedaan. Omdat niet de Taag, maar ditmaal de Potomac, een kant op stroomt die hen zal meevoeren. En machteloos zal maken. En de Nurks Trump, het onaangename mens in het Witte Huis, vijf zilveren guldens op het mansschoteltje legt. Omdat “deplorables” op onbeholpen wijze dit liedje ten gehore hebben gebracht. Fleuve du Tage.

Door:
“Taljaard”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Donald Trump. Bookmark de permalink .

10 reacties op LONGREAD: Een onaangenaam mens in het Witte Huis

  1. Theresa Geissler zegt:

    Tja, geen mens is volmaakt, ook geen president(skandidaat), zodat het logisch lijkt, dat er bij elke nieuwe verkiezing sprake is van ‘of/of’: De politieke slingerbeweging van het stemmen op een kandidaat, die in ieder geval níet de fouten van zijn voorganger heeft. Des te verrassender is het om tot de conclusie te komen, dat Amerika gedurende de voorgaande eeuw niettemin maar liefst twéé maal een president getroffen heeft, die die verschillende aspecten wèl in zich wist te verenigen:
    De eerste was Franklin Delano Roosevelt (Democraat, president van 1933 tot 1945) die het huzarenstukje wist te volbrengen om de VS tenslotte door de crisis -met inbegrip van de hier door Taljaard aangestipte ‘dust bowl’- èn WO II te loodsen en bepaald niet voor niets twee maal herkozen werd! (Het was, dat hij stierf, maar anders….) De tweede was dan Ronald Reagan (Republikein, president van 1981 tot 1989) die de aanzet zou geven voor de afbraak van de toenmalige Sovjet-Unie en de val van Berlijnse Muur.
    Want niet alleen waren beiden doortastend en succesvol, waardoor zij naar mijn mening kunnen doorgaan voor de beste presidenten van de VS ooit, opvallend genoeg beschikten beiden tegelijkertijd over een prettig en gemakkelijk bereikbaar karakter, een combinatie die, zoals gezegd, dus niet altijd voor de hand ligt.
    Maar het blijkt af en toe dan toch voor te komen.

    Like

    • paulzwueste zegt:

      Geen woord van zogenaamde “aanvulling” met verborgen kritiek.
      Integendeel, mijn welgemeende complimenten Taljaard!
      Boeiend, helder, en bijzonder deskundig geschreven.

      Like

      • Theresa Geissler zegt:

        Mis ik iets, Paul?
        Ik krijg namelijk de indruk, dat je hier beweert, uit mijn overpeinzing kritiek op dit voortreffelijke stuk van Taljaard te lezen.
        Als dat zo mocht zijn, begrijp ik niet zo goed, waar je dat vandaan haalt, want niets is minder de bedoeling,
        Dus verklaar je s.v.p. even nader…

        Like

    • paulzwueste zegt:

      Heeft geen zin.
      Overpeinzingen in plaats van oprechte felicitaties doen denken aan de aantekeningen van de schooljuffrouw in de rechtermarge van het opstel.
      Overigens is een vergelijk tussen Trump en andere grootheden onzinnig.
      Maar zoiets moet je in dit verband willen begrijpen.
      “Voortreffelijk stuk”.
      Dàt zal Taljaard ècht plezier doen.

      Like

  2. Hansfree zegt:

    Wat een práchtig geschreven relaas Taljaard! En zo treffend en juist. De parel van dit weekend voor mij.

    Like

  3. Jan zegt:

    ‘Het ontbreekt het onderzoekteam van Robert Mueller nog steeds aan doorslaggevend bewijs voor een samenzwering tussen het Kremlin en het campagneteam van Trump om de verkiezingen te manipuleren’

    Wat het wel heeft opgeleverd is dat Kerry Russen heeft binnengelaten om zich met de verkiezingen te bemoeien

    John Kerry Approved Visas for Russian Operatives to Enter US in 2014 and ‘Interfere’ with Election

    From #Mueller indictment, 2 of the Russians were able to enter U.S. on travel visas which they received after applying for them through the State Dept in 2014. From June 4, 2014 – June 26, 2014 they traveled around the US. Who was head of the FBI & State Dept at this time again? pic.twitter.com/JseweK5KTn

    — Nick Short 🇺🇸 (@PoliticalShort) February 16, 2018
    http://www.thegatewaypundit.com/2018/02/john-kerry-approved-visas-russian-operatives-enter-us-2014-interfere-election/

    Like

  4. Petra DeBoer zegt:

    Bedankt Taljaard voor dit goede artikel.

    Kijk je naar het grotere geheel, dan is het een strijd tussen “goed en kwaad”. Triump staat voor de objectieve morele waarden van God als wetgever en Hillary voor de subjectieve, wat de duivel is.

    Like

  5. Guardiacivil zegt:

    Ik heb er van genoten.

    Like

  6. Jan zegt:

    Trump gaat achter de $1,7 miljard voor Iran aan die Obama Iran schonk en waarmee nu terroristen gefinancierd wordt

    Trump Goes After Obama for $1.7 Billion Cash Bribe to Iranian Regime!
    http://www.thegatewaypundit.com/2018/02/wow-trump-goes-obama-1-7-billion-cash-bribe-iranian-regime/

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s