In hetzelfde schuitje…

Screenshot_102

(Door: Theresa Geissler)

(Waarom wij Nederlanders ons niet per se beter hoeven voelen dan de Duitsers en wij de vierde generatie Duitsers niet langer WO II dienen aan te rekenen)

Hoe zal ik dit relaas beginnen? Wat was voor mij de eerste gewaarwording van wat ik hier wil proberen over te brengen? Welnu: dít waarschijnlijk: Het was 1965 en ik was tien jaar oud. De Bevrijding van ’45 vierde dat jaar precies haar twintigste verjaardag; vandaar natuurlijk dat de toenmalige media er werkelijk álle aandacht aan besteedden door praktisch over elkaar heen te buitelen met emotionele herinneringen (“Twintig jaar gelden: Honger, honger, honger…. Het valt nu bijna niet meer voor te stellen, dat we tóen zo uitgehongerd waren” – Katholieke illustratie, geloof ik.) De hele volwassen wereld was voor het gevoel van ons, kinderen, in die dagen bezig om stokoude koeien uit de sloot te halen, want op tienjarige leeftijd lijkt twintig jaar nog een ongelófelijk grijs verleden. Dat het echter een hoogst serieuze zaak was, wisten ouders en onderwijzers ons echter wel aan het verstand te brengen…

Hoe het zij: Het toen nog betrekkelijk jonge medium televisie liet zich evenmin onbetuigd en precies uit deze periode herinner ik me twee Duitse films rond het thema WO II, die niet lang na elkaar werden uitgezonden: “Die Brücke” , over de groep schooljongens die tijdens de laatste oorlogsdagen onder de wapenen werd geroepen en de brug over de rivier in hun geboortestad te verdedigen kregen, en “Mein Schulfreund”, met Heinz Rühmann in de hoofdrol van Ludwig Fuchs. Beide waren,  achteraf bekeken, tamelijk hartige kost voor een – toenmalige – tienjarige, maar “Mein Schulfreund”  begon zelfs meteen in het begin al heftig met een bombardement op München in 1944. De halve buitenmuur van de woning van Ludwig Fuchs werd weggeschoten en de verloofde van zijn dochter kwam om het leven.

“Dat is wel erg”, zei ik tegen mijn moeder. “Ja, dat wel, maar dat hadden de Duitsers éérst bij óns al gedaan,” was haar reactie. Dat wist ik inmiddels: Daar had de diapresentatie op school wel voor gezorgd. Zo tegen de tweede helft van de film was het verhaal in mei ’45 beland en werden de kijkers vergast op de aanblik van hele reeksen kapot geschoten huizen; half München, dat in puin lag, zogezegd. Mijn moeder stuurde me ineens naar bed. Mogelijk vond ze de aanblik te heftig, maar als dat de reden was, was het ogenblik erg onhandig gekozen, want ik had het nu immers al gezien. Niet dat ik me herinner er benauwd van gedroomd te hebben: dat overkwam me eigenlijk niet vaak, bij niets. Maar het maakte niettemin diepe indruk, meer dan de stilstaande dia’s van het bombardement op Rotterdam op school, en die filmbeelden ben ik nooit meer vergeten. Ik had medelijden – met de Duitsers. Door die beelden. Ik zeg het zoals het is.

Je kon bepaald niet zeggen dat mijn ouders, vooral mijn vader, tijdens de oorlog echt stil hadden gezeten (zie deel 4 en deel 5 van mijn familie-kroniek “Het Rijke Roomse leven…enz.) maar wie weet juist dáárom was de sfeer bij ons thuis eigenlijk helemaal niet anti-Duits. In datzelfde jaar van die twee films tijdens de bevrijdingsdagen, dus in 1965, gingen we voor het eerst op een buitenlandse vakantie … in Duitsland: een pension in het plaatsje Hellenthal, bij Monschau in de Eifel. De pensionhouder, ene Joseph Sons, was een oorlogsinvalide in een rolstoel: been er afgeschoten tijdens de Slag om Normandië. Gaf niets allemaal; ’t was een vriendelijke, attente man, die hele gedachtewisselingen hield met mijn vader, die aardig goed Duits sprak: “Ja, wissen Sie: Heutzutage weiss die Jugend besser Bescheid, die denken selbst nach, aber wir damals….. Nur weil so ein Kerl da zum schreien anfing, da gingen wir schon wieder…” Ikzelf speelde leuk met zijn twee jongste zoons, Winfried en Theo, die van mijn leeftijd waren, en de oudste dochter, Margritta, was een schat van een jongedame, die haar broertjes en mij mee uit wandelen nam, spannend in de schemeravond, om te kijken of we konijnen konden zien rondspringen. Zij sprak ook een aardig mondje Nederlands. Zowel mijn ouders als ikzelf vonden de pensionhoudersfamilie aangenamer om mee om te gaan dan een paar Nederlandse pensiongasten (allemaal Nederlanders daar) die zich naar onze smaak wat ál te stuitend joviaal gedroegen; te veel ‘ouwe-jongens-krentenbrood´, waar we alle drie toen al niet op gesteld waren. (Weten sommige mede-lezers van E. J. Bron meteen, waar ik dat ‘moeilijke’ vandaan heb. Ach ja…)

Er volgden meer reisjes in de jaren daarna, verder het Duitse taalgebied in: Salzburg, Wenen, Neurenberg vooral. Eerst met mijn vader. later zelfstandig. Ik genoot ervan, niet in de laatste plaats zodra ik de opluchting gewaar werd dat ik in dít taalgebied nooit, maar dan ook nooit werd bestookt  met hinderlijke vragen over “wat er met me aan de hand was”, zoals in Nederland, zodra men daar mijn enigszins spastische manier van bewegen opmerkte: het náádje van de kous wilde men er hier herhaaldelijk van weten. Dat werd als “belangstelling” aangemerkt, waar zowel mijn ouders als ikzelf het vooral beschouwden als onhebbelijk, sensatiebelust gezeik, temeer daar het immers niets oploste… Hoe weldadig deed het aan dat in déze streken de ongeschreven etiquette bleek te luiden dat men het eenvoudig niet zág en er niets van zéi… Ik ben er de Duitsers en Oostenrijkers tot op de dag van vandaag nóg erkentelijk voor!

Vanaf het moment dat het tot me doordrong dat ik dergelijke “meelevende” – confronterende – praatjes hier niet te vrezen had, ben ik dáár prompt altijd veel meer ontspannen, minder geremd geweest dan híer, wat, ongelogen, al begon als bij de latere treinreizen de grens bij Nijmegen was overschreden en de Duitse douane, soms zelfs vergezeld van hasj-honden, de coupé binnenkwam voor de paspoorten-controle: achteraf realiseer ik me dat ik het mijne onwillekeurig strálend moet hebben opgediept en overhandigd: “Bitte sehr!” Mijn stemming moet bij die gelegenheden zijn opgepikt, want zeker als het niet al te druk was, namen ze het nog merkbaar óver ook: “Vielen Dank….wohin geht die Reise, gnädiges Fräulein/gnädige Frau? Nürnberg? Das ist aber weit weg! Gute Fahrt!”

Ach, al diegenen, die vandaag de dag nog rondlopen met hun door de jaren heen gecultiveerde vooroordelen jegens alles wat Duitser is, zou alleen maar met vergelijkbare frequentie dezelfde tripjes hoeven maken als die ik jarenlang gemaakt heb, om vervolgens het personage Jonkheer d’Ailleurs uit Wolkers’ “Kort Amerikaans” na te zeggen: “Over het algemeen zijn de Duitsers precies hetzelfde soort mensen, als jij en ik… Alleen beleefder.” Neonazi’s? Als ik ze daar ooit al tegen het lijf gelopen ben, hebben ze het uitstekend verborgen weten te houden! Wat je daar wel tegen het lijf liep, in pak weg de eerste helft van de jaren ’80, waren linkse activisten (zij het toen nog niet zo agressief als nu de Antifa) met hun manifestaties op de Königsplatz tegen kernenergie en dergelijke. Daarmee lokten ze dan weer de hevigste reacties uit bij vooral de degelijke Duitse burgers – met name oudere Neurenbergse dames, de Beierse veer zwierig en trots op hun verder keurige, vilten ‘uitgaanshoeden’, die echter kijvend als viswijven met de demonstranten het debat konden aangaan en dat zonodig uren volhouden! Of die zich werkelijk hadden verdiept in het vraagstuk wel of geen kernenergie weet ik niet zeker: nu ik er zo aan terugdenk, lijkt het me eerder dat ze instinctief, zonder het helemaal onder woorden te kunnen brengen, aanvoelden wat juist Links voorhad met hun nu nog intacte leefwereld en hun eigen identiteit, toen al, en dat ze zich even instinctief hadden voorgenomen zich daar, zolang als ze konden, met hand en tand tegen te verzetten!

Hoeveel terreur en ellende Hitler en zijn aanhang ook hebben veroorzaakt, we mogen ten eerste niet vergeten dat het beoogde ‘1000-jarig Rijk’ uiteindelijk maar 12 jaar heeft bestaan, en ten tweede dat, zolang het stemmen althans nog mogelijk was, het nooit zo is geweest dat het hele Duitse volk en bloc op de NSDAP heeft gestemd: op haar hoogtepunt kreeg de partij zo’n 37,5% van de stemmen, min of meer te vergelijken met de 53 zetels van de PvdA op háár hoogtepunt in 1977. Dat de eerste slachtoffers van het naziregime, naast de Duitse Joden, wel degelijk Duitsers in het algemeen zijn geweest, wil men nogal eens gemakshalve vergeten, maar is wel degelijk de realiteit. Het is nu eenmaal een automatisme – waarschijnlijk altijd al geweest – om misdrijven, begaan door de minderheid van een volk, meteen dat hele volk aan te rekenen, maar terecht is dat daarom nog niet.

Wie dat tot zich laat doordringen, begrijpt meteen, dat de destijds in geallieerde legerkringen ontstane fantasie om heel Duitsland met de grond gelijk te maken, op de vrijgekomen vlakte gras te zaaien en daarop bizons uit te zetten, er één is die de grenzen van het betamelijke verre overschrijdt en een onuitwisbare smet werpt op eenieder die haar bezigt, ongeacht met betrekking tot welk land, dus óók tot Duitsland. De generatie van Duitsers, uit welke Hitler en zijn aanhang voortkwamen, is trouwens nu, 73 jaar na 1945, bijna in zijn geheel uitgestorven. Tijdens de jaren van de Wederopbouw en daarna kreeg Duitsland, althans de BRD, achter elkaar enige gedegen, integere (voor zover mogelijk; politiek corrumpeert nu eenmaal gemakkelijk) regeringsleiders als Konrad Adenauer en Ludwig Erhard, die in staat waren de verstandhouding met de rest van Europa en de hele wereld enigszins te normaliseren, al bleven de naweeën nog decennialang voelbaar voor de volgende generaties – de onschuldigen in dit verband (de in 1954 geboren jongen, van wie onze eminente medeblogger Vederso ooit vertelde dat hij hem ontroostbaar op een bank had aangetroffen, bespuugd en beschimpt door buitenlandse toeristen en uitgemaakt voor “nazi-jong” of iets in die richting, is er een triest voorbeeld van). Dat een volk, generaties lang door de hele buitenwacht opgezadeld met zo’n gigantisch schuldcomplex, niet een-twee-drie een passend antwoord heeft op de volksverraderlijke koers van een Angela Merkel, pseudo-christen-democrate met een DDR- en STASI-achtergrond, is betreurenswaardig, maar niet onbegrijpelijk. Immers: hebben andere West-Europese volkeren, Nederland inbegrepen, dat dan wél, ook zónder genoemde ballast? Zijn niet bijna álle west-Europese volkeren ghersenspoeld door de Frankfurter Schule, besmet met het ‘weg-met-ons- gedachtegoed´ en in de fuik van de EU gezwommen? Zitten wij, kortom, niet allemáál in hetzelfde schuitje?

Laten wij daarom, omwille van die onschuldige derde of vierde generatie Duitsers, mensen zoals wij allemaal, een hele natie niet meer aanrekenen wat 73 jaar geleden plaatsvond. Hoe gruwelijk ook, de daders waren ánderen, die inmiddels niet meer in leven zijn. Laten wij daarom liever oog hebben voor het verzet dat zich tháns in Duitsland aftekent tegen de nieuwe onderdrukkers – de EU – die ook de onze zijn, tegen de islamisering, die ook óns bedreigt. Laten wij oog hebben voor de Duitsers van náám, zoals Michael Stürzenberger en Michael Mannheimer, die dat verzet intussen heeft voortgebracht, het initiatief van Pegida Dresden, de bevlogen, aardig succesvolle demonstraties in Kandel en Cottbus…

Laten wij ook terugdenken aan de enthousiaste ontvangst door diezelfde Duitsers van Geert Wilders in 2010 in Berlijn, en, last but not least, aan zijn gedenkwaardige woorden bij die gelegenheid: “Ein Deutschland voller Moscheen und verschleierten Frauen ist nicht, meine Freunde, ist nicht das Deutschland Goethes, Heines und Schillers, Bachs und Mendelssohns.” En zo is het: Een land dat zóveel kostbare culturele verworvenheden in zich herbergt, culturele verworvenheden van het Avondland, waarvan het hele westen altijd heeft kunnen meeprofiteren…. Wie zou zó’n buurman, zó’n schatbewaarder níet willen steunen om die verworvenheden voor altijd te behouden? In ons aller eigen belang: Laten wij een streep zetten onder het verleden en deze buurman behulpzaam zijn bij zijn pogingen zich te ontworstelen aan de greep van het monster Merkel, waarna wij ons gezamenlijk zullen kunnen ontworstelen aan de fuik van de EU: Duitsland, dat kunt U rustig van mij aannemen, is dat waard! En laten wij niet vergeten: Eendracht maakt macht!

Door:
Theresa Geissler
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in burgermoed, demoniseren, Duitsland, gezond realisme, Islamisering, Marxisme, meningsdictatuur, Nederland, nieuw fascisme, Patriottisme, political correctness, Rotzakken, verloedering, Verzet, Volksvijandigheid. Bookmark de permalink .

13 reacties op In hetzelfde schuitje…

  1. guusvelraeds zegt:

    Die Brücke was de eerste film in mijn leven waarvan ik rillingen kreeg. Ik zal een jaar of 14 zijn geweest toen ik deze film zag. Vooral de scene met dat buikschot.

    Like

  2. Pieter zegt:

    Mooi stuk Theresa. Herkenbaar ook. Regelmatig tref ik op bijv.ouderavonden duitse ouders die mij verzekeren dat zij als volk nog heel veel goed te maken hebben. Mijn standaard opmerking is dan dat ik A hollander ben en B mijn opa niet in de ss zat. Waarop mij direct word verzekerd dat hun opa daar ook niet bij zat. Op mijn vraag wat zij dan persoonlijk goed te maken hebben, volgt dan een verhaal over “wij duitsers”
    Wat mij wel irriteerd is dat mijn kinderen ditzelfde ook op school geleerd word. ( vooral met betrekking tot vluchtelingen uiteraard)
    Triest. Een volk dat niet mag nadenken zelf.
    Grappig trouwens dat je in Hellenthal kwam. Mijn zoon woont daar nu.

    Liked by 1 persoon

  3. Roel zegt:

    Top stuk, Theresa. Helemaal mee eens!

    Like

  4. Wachteres zegt:

    Ik kan/mag Die Brücke alvast niet bekijken. Een van de vele video’s die hier niet te openen zijn, terwijl dat in Nederland wel het geval is, omdat het volk onder controle moet worden gehouden.

    En blijkbaar vinden veel Duitaers het wel prima dat ze zo gecontroleerd worden. In onze omgeving hebben ze tenminste alle vertrouwen in deze regering. Je mag er echt geen kritiek op hebben.

    Liked by 3 people

    • Wachteres zegt:

      In plaats van de Duitsers een schuldcomplex aan te praten, had de regering er beter voor kunnen zorgen dat ze zelfstandig hadden leren denken.

      Het is verbijsterend hoe goed opgeleide mensen nog steeds – net als in de tijd van Hitler — klakkeloos geloven wat er in de politiekcorrecte kranten staat.

      Jarenlang hebben de Duitsers alleen maar op school gehoord hoe slecht zij wel niet waren, terwijl een betere methode was geweest hen bij te brengen dat het gruwelijk was, wat er is gebeurd, maar dat dit het gevolg was van een duivelse indoctrinatie en het enige wat daar tegen helpt is dat mensen tot zelfstandig denken worden opgeleid.

      Ook deze EU-regering wil geen kritisch denkend volk.

      Liked by 3 people

  5. Ook ik heb een goede vriend in Wuppertal, vroeger had ik daar meer vrienden, die zijn uit het oog verloren. Tijdens mijn vakantie met hen en mijn verblijf bij deze families werd er gediscussieerd over vroeger en wat mij opviel was dat vele Duitsers niet de oorlog wilde die Hitler was gestart. Zij werden tegen hun wil in geplaatst bij dienstonderdelen en verrichtte eenmaal wat was opgedragen. De kinderen waar ik goed mee bevriend was kwamen met hun ouders ook bij ons thuis en ze wisten dat mijn pa op de Mitchell bommenwerper raids heeft uitgevoerd, ook hij vocht tegen een monster, niet tegen Duitsers die ongewild betrokken waren. Dat was een duidelijk standpunt en het vergrootte de verdere vriendschap voor jaren lang.
    Nog steeds vraag ik mijn enige overgebleven vriend hoe het nu is, hoe de bevolking denkt en handelt naar het beleid van Merkel en steeds duidelijker komt naar voren dat de huidige bevolking het zat is.
    Duitsland heeft een nieuw monster dat bestreden moet worden met alle middelen die tot onze beschikking zijn.

    Like

    • fleckie zegt:

      Tja, de BILDERBERG- MONSTERS- groep waarvan MERKEL waarschijnlijk lid is.? werd opgericht door een pro- nazi-, met een SS- lidmaatschapsnummer?( dus :.in het verlengde van de NATIONAAL- SOCIALISTISCHE gedachte? Waarin ZEER velen afkomstig uit DE ADELIJKE STANDEN! wwaren. )

      Like

  6. BigLJohn zegt:

    ….Laten wij een streep zetten onder het verleden en deze buurman behulpzaam zijn bij zijn pogingen zich te ontworstelen aan de greep van het monster Merkel….Na zo’n 50 jaar verval van Europa, waarin niemand in staat was het tij te keren, moeten we samen met die bloemen en knuffel-leggers en andere mietjes ons teweer gaan stellen tegen zowel de gevestigde orde, de E.U. alsmede tegen de Islam. Wel een beetje teveel van het goede, en erg aan de late kant. We zijn nog niet eens in staat de islamisatie in ons eigen land te stoppen, laat staan dat wij Duitsland gaan helpen. Als je zelf niet goed in je vel steekt, ben je ook niet in staat om een ander te helpen. Eerlijk is braaf, het is echt game over. We moeten accepteren dat er geen weg meer terug is. Wie is in staat om die tientallen moslims uit Europa terug te sturen, ja wie ? Noord Afrikanen cq Moslims die fokken als de konijnen, en waarvan er mede door – immigratie – nog tientallen miljoenen erbij zullen komen. Neemt u nou maar van mij aan; Hij of zij die in staat zal zijn om deze alsmaar voortgaande ellende te stoppen. moet nog geboren worden. Want in al die eeuwen dat de Islam actief is werd zijn invloed steeds groter en groter. Christelijke gebieden zoals het midden Oosten en Turkije werden erg lang geleden Islamitisch, en bleven dat. Indonesie is ook zo’n voorbeeld. Ook Afrika valt langzaam maar zeker helemaal ten prooi aan de Islam, terwijl Europa volgt. Zelfs in Amerika hoort men rare geluiden. De strijd tegen de islam is een verloren strijd. Die strijd had 50 jaar geleden moeten beginnen….

    Liked by 1 persoon

  7. Joannes den Hollander zegt:

    Van mij uit geen enkele rancune. Ook nooit gehad. Geplaatst in die tijd, de enorme crisis plus daar boven op de enorme financiële naweeën van WO 1, een zeer hoge werkeloosheid en vooral honger. Pure wanhoop dus. De vele opeenvolgende regeringen waren niet in staat om daar verandering in te brengen. Ik praat zeker niet goed wat er gebeurd is, maar door al deze factoren tezamen kon het niet uitblijven dat uiteindelijk Hitler het voor het zeggen kreeg. Wat hij beloofde kwam hij na. Dat hierdoor zijn aanhang enorm was, ligt dan weer voor de hand. Een aantal zaken sloeg Hitler dan weer in door. Commentaar van veel Duitsers was er wel degelijk. Maar commentaar uiten op Hitler was geen optie. Dat betekende vrijwel altijd de doodstraf of langdurige opsluiting onder erbarmelijke toestanden.

    Ook de ruim 25.000 Nederlandse vaders en opa’s die toen op dringend verzoek van de toenmalige Nederlandse regering gevraagd werden om als Patriottische Nederlanders deel te nemen aan de strijd tegen de communisten, neem ik niets kwalijk.
    Want geplaatst in die tijd was Rusland wel degelijk een groot gevaar voor de Westerse mogendheden.

    Liked by 1 persoon

  8. kampersrene zegt:

    Het was 1965 en ik was tien jaar oud….Ik durf er voor wedden dat gij een schattig meisje was met een hoog knuffelgehalte

    Like

  9. wir schaffen das………………………….

    Like

  10. Taljaard zegt:

    Het is mij altijd opgevallen dat Nederlanders die tijdens de bezetting echt hebben geleden onder de nazi’s nu juist het minst rancuneus waren tegen het Duitse en Oostenrijkse volk als zodanig. Degenen die zich tot na oorlogse ”verzet” rekenden, maar tijdens de bezetting geen vinger hadden uitgestoken, waren na de oorlog vaak het meest anti Duits. Kwestie van compensatiegedrag voor een slecht geweten als je het mij vraagt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s