“Islamkritiek is géén racisme”

Screenshot_133

(Door: Theresa Geissler)

(Over het belang om hier consequent de hand aan te houden, teneinde onze politieke tegenstanders de wind uit de zeilen te nemen)

De islamisering in de EU, zeker in het westelijke deel, schrijdt langzaam, maar onmiskenbaar voort.  Dat ‘Links’ – van concreet Links tot het verlinkste liberalisme en de christendemocratie – dit hardnekkig blijft ontkennen c.q. ervan wegkijkt, getuigt mogelijk nog eerder van desinteresse dan van ‘boze opzet’: men kan noch de initiatiefnemers/volgers van de Frankfurter Schule, noch die van  het Coudenhove-Kalergi-plan betichten van het moedwillig binnenhalen van de islam; dat is niet hun eigenlijke doelstelling. Wat zij wél voor ogen hebben, is een genocide op het Europese blanke ras, de blanke identiteit, door geleidelijke versmelting met alle denkbare rassen van alle overige continenten.

Dat dit tevens acceptatie van de islam inhoudt, daar deze ideologie nu eenmaal beleden wordt door talloze mensen van die daarvoor benodigde inheemse rassen, nemen zij daarbij voor lief; dat is inherent aan de typische zelfoverschatting van het linkse gedachtegoed, dat er van uitgaat dat zij op den duur dit ‘geloof’ wel vanzelf kan laten ‘verwateren’, op dezelfde manier als alle overige denkbare onderscheidende kenmerken. Zij onderschat daarmee de islam, maar de utopische horizon in de verte, met het nieuwe globalisme, dat geacht wordt alle bestaande tegenstellingen teniet te doen, is voor haar nu eenmaal té interessant om op dat sluipende gevaar acht te slaan…

En deze utopie blijkt, zoals reeds opgemerkt, aantrekkelijk voor nagenoeg álle politieke levensbeschouwingen van Links tot en met rechts van het midden, zodat het aan de enig overgebleven levensbeschouwing, die met twee benen op de grond blijft staan, die van de Realisten, is om het tij te keren, daarbij fervent tegengewerkt door alle anderen. Helaas is het in dit geval eens niet Eénoog, die in het land der blinden koning is: liever verbant men hem naar de kolonie der onaanraakbaren, opdat het leiderschap vast in handen blijft van de, in dit opzicht, méga blinde (of , zo U wilt, van degene, die zich uit puur eigen gewin als zodanig vóórdoet).

Maar hoe het ook zij: doordát hij voortdurend van alle kanten wordt aangevallen, dient júist de Realist er alert op te blijven dat hij op zijn beurt in zijn oprechte overtuiging niet verstárd raakt, zoals zijn tegenstanders niet zelden verstard geraakt zijn in hun blindheid. Hij moet, met andere woorden, proberen te vermijden dat hij in hún fout vervalt, temeer daar die hém, voorspelbaar, dubbel aangerekend zal worden (treffend voorbeeld hiervan is de commotie over de ‘Marokkanen-uitspraak´ van Wilders, vergeleken met die over vergelijkbare uitspraken van “gevestigde” politici). Met hiervoor geen andere reden dan dat het de Realíst is die als enige bovengenoemde utopie afwijst.

Tegen de stelling dat de islam – de vraag of hij nu een Godsdienst of een ideologie genoemd kan worden daargelaten – in ieder geval géén ras is, kan op zichzelf weinig worden ingebracht. Ook tegen het standpunt dat men waarde hecht aan het behoud van de eigen cultuur en de eigen identiteit kan niet veel concreets worden gezegd, afgezien van de gebruikelijke loze kreten, waarbij doorgaans ook nogal snel de link wordt gelegd naar de begrippen ‘racisme’ en ‘fascisme’ – bij gebrek aan geldige argumenten wáárom liefde voor de eigen ‘roots’ officieel verboden zou moeten worden. Dat is dan ook iets waar de Realist normaal gesproken gewoon mee voor de dag moet kunnen komen. En dat kán hij ook, zolang hij, op zijn beurt, niet doorslaat in zijn emoties, iets wat hem, we zagen het al, nu eenmaal prompt door “de anderen” onevenredig wordt nagedragen. De Realist die dit beseft en wiens streven het is een ‘gezond’ Realisme uit te dragen, zodat hij op den duur het gelijk aan zijn kant krijgt, doet er goed aan zichzelf op dit vlak te behoeden voor dóórslaan op welke manier dan ook.

Wat ik daarmee bedoel? Niet zo eenvoudig uit te leggen. Maar laat ik een poging doen:

Wanneer een PVV-stemmer, gefrustreerd door de verkeerde ontwikkelingen die hij waarneemt, alsmede door de afwijzing het niet-serieus-genomen-worden dat hem ten deel valt, zichzelf gaat verliezen in nostalgie naar de tijd toen alles in de samenleving vooruit was bestemd en alles en iedereen daarin “zijn eigen plaats had”, dan slaat hij naar mijn mening dóór: dat is hengelen naar een maatschappij die voorgoed verleden tijd is -waar waarachtig nog wel een paar méér redenen aan ten grondslag liggen dan alléén “invloeden van het neo-marxisme”, zoals sommigen onder ons er gemakshalve van wensen te maken. Een volgende – riskante – bijwerking van dat nostalgische gevoel kan tenslotte óók nog zijn dat men zich verbeeldt sympathie en begrip te koesteren voor het Apartheids-regime in het voormalige blanke Zuid-Afrika en de gelijktijdige ‘rassenwetten’ in het zuiden van de VS, dit dan onder het motto van “rust, veiligheid en orde op zaken stellen.” En dát is dus de verkeerde weg: die rust en veiligheid zullen in deze tijd op íets andere manieren moeten worden bewerkstelligd, met vooral meer oog voor de universele mensenrechten en de menselijke waardigheid, zoals die bijvoorbeeld in het huidige Israël worden nagestreefd, niet op déze manier. De PVV claimt metterdaad anti-islamitisch, maar niet racistisch te zijn. Met terugwerkende kracht waardering opbrengen voor dergelijke ondeugdelijk geworden systemen is helaas echter wél racisme.

Een islam-kritisch iemand is tegen de islam, omdat zowel de ideologie als de bijbehorende cultu(u)r(en) haaks staan op óns normen- en waardestelsel, dat zelfbeschikking en vrijheid van meningsuiting voorop stelt. Dan moet men bepaald niet willen teruggrijpen op een maatschappij die, vóór hij geleidelijk aan zou wijzigen, qua gezagsverhoudingen, collectivisme en vastgelegde rolpatronen nog een aardig eindje dichter in de buurt van diezelfde islam kwam, ook al ontbraken dan bepaalde in het oog springende effecten als bloeddorst en dergelijke. “Zekerheid” lijkt op het eerste gezicht zo’n kostbaar goed, maar laten wij niet uit het oog verliezen dat ook de islam naar “zekerheid” streeft…op een wijze waarvan wij ons nu juist zo nadrukkelijk wensen te distantiëren!

Wie dit aldus als PVV’er zo goed mogelijk in de gaten blijft houden en er in slaagt te streven naar een islam-kritische tendens, gekenmerkt door individuele vrijheid in plaats van het willen terugvallen op uitgestorven systemen, door de bezwaren tegen de massa-immigratie bewust te blijven koppelen aan de islamitische dénktrant van de immigranten in plaats van aan hun Afrikaanse genen, wie, kortom, de islam-kritische intentie zúiver houdt in plaats van haar te laten verzanden in de angstgevoelens van de voor- en kort naoorlogse generaties, die, zoals wij zagen, het échte racisme tengevolge hadden….Wel, díe zal het waarschijnlijk lukken om níet door te slaan en de goede koers te behouden.

En aangezien wij hebben kunnen constateren dat het grootste deel van Links en verlinkst Nederland wél ‘doorslaat’ – naar de andere kant dus – moge het duidelijk zijn wie er op den duur het sterkste in zijn schoenen staat als WIJ tenminste in deze opzet slagen!

Door:
Theresa Geissler
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in gezond realisme, Islamkritiek, PVV, Racisme. Bookmark de permalink .

2 reacties op “Islamkritiek is géén racisme”

  1. Klaas zegt:

    Geliked door 1 persoon

  2. delamontagne zegt:

    Als er al uit “bepaalde” hoek wordt gediscrimineerd, is het wel de islam,
    De arabieren zijn de beste, de meest vrome van alle muslims, zo heeft Allaha gezegd.
    Want hij heeft dat verdorven boek, de koraan, in het Arabisch laten opschrijven en alleen zei, de arabs, weten hoe je het moet lezen.
    Diezelfde taal bevat voor vrouwen alleen al Héél discriminerende termen.
    Dan kun je je afvragen hoe het met andere zaken is gesteld.
    B.v. de “ongeleuvigen”, iedereen die niet in allah en alle nonsense gelooft……………..!
    * * *
    Als de Arabische taal de vrouw naar de Hel stuurt………

    Volgens een hadith heeft Mohammed gezegd:

    “[…] Ik keek toen eens in de hel en zag dat de meerderheid van zijn bewoners vrouwen waren.
    Geciteerd door Al-Bukhari (1/583) en Mouslim (1/2096)

    Nee, dit is geen Arabische cursus voor analfabeten, maar een anekdotisch schrijven dat
    de neiging heeft het bewijs te leveren dat de Arabische taal zelf, de taal van Allah, de vrouw van alles verdenkt en haar een minderwaardige plaats toedenkt………..

    In het Arabisch zegt men van een man die leeft: “hayy” (حي). Maar als het om een ​​vrouw gaat, is ze: “hayya” (حية)
    Een woord dat ook adder betekent in het Arabisch.
    Pas op voor zijn beet.!

    Wanneer een man een maatschappelijke positie als rechter heeft, is hij een “qadi” (قاضي), terwijl wanneer een vrouw dezelfde positie heeft, zij een “qâdia” (قاضية) is.
    Een woord dat ook dood betekent.
    Dus de vrouw leidt tot de dood? !

    Als deze rechter afgevaardigde in Parlement wordt, is hij “nâ’eb” (نائب).
    Maar als een vrouw dit wordt, is zij “nâ’eba” (نائبة), dat wil zeggen Katastrofe of rampspoed.
    Dus is de vrouw een ramp? !

    Als een man een goed oordeel velt, wordt gezegd dat hij “mousib” is (مصيب).
    Als het een vrouw betreft, is het: “mousiba” (مصيبة), een ramp, een ongeluk.
    Zou het waar zijn ?????????

    Een man kan een hobby hebben dan is hij een: “hawi” (هاوي) maar zodra het een vrouw is, en dat voor dezelfde hobby, wordt het “hawia” (هاوية), dat ook afgrond betekent of hel.

    Arme vrouwen, zelfs de Arabische taal is niet Rechtvaardig voor hen…………

    Bernard Dick
    Riposte Laïque

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s