Mijn afscheid van Frankrijk

Screenshot_219

Avignon.

(Door: “Ignatius” – Vertaling: E.J. Bron)

In de warme meidagen eindigde mijn reis door Frankrijk, die ik met twee vrienden van de gemeente in Lourdes beëindigde. Daar, aan de voet van de Franse Pyreneeën, knielden we uitgeput neer voor het gebed. De plek is het toneel van de internationale pelgrimstocht voor soldaten, georganiseerd o.a. door de katholieke kerk en de legers van de Europese landen. Dat onze reis hier met de woorden “Pacem in terris” zou eindigen, was een gelukte afsluiting van een meerdere weken durende trektocht door Frankrijk, hoe het is en hoe het op dit moment verandert. Nu ik weer in Duitsland ben, heb ik definitief besloten dat ik niet meer vrijwillig naar Frankrijk terug zal gaan, hoewel dit land door de taal en de cultuur zo dicht bij me staat. Lourdes was mijn afscheid van de grote natie van de Galliërs.

Jonge Duitser

Alles is stil

De zon lacht boven de groene heuvels rondom Lourdes. Mannen in uniform knielen en staan, verdiept in gebed, op deze oeroude bedevaartplaats van het christendom, die ik twee jaar geleden voor het laatst bezocht en die nauwelijks veranderd is. Een koel briesje verfrist ons steeds opnieuw als we onze neuzen achter de witte rotsen vandaan laten steken en hier kun je snel een heel persoonlijk moment van onderbreking beleven, die het toestaat de geest vrij te laten zweven. Ik geniet van deze rustige uren en ben in gedachten bij God en hetgeen ik heb meegemaakt. Op onze lange trektocht, die we af en toe afkortten met de bus of met de trein, bezochten we Avignon, Montpellier en Toulouse in het zuiden van het land. Wie niet verliefd wordt op de zich langs de veranda´s omhoog krullende planten en bij de albasten witte straten en torens niet aan de sprookjes uit de oudheid denkt, zou echt een arts moeten opzoeken. Frankrijk liet zich niet alleen maar bij Reims van zijn mooiste kant zien! De fascinatie voor het grote artistieke begrip van de Fransen is ongebroken. De Franse keuken, de vrouwen en de cultuur zijn schatten van de aarde op zich, die ik niet graag wil missen, maar missen zal.

Vrede op aarde

Op onze reis te voet door stad en land beleefden en zagen we van allerlei. Veel goeds, maar ook veel wat ons zorgen baart. Uitgebrande autowrakken in Avignon, vervallen en dichtgetimmerde cafés, die al sinds de middeleeuwen geëxploiteerd werden, tegenwoordig echter verlaten en eenzaam in het stadscentrum staan. Je kunt meerdere uren in een straat van Lyon koffiedrinken en dan een zijweg naar links nemen en denken dat je zojuist een bazaar in Marokko bent binnengekomen. Op bepaalde tijden bepalen jonge Afrikanen het stadsbeeld in alle Franse steden. Namelijk ´s avonds en ´s nachts, wanneer de oorspronkelijke Fransen hooguit nog een borreltje of een wijntje drinken. Arabische tekens, Franse koloniale mensen uit Senegal en Mali drijven tot diep in de nacht handel, dingen luidruchtig af en laten zich door de vele soldaten en politieagenten, die grimmig elke donkere straat in kijken, niet van hun stuk brengen. Gesluierde vrouwen in zwart en wit – waar zijn de vele meisjes met het luchtige hart en korte rokjes gebleven? Ze zijn er nog. Maar het zijn er minder dan nog enkele jaren geleden in hetzelfde seizoen. En wie dezelfde route of dezelfde stad meerdere malen in de tien jaar bezoekt, ziet het verschil en de veranderingen.

Een paar van de voormalige strijders van het Légion étrangère verwikkelen we zelfs in een gesprek, we praten met ze in een café in Lyon over God en de wereld. Een man uit Mali en een Fransman uit Bretagne, die ons met de krakende stemmen van oude mannen vertellen over hun gevechten in zwart Afrika en hoe ze voor Frankrijk hebben gebloed. “Cette chaleur” moest ik steeds opnieuw zeggen en het zweet van m´n voorhoofd vegen. Ook ´s avonds brandt de zon nog behoorlijk op de naakte huid.

De legionairs zijn zeker twintig jaar ouder dan wij, ze lopen dus zo tegen de zestig. Wat ze ons vertellen, vrolijkt echter niet het hart op van een voetreiziger, maar verkondigt stormachtige dagen die op ons afkomen. “C´est la Guerre”, benadrukken ze beide steeds opnieuw en knikken ons toe, voordat ze naar de stad Lyon wijzen. Wanneer het los moet gaan? Dat weten zij ook niet. Alleen maar dat hij in het geheim al begonnen is en dat alleen niemand het echt merkt. Mijn mede voetreizigers en ik, die al veel van het verval van de steden hebben gezien, zijn niet echt overtuigd, maar nemen vriendelijk afscheid van de beide heren.

En als we een stukje voor Marseille zijn en eigenlijk met de bus om de stad heen willen rijden, komen ons meerdere grote Ford Transit bussen van de politie tegemoet. Een politieagent steekt zijn hoofd uit het raam en schreeuwt tegen ons op de landweg. We moeten aan de kant gaan en of we niet zien dat het serieus is, zegt hij tegen ons. De wagens denderen aan ons voorbij en scheuren het bos in. De sirenes loeien en korte tijd later, toen we al dachten dat we het meeste gezien hadden, volgen er twee Renaults in nog grotere snelheid die ons bijna omver gereden zouden hebben. Ook hier schreeuwt een politieagent opnieuw dat we aan de kant en weg moeten gaan. Wat er achter ons gebeurd is, zijn we nooit te weten gekomen.

Bij de bushalte in Marseille (we waren uiteindelijk toch de stad ingegaan) frissen we ons even op, voordat de reis verdergaat naar het zuidwesten. Nog voordat we kunnen instappen, scheuren er opnieuw twee politieauto´s door de multiculturele stad, die veel overeenkomsten vertoont met Beiroet in het Midden-Oosten. Enkele zwarte vrouwen met kinderwagens lijken meer van de situatie te begrijpen en duwen rennend de kinderwagens voor zich uit de andere kant op. Weg van de plek waar de politie naartoe rijdt.

In de verte klinkt geschreeuw en mannen brullen in het Frans woorden die we niet meer kunnen verstaan.

Allemaal instappen, we gaan vertrekken. De motor slaat aan.

Terug in Aken:

Ik bid voor Pacem in Terris, voor de vrede op aarde, en zeg tegen mezelf dat ik Frankrijk niet terug ken en geen verlangen meer in me voel om dit land in de toekomst te bezoeken. Het werd van me vervreemd.

Bron:
https://younggerman.com
Door: “Ignatius”

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Frankrijk. Bookmark de permalink .

21 reacties op Mijn afscheid van Frankrijk

  1. cla zegt:

    Klopt, ook ik ben met mijn gezin naar Frankrijk op vakantie geweest. En de ontspannen sfeer van vroeger is verdwenen, in plaats daarvan veel opdringerige en luidruchtige buitenlanders die je wat willen aansmeren. En je met minachting aankijken. En wat mij opviel, veel gemengde huwelijken. Dus veel donkere kinderen. Op zich geen probleem alleen veel van hen zijn moslim en dat is wel een probleem.

    Liked by 1 persoon

    • Benesha zegt:

      Het zwarte en arabische ras zullen niet uitsterven, die zullen grotendeels zuiver blijven. Maar het blanke? Ik zie hier in België best veel gemende paren ook. Zwarte man en blanke vrouw. En de zwarte man draagt geen enkele zak als ze uit de Lidl komen. Laat alles zijn blanke slavin doen.
      En ik vind het wel een probleem als het blanke ras zou uitsterven. Gelukkig zijn er Oost Eiropa en Rusland nog.

      Like

    • paulzwueste zegt:

      Ignatius.
      Lijkt me ’n totaal wereldvreemde Katholieke gehersenspoelde seminarist die je maar moet laten lullen.
      Deze meneer moet eerst maar eens in z’n eigen door de islam gegijzeld land rondkijken in plaats van aangenaam weg te kijken in Frankrijk…!

      Like

  2. Hovawart zegt:

    Een prachtig verwoorde openbaring, waarvoor dank, helaas blijkt het een telleurstelling, zoals het Europese Project ons van het begin af is voorgelogen.

    Liked by 1 persoon

  3. Quall2 zegt:

    Mijn vrouw is Francaise en ik heb jaren in Frankrijk gewerkt. Familie jaarlijks meerdere keren bezoeken. Ook wij zien Frankrijk langzaam maar wel steeds sneller afzakken. De bezoeken aan familie worden met grote spijt in het hart minder frequent. We worden ziek bij de gedachte waarop dit tenslotte zal.uitmonden. het is ons Frankrijk niet meer. Niet meer van.mijn vrouw niet meer van mij en niet meer van onze familie

    Like

  4. Benesha zegt:

    Krakende stemmen van oude mannen? Ze lopen zeker tegen de zestig aan? Zoiets zeggen zelfs pubers niet meer. Mijn opa van 95 tja die heeft misschien een vermoeide stem.

    Like

  5. laura van der storm zegt:

    Dit vind ik wel zo triest. Ik heb er 6 jaar gewoond en gewerkt. Adieu la France. Dat dit allemaal gebeurt en totaal geen tegenstand. Quel malheur!

    Like

  6. Hendrik zegt:

    Hier gebeurt hetzelfde, wacht maar. Allemaal Wilders stemmen is de enige mogelijkheid om de zaak nog positief te beinvloeden. Voor mij is de stand van onze economie totaal ondergeschikt aan het gevaar van moslims. Allen de economie naar de knoppen is overleefbaar, islam met een meerderheid op ons continent is NIET overleefbaar………….Moslims weg uit Europa, Europa is van ons!

    Like

  7. delamontagne zegt:

    Wat een erg negatief beeld van Frankrijk.
    Op weg van Dts-land naar Lourdes ?
    en daar vandaan weer naar andere kant Fr. , Avignon-Lyon en dan “and-of-all-places MARSEILLE”.
    De kriminele hoofdstad van Frankrijk.
    Een afstand van 100-den km.
    Is de schrijver tussen die steden werkelijk geen steden/ dorpjes tegen gekomen waar je van islamisering/ verloedering NIETS merkt ?
    Zoals dit stadje, niet zo heel ver van Lourdes.

    Het allerbovenste gebouw met vierkante ramen, het gemeente huis waar wij ons 20 jaar geleden [voorlopig] lieten inschrijven.
    Nog niet definitief want we woonden nog officieël in NL.
    De “ambtenares” haalde een soort kasboek uit een lade tevoorschijn en begon tot ons stomme verbazing MET POTLOOD onze gevens in te vullen.
    “Als U definitief hier woont schrijven we het officieël in met balpen”.
    Nu moet ik erbij zeggen, er is ondertussen wel een hoop veranderd.
    Alles met computer etc,etc.
    Wat er niet is veranderd ?, de hoffelijkheid en bereidwilligheid van de, in dit geval ambtenaren, naar de Burger.
    Een jaar of wat geleden zaten we 2 weken zonder telefoon/internet etc,
    Mobiel bellen gaat hier haast niet, geen Reseau.
    Na diverse keren bellen bij anderen gingen we tenslotte ten einde raad naar Gemeentehuis.
    De secretaresse van Burgemeester:” what, al zo lang geen telefoon, dat kan toch niet voor oude mensen”.
    Ze pakt de telefoon en een hoop gebabbel, de volgende dag stond er zo,n Service-Wagen met Hoogwerker om de draden te repareren.
    Toen wij jaren geleden in ons voormalige woonplaats Ridderkerk iets moesten vragen in Gemeentehuis ( een kolossaal, megalomaan Gebouw vergeleken met het vroegere Gemeente-huisje), moesten we eerst een nummer trekken en werden toen naar een van de 3 loketten verwezen.
    ( gelukkig niet met gesluierde AMBTENARES, want dan was ik in woede uitgebarsten.)
    Er zijn nog genoeg plekken in Fr waar de gemoedelijkheid heerst, maar het is een groot, uitgstrekt land en niet iedereen woont bovenop elkaar zoals in de grote steden en in NL gaat worden.
    Wekelijkse bijeenkomst aan de rivier ( geen moslim/arab of ander gespuis tegengekomen…….)

    Liked by 1 persoon

    • ReaGluurder zegt:

      Tuurlijk, het ‘echte Frankrijk’ bestaat nog steeds en daar geniet u van. Wij horen / lezen in NL alleen maar over de teloorgang van het Franse erfgoed / de ooit zo geliefde cultuur, de beelden van Franse steden die evengoed uit Afrika kunnen komen. Maar “de VERRIJKING” gaat ook in FR keihard verder en die zal vroeg / laat ook toeslaan op het óh zo mooie platteland! Gelukkig heb ik toch nog 1x van van het Franse platteland kunnen genieten, zonder al te veel ‘merde’. (de Vogezen / Montélimar eo.)

      Liked by 1 persoon

    • Benesha zegt:

      Gisteren ook Frankrijk van Zuid naar Noord doorkruist. Een onmetelijk land. De auteur van bovenstaand artikel nam er uiteraard weer de reeds verloren stad Marseille uit. Er zijn best veel nog steeds leuke plekken maar ze worden zeldzamer. In ieder geval geen goede evolutie, maar waar in West Europa nog wel? Ik heb 2 weken in Orihuela/Torrevieja in Spanje verbleven. Hoofddoeken zijn daar zeldzaam. Engelsen,Russen, Scandinaven, Belgen…oud Europa leeft daar gezellig zoals het hier ooit was. Wat zal er van worden? Christelijke steden naast Islamitische steden? Voorlopig zonder geweld?

      Liked by 1 persoon

      • delamontagne zegt:

        Die ellende zien de Fr autochtonen hier eigenlijk alleen op TV en lezen in de krant en denken, “ver van m’n bed”.
        Net zoals in NL.
        Het verschil met NL ?
        NL is veel kleiner en men wordt er sneller mee geconfronteerd……….

        Like

    • Ha ha dit kleine stadje heb ik geschilderd in acrile verf en is nu in bezit van Hollandse vrienden.(bovenste foto) Ik herkende meteen de kade en het robuuste gebouw boven aan.

      Like

      • delamontagne zegt:

        Grappig te horen je hebt ’t geschilderd.
        Ik moest gelijk aan m’n overleden vader denken, die schilderde n.l. ook, maar op Curaçao,
        Jaren geleden was ik daar voor ’t laatst bij vrienden van m’n ouders.
        Hij had ook iets geschilderd en aan haar gegeven, maar ik mocht het best hebben.
        Bescheiden ging ik er eigenlijk niet op in.
        Wel spijt later.
        Het ging n.l. op het enige huisje op Otrabanda dat na de grote opstand/brand in ’69 er nog overeind stond.
        Wat ’t “stadje” betreft, we komen in die kleine, smalle, steile straatjes eigenlijk nooit.
        Alleen boven bij grote plein en aan de rivier.
        Van boven is er in een van de gebouwen een lift naar beneden(stadje)………..

        Liked by 1 persoon

  8. Wim zegt:

    Misschien moet deze Duitser ook eens goed rondkijken in zijn eigen land. In Berlijn bijvoorbeeld… Eens met delamontagne. Maar tegelijk legt hij de vinger bij het probleem: veel mensen denken dat het wel meevalt, omdat ze er zelf niet veel last van hebben. Nog niet… Dat maakt dat ze ook op verkeerde partijen blijven stemmen. Totdat het dichtbij komt en ook hun woongenot wordt verziekt. Dan komen ze plots tot inkeer, maar dan is het helaas te laat. Deze zelfgenoegzame ‘we hebben het nog goed’ mensen zijn de ware schuldigen aan de teloorgang van onze samenleving.

    Liked by 2 people

  9. Pingback: Lyon in de avond – of als Afghanistan weer naar je terugkeert | E.J. Bron

  10. Jan zegt:

    Een alledaags tafereel in een Parijse metro

    Like

  11. Jan zegt:

    Nazi Frankrijk

    French Prosecutors Drop Murder Charges Against Muslim Murderer of Sarah Halimi Who Screamed ‘Allah Akbar!’ ‘‘Dirty Jew!’ During BRUTAL Attack
    https://gellerreport.com/2019/11/french-prosecutors-drop-murder-charges-against-muslim-murderer-of-sarah-halimi-who-screamed-allah-akbar-dirty-jew-during-brutal-attack.html/

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s