Het sprookje van Asielpoester & het Asokasteel

Screenshot_33

(Door: “@Mosterd”)

Om voor te lezen aan uw kind van 5. Kijken of die er wel wat van begrijpt.

“Er was eens een asociale asielzoeker, genaamd Asielpoester. Hij (Asielpoester is altijd een jonge, vrijgezelle man) deed aan roven, stelen, vernielen en potenrammen. Niemand wilde de arme asielzoeker hebben, want hij was een gigantisch vervelende gast. “Sjongejonge waarom wil niemand mij toch hebben”, jammerde hij, maar toen schoot de enge trol Klaas Dijkhoff te hulp. Speciaal voor de boosaardige Asielpoester en andere asielcrimineliërs werden twee kastelen gebouwd, in de sprookjesbossen van Amsterdam en Hoogeveen.”

Lees verder>>>
(h/t “BertG.”)
GeenStijl

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Verrijking", "Weg met ons!", achterlijkheid, Allochtonen, asielwaanzin, Criminaliteit, cultuurrelativisme, Eurabië, humor, Illegalen, Immigratie, Krankzinnigheid, Multiculti, Naïviteit, Nederland, onwetendheid, Overheid, Pacifisme, political correctness, politici, praatjesmakers, Rotzakken, sarcasme, tolerantie/intolerantie, verloedering, Volksvijandigheid, VVD. Bookmark de permalink .

5 reacties op Het sprookje van Asielpoester & het Asokasteel

  1. Jules Vismale zegt:

    Helaas zijn er weer een aantal linkse cultuurbarbaren actief die niet alleen de Nederlandse cultuur, tradities, gewoontes, onderwijs enz. om zeep willen helpen maar zelfs bepaalde (Disney)sprookjes omdat ze die zogenaamd racistisch (!) vinden!
    Lees hier wat twee vrouwelijke “wetenschappers” Dr. Victoria Cann, en Dr. Laura Coffey-Glover, van plan zijn om ons nog allemaal met schuldgevoelens over te laden:

    Sprookjes nu ook in verdomhoek: ‘racistisch en gevaarlijk’

    Disney-sprookjes zijn ontzettend gevaarlijk en racistisch. Dat is namelijk de opvatting van twee Britse universiteitsdocenten in de The Sun. Dr. Victoria Cann, docent Geesteswetenschappen aan de Universiteit van East Anglia en Dr. Laura Coffey-Glover, docent Linguïstiek met een specialisatie in gender en seksualiteit bij Nottingham Trent University, zijn van mening dat deze vier sprookjes totaal niet meer kunnen en zelfs dus moeten worden verboden.

    Belle en het Beest: Huiselijk geweld

    In Belle en het Beest (1991) wordt het dorpsmeisje Belle (die toch al niet veel vrienden had in haar geboortedorp en gek is op lezen) opgesloten in het kasteel van het Beest in ruil voor vrijheid voor haar vader. Belle wordt hierna verliefd op het Beest en daardoor verandert hij uiteindelijk in een prins.
    Natuurlijk weten die twee idiote wijven vast niet dat het Beest ooit zelf ontzettend narcistisch, trots en gemeen was en dankzij Belle tot inkeer kwam terwijl Gaston, de brute jager, zelfs nog veel erger was! Het Beest kwam gelukkig tot inkeer terwijl Gaston juist steeds slechter werd, gelijk naar de Farizeeër en de Tollenaar!
    Gaston, die aanvankelijk niet in het bestaan van het Beest geloofde en Belle hiermee chanteerde om zo met hem te trouwen, zag toen opeens zijn rivaal in een toverspiegel en wou hem hierna vermoorden om zo zijn concurrent in de liefde kwijt te raken en omdat het uiterlijk van het Beest de weerspiegeling was van het verdorven innerlijk van Gaston!

    Meer over dit onderwerp: ‘Seksistische’ sprookjes, ‘racistische’ melk: activisme gaat steeds verder
    ‘Dit is de meest gevaarlijke,’ vindt Cann, want volgens haar ligt geweld bij het Beest voortdurend op de loer.

    Volgens haar is het een klassiek voorbeeld van het Stockholm Syndroom, waarbij de gevangene verliefd wordt op zijn/haar gijzelaar om te overleven. ‘Het geeft ook het kwalijke idee dat als een vrouw maar lang genoeg doorzet, ze haar boze partner wel kan veranderen.
    Op het eind verandert het Beest in een blonde, blanke man. Dat geeft het idee dat nu hij er goed uitziet, hij op geen enkele manier boos of bedreigend kan zijn.’
    En als de prins, Adam genaamd, nou een neger was geweest, zou het verhaal dan misschien ook racistisch zijn overgekomen?
    Zo had Gaston zelfs, wat de positie van de vrouw betrof, een aantal verwerpelijke ideeën van de moslims overgenomen daar Gaston vond dat Belle (gelijk aan hoe de moslims met vrouwen omgaan) moest dienen als huissloof, sekmachine, een potentiële babyfabriek en het verbieden van leergierigheid om te voorkomen dat Belle anders teveel kon nadenken en intelligent werd!

    Doornroosje: Anorexia

    Doornroosje (1959) kan alleen worden gewekt door een echte liefdeskus van een prins. ‘Dat schept het beeld dat op het moment dat je de persoon hebt gevonden waarmee je samen hoort te zijn, je nog lang en gelukkig leeft,’ zegt Cann. ‘Het creëert onrealistische verwachtingen van relaties.’

    Cann wijst er ook op dat er vrijwel geen dialoog in de film plaatsheeft. De prinses is daardoor met name een object om naar te kijken. ‘Doornroosje is vooral een geval van verheerlijkte dunheid, het is onmogelijk zo’n smalle taille te krijgen.’
    In het oorspronkelijk verhaal over Doornroosje gaat echter alles met haar veel te snel daar zij hierin wordt geboren, zegeningen en een vloek van allerlei feeën over haar heen krijgt, opeens supersnel 16 jaar oud is (wat daar tussenin met Doornroosje gebeurd wordt niet vermeld), zich weer aan een spinnenwiel prikt en daardoor 100 jaar in slaap valt terwijl ze niet eens verouderd!
    Dat ze, gelijk aan Assepoester en Sneeuwwitje, meteen wil trouwen met een prins die ze niet kent en haar wakker heeft gekust is inderdaad wel heel erg ongeloofwaardig!

    Studies tonen aan dat wanneer jonge meisjes ideaalbeelden krijgen voorgeschoteld waaraan ze nooit kunnen voldoen, dat schadelijk kan zijn voor hun eigenwaarde.

    Net als bij Sneeuwwitje is het kwalijk dat Doornroosje gekust wordt als ze slaapt; het ontbreekt volgens Cann aan instemming. ‘De films normaliseren het idee dat een man beschikking heeft over het vrouwenlichaam.’
    Doornroosje is feitelijk niet echt een levend meisje zoals de twee eerder genoemde prinsessen omdat ze hiervoor een zorgeloos bestaan leidt.

    Aladdin: Racistisch en seksistisch

    Ook Aladdin (1992), over de straatjongen Aladdin die verliefd wordt op de prinses Jasmine en haar met behulp van de geest uit een lamp probeert te veroveren, is volgens Cann en Coffey-Glover niet onschuldig. Hoewel ze weliswaar ‘pittiger’ en eigenzinniger is dan de meeste prinsessen, wordt prinses Jasmine wel neergezet als ‘het bezit van rijke, machtige mannen’, aldus Cann.
    Ook het uiterlijk van de prinses is niet onomstreden: de jurk – met blote schouders en buik – die Jasmine draagt, zou haar slanke taille accentueren: ‘een poging van de filmmakers om zo de kledingstijl van Midden-Oosterse vrouwen meer exotisch en seksueel te laten lijken’.
    Jasmine kan echter, dankzij vrouwenemancipatie en haar tijger Radja, gelukkig talloze verwaande en vrouwen-verachtende prinsen e.v.a prima op een afstand houden! Helaas heeft Jasmine, gelijk aan Ariël, Belle en Pocahontas, de pech dat zij een overheersende vader heeft die wil dat zij met een rijke of stoere jongeman trouwt zonder dat haar mening wordt gevraagd!

    Naast dit ‘exotisme’ – het seksualiseren van vrouwen in de Arabische wereld – zou ook de huidskleur van diverse karakters in de film duiden op racisme bij de filmmakers. Zo stelt Cann dat ‘goede’ personages als Aladdin een lichtere, blanke huidskleur hebben terwijl slechteriken als de gemene tovenaar en raadsvizier van de sultan Jafar een donkerdere tint hebben.
    Dat is volgens haar ook het geval in The Lion King, waar de kwaadaardige leeuw Scar donkerder is dan de andere leeuwen.
    Talloze leeuwen hebben trouwens inderdaad donkere manen wat hen meestal veel aantrekkelijker bij de leeuwinnen maakt!

    Overigens verschijnt dit voorjaar een remake van Aladdin, die eind mei in première zal gaan. Het gaat om een musicalfilm volgens het oorspronkelijke script van de Disney-animatiefilm, die is gebaseerd op de sprookjes van Duizend-en-een-nacht. De rol van Jafar wordt gespeeld door Marwan Kenzari, een Nederlandse acteur van Tunesische afkomst. De bekendste acteur is Will Smith: hij speelt de geest uit de lamp.

    Assepoester: promoot najagen rijke mannen

    ‘De boodschap hier is dat als je maar mooi genoeg bent, een rijke man voor je zou kunnen vallen en je een luxe leven wacht,’ zegt Cann.

    ‘De film (1950) moedigt ook het idee aan dat hoe je eruitziet en je je kleedt het meest belangrijk aan je is. Voordat ze een mooie jurk heeft, is Assepoester onzichtbaar.’

    De film zet stiefmoeders ook in een slecht daglicht, vindt Cann. In een tijd waarin het traditionele familiemodel niet langer de norm is, is het beeld dat alleen biologische moeders goed zijn en alle stiefmoeders jaloers en uit op geld, volgens Cann ‘schadelijk’ voor kinderen.
    De meeste stiefmoeders in sprookjes gedragen zich vaak meer als mannelijke zoogdieren die aan infanticide (kindermoord) lijden daar zij alleen maar hun eigen nageslacht beminnen en vreemde kinderen willen doden om zich zo voort te planten.
    De stiefmoeders beminnen hun eigen kinderen dan ook meer terwijl die vaak al net zo verderfelijk zijn (Sneeuwwitje, Broertje & zusje, Hans & Grietje, Vrouw Holle, De drie mannetjes in het bos, de twaalf broers, de wilde zwanen enz.) ofschoon zij zelden of nooit op een groot fortuin uit zijn.

    Laten die Victoria Cann en Laura Coffey-Glover anders maar eens gewoon voor (stief)moeder spelen voor talloze zwarten om er later achter te komen hoe ontzettend blij die met hen wezen omdat zij ook als seksslavinnen, lustobjecten en huissloof worden beschouwd!
    Of zullen we anders een stel wolven op hen afsturen zodra zij beiden rode mutsen hebben opgezet en samen door een bos heen wandeleen, gelijk aan Sneeuwwitje en Rozerood? Dan is het maar niet te hopen dat die wolven een heel stel maagzweren van hen oplopen of schop hen desnoods maar HEEL snel richting het Midden-Oosten om daar in haremkostuums voor moslimextremisten te gaan dansen!

    Like

    • Jules Vismale zegt:

      Zou de webmaster al eens op het internet hebben gelezen hoe al die akelige linkse “deskundigen” precies over Disney-sprookjes denken? Hopelijk keert hij dit eveneens af, gelijk naar alle reageerders op E. J. Bron!

      Like

  2. Jules Vismale zegt:

    Omdat de verbinding in de avond blijkbaar was verbroken heeft de webmaster misschien vast nog niet het verhaal over “gruwelijke” Disney-sprookjes gelezen en als die inderdaad worden verboden dan worden daar blijkbaar alleen links en de islam beter van daar de laatsten vrouwen namelijk vreselijk verachten!

    Like

    • Jules Vismale zegt:

      Het bestrijden van racisme (?) in Disney-tekenfilms gaat helaas nog steeds door naar aanleiding van dit artikel:

      Zelfcensuur: Disney schrapt ‘racistische’ katten uit remake

      Disney gaat een aantal aanpassingen doen in een remake van de animatieklassieker Lady en de Vagebond. De manier waarop twee Siamese katten worden neergezet is volgens critici ‘racistisch’. Vier vragen en antwoorden.

      Om welke karakters gaat het?

      Het gaat om een grimmig kattenkoppel Si en Am. Die zouden in de originele versie uit 1955, venijnig, wreed en door hun spleetogen en een accent ‘overduidelijk Aziatisch’ zijn. Het duo werd vooral bekend door The Siamese Cat Song. Daarin is te zien hoe de katten het gehele huis vernielen, terwijl cockerspaniël Lady tevergeefs probeert de twee tegen te houden.
      In deze tekenfilm kreeg Lady het ook aan de stok met agressieve en mannelijke straathonden die haar opjoegen waarna Vagebond met hen ging knokken. En er was ook een sinister uitziende rat met gele ogen te zien de de baby van de baasjes van Lady bedreigden!

      Waar komt de kritiek vandaan?

      De kritiek over de Siamese katten is helaas niet nieuw: in 2013 besteedde de cultuurblog Flavorwire al aandacht aan de zaak. Die omschreef de weergave van de twee katten als ‘een direct resultaat van naoorlogs wantrouwen jegens buitenlandse “anderen”. Volgens de schrijver was het duo een ‘dubbelzinnig en verlokkend team met duistere motieven’.

      De leeuwenkoning van DisneyLees ook: Creatieve armoede bij Disney, remakes van tekenfilms

      ‘Ze hebben geen individualiteit. Hun onschuldige blauwe ogen veranderen in een sinistere blik terwijl ze de helling afdalen. Ze zijn namelijk geelzuchtig en sluw; ziek en verwilderd; gedomesticeerd, maar niettemin gedreven door hun ondeugende, boosaardige aard om te misleiden en te intimideren,’ schreef Marcus Hunter, die hen een ‘koloniale nachtmerrie’ noemde.
      De desbetreffend rat bleek ook een soort nachtmerrie te wezen maar hij bekocht zijn inbraak in het huis wel met de dood!

      Disney geeft nu (onbegrijpelijk) gehoor aan de kritiek. In de nieuwe live action-versie van de tekenfilm, die begin volgend jaar verschijnt, ligt de scène met de katten eruit. In plaats daarvan komt een nummer dat ingezongen is door de Amerikaanse zangeres Janelle Monae, die in de film gestalte geeft aan asielhond Peg.
      Si en Am waren trouwens in deze tekenfilm ook maar heel kort in beeld, gelijk naar de andere vijanden (en zelfs hun vier puppies)van Lady en Vagebond.

      Is het aanpassen van remakes nieuw?

      Nee. Bij de remake van Dombo (1941) werd ook een aanpassing gedaan. Die film verscheen eerder dit jaar. In die vernieuwde versie doet de zwarte kraai Jim Crow niet meer mee.

      Het karakter was volgens critici een directe verwijzing naar de gelijknamige karikatuur in de Verenigde Staten in 1828, gespeeld door entertainer Thomas Rice.

      Het karakter was volgens idiote critici een directe verwijzing naar de gelijknamige karikatuur in de Verenigde Staten in 1828, gespeeld door entertainer Thomas Rice. In minstrel-voorstellingen vertolkte Rice de slaaf Jim Crow en schminkte zich daarvoor zwart. Het personage diende als bijnaam voor de Jim Crow-wetten, die rassensegregatie in het zuiden van Amerika in stand hielden van 1876 tot 1965.

      En zijn er omgekeerd ook zaken aan de remakes toegevoegd?

      Ja. In de Disney-remake van Belle en het Beest (die verscheen in 2017) met Emma Watson en Dan Stevens, werd voor het eerst in het bestaan van de Amerikaanse filmstudio een homoseksueel moment verwerkt. Een van de personages, Lefou, twijfelt openlijk over zijn homoseksuele gevoelens voor zijn kameraad Gaston, de sterkste en knapste man van het dorp die een oogje heeft op Belle.
      Gaston is van karakter gewoon een radicale moslim daar hij namelijk vrouwen ook meer als zijn bezit, pronkobject, huissloof en babyfabriek beschouwd!

      ‘De ene dag wil LeFou (gespeeld door Josh Gad) Gaston zijn en de volgende dag wil hij hem juist kussen. Hij is verward en begrijpt voor het eerst dat hij dit soort gevoelens heeft’, legde regisseur Bill Condon uit in het Britse homoblad Attitude Magazine.

      De remake leidde tot ophef in Rusland. Nadat bij de eerste screenings duidelijk werd dat de film een homoseksueel personage heeft, verhoogde Rusland de leeftijdsgrens naar zestien jaar.
      De controversie had toch nauwelijks gevolgen voor het commerciële succes: in het openingsweekend bracht de film 6 miljoen dollar in het laatje. Dat is iets minder dan de 8,1 miljoen dollar voor de remake van Jungle Book en een stuk meer dan die van Assepoester uit 2015 (2,6 miljoen dollar).

      Als ze echter zo door blijven gaan met die correcte zelfcensuur snijden die Disney-maatschappijen gewoon in hun eigen vlees want dan kijkt er dadelijk helemaal niemand meer naar!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s