DE SCHANDE DER WONINGNOOD…

Screenshot_51

(Door: “Driek”)

Geen zonnestraal zag kans binnen te glippen door het kleine venster der dakkamer van het hoge huis, een vervallen krotwoning, gelegen in de binnenstad ener grote stad. Dien zonnestraal, zo node gemist, zoude het kleine woonvertrek een stuk vriendelijker maken. Het was het ontbreken van enig zonlicht dat de vaal verschoten draden van het rode karpet, de ruwe houten vloer van kierende planken, het pover meubilair en de kale armoe van dit alles, in schemerduister verborgen bleef. Doch het was een zindelijk onderhouden woonvertrekje, waarin het jonge paar met zijn twee kleine kinderen vertoefde.

Soms, wanneer den storm loeide, de regen onophoudelijk neder viel, op de dakpannen kletterde en den dakgoten overstroomde, een wolkbreuk die den smalle geasfalteerde straat in een omzien blank zette, leek het wel alsof de lucht vol was van dreigend geheimzinnige geluiden. Doch dan was het armzalig zoldervertrekje als een stille vijver, een wel beschut dal waarin het gezin zich veilig en soms zelfs gelukkig voelde.

Vier mensen in dien kleine ruimte, niet dikwijls heerste er een wrevelige stemming, dan plotsklaps leek den kamer koud en hol, de stemmen der kinderen klonken dof en moe. Dan hing er de duf weemakende walm van te veel menschen in een kleine ruimte. De luchtjes van zeepsop en avondeten. Hun kinderogen stonden soms hol. Want licht en frisse lucht ontbraken. Vele ouderen en zieken ontliepen niet het noodlot om in verlatenheid en armoe weg te kwijnen en te sterven. Woningnood en armoe. Als schipbreukelingen klampte het nog jonge gezin zich vast aan het zonnige toekomstbeeld: een grotere, gerieflijker woning met balkon of een veranda, met uitzicht op groen geboomte, of op een wijde glanzende watervlakte. Licht en ruimte. Het was een wenschdroom die het nog altoos den moed gaf hun armetierig schriel bestaan vol te houden.

Vaak zaten den kinderen stil turend voor het kleine venster, bleke kindergezichten, die nog geen weet hadden der nijpende armoe, de krappe behuizing, het kleine keukentje waar het voedsel op een karige gaspit of op den Salamanderkachel werd toebereid en waar het gezin, één keer per week, op zaterdagavond, den zinken tobbe volgoot met warm water. Daarin gingen ze zich dan één voor één wassen. Het was eigenlijk een leven vol ontbering, een ruw leven, zonder vreugde, waarin dartelheid en levenslust maar al te vaak ontbrak.

Gelukkig had vader een lapje grond weten te bemachtigen, een stadstuintje, omgeven door een houten schutting, met struiken aan weerskanten, waar het gezin den zondagen doorbracht. Het was de vrouwelijke minister Jette Kleinsma geweest, die den burger aanraadde zijn eigen groente te gaan verbouwen. Dat was goedkoper en gezonder. En het scheelde aanzienlijk in de kosten. Het jonge ouderpaar, nijver en ondernemend, niet afkerig van vuile handen, kroop des zondags wroetend door den zwarte modderige aarde van het kleine tuintje. Ook de twee jonge kinderen hielpen al ijverig mede met wieden om het lapje aarde onkruidvrij te houden. De karige opbrengst was net voldoende hun hongerige magen te vullen. Want opgroeiende kinderen hebben veel gezond voedsel nodig. Doch kwamen ze na zo’n dag van veel geploeter voldaan thuis met struiken andijvie en wortelen en ander gewas. Een welkome aanvulling op hun schraal bestaan.

Screenshot_52

Toekomstige behuizing van gelukszoekers.

Vader en moeder hadden zich niet geschikt in hun armoedig krappe behuizing. Soms welde woede in hen op, wanneer zij zagen soms met moede ogen hoe een buitenlands gezin met zes kinderen, tegenover hen wonend, in een mooi gerestaureerde woning met vier vertrekken plus bovenwoning verbleven. Die mensen hadden geen ongerief van lekkage en nat beddengoed. Ondanks hun gebrek aan ook maar enige kennis der Nederlandsche taal, eeuwig binnen hokkend, hoorden zij bijwijlen gelach en gegil, geschreeuw en gekrijs, goed hoorbaar, achter de gesloten deuren, in den smalle donkere straat. Dien mensen leefden er toch maar zorgeloos op los. Moeder maakte zich dikwijls boos over al het onrecht. Zij, als rechtgeaarde Nederlanders, hadden nergens recht op.

Dat onrecht verdroot haar ten zeerste, maar bij de geringste kritiek die zij uitte bij den ambtenaren van het Huisvestingbureau, waar zij bijkans bedelde voor een wat grotere woning, werd zij uitgemaakt voor racist. Discriminatie was het. Ze had toch een dak boven haar hoofd? Die vluchtelingen uit Somalië, Eritrea, Syrië, Marokko, Tunesië, Soedan, Mali, Afghanistan en nog vele andere landen, die in doodsangst en getraumatiseerd via wel zes of zelfs wel tien andere landen in Nederland aankwamen, waren er veel en veel erger aan toe. Ze diende zich te schamen voor haar kritiek op dien zielige stumpers. Had ze soms geen gevoel? Geen hart? Neen, er was geen enkele reden om haar vriendelijk te bejegenen. Na zo’n gesprek keerde ze dan ook moedeloos en terneergeslagen huiswaarts. De tranen welden soms op in haar ogen.

Gelukkig was er een nieuwe partij, de PVV van ene Geert Wilders. Een sympathiek geblondeerd manspersoon die het goed met het misdeelde volk voorhad. Vader had er zijn stem al op uitgebracht. Hij hoopte van ganscher harte dat meer Nederlanders dat ook zouden doen, want zo kon het toch niet langer doorgaan? Het onrecht moest toch bestreden worden? Hij had zichzelf goed in bedwang, doch al dat onrecht folterde hem danig. Doch op zijn moe en overwerkt gelaat viel niets te bespeuren van al dien martelingen die zijn geest moesten ondergaan. En wanneer hij blijk gaf van sympathie op dezen snel groeiende partij werd hij in familiekring en elders met den nek aangekeken. Het deerde hem niet. Hij hield het hoofd fier rechtop. Zijn hoop was gevestigd op die meneer Wilders.

Toen, plotsklaps, geschiedde, van de ene op de andere dag, het wonder. Jawel, die meneer Wilders werd de baas van Nederland. Hij was als een Evangeliedienaar bij de zieken, de medicijnmeester die het volk nodig had. Het duurde niet lang of den ongenode gasten uit dien verre oorden werden ondergebracht in noodlokalen en plaggenhutten. Moskeeën werden omgebouwd tot woonverblijf voor studerenden en armlastige dak- en thuisloze Nederlanders. Er kwam een einde aan de ellende. Het laat zich niet lang raden hoe het afliep met Mark Rutte en consorten, die het Nederlandsche volk bijkans tot den bedelstaf hadden gebracht.

PVV nieuw

Door:
“Driek”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "diversiteit", "goedmenschen", "Integratie", "Nuttige idioten", "omvolking", "Verrijking", "Vluchtelingen", "Weg met ons!", achterlijkheid, Afrika, Allochtonen, Arabische wereld, asielwaanzin, Barbarisme, belangenverstrengeling, Bureaucratie, cultuurrelativisme, Demografie, demoniseren, Derde Wereld, Dhimmitude, dictatuur, discriminatie, Elite, establishment, Eurabië, Geert Wilders, gezond realisme, Graaien, Hypocrisie, Illegalen, Immigratie, islam-collaboratie, islamappeasement, Islamisering, Islamofilie, Krankzinnigheid, kwaadaardige opzet, landverraad, Links fascisme, Linkse christenen, Linkse Kerk, machtswellust, meningsdictatuur, Multiculti, Nationalisme, Nederland, Overheid, political correctness, praatjesmakers, propaganda, PVV, Rotzakken, sociaaldemocraten, Socialisten, tolerantie/intolerantie, verloedering, Volksvijandigheid. Bookmark de permalink .

13 reacties op DE SCHANDE DER WONINGNOOD…

  1. Tistochwat zegt:

    Toen, plotsklaps, geschiedde, van de ene op de andere dag, het wonder. Jawel, die meneer Wilders werd de baas van Nederland.

    En gij geleuf da?

    Het doet me denken aan een deus ex machina.

    Liked by 2 people

  2. P. Puk zegt:

    Er moet eerst iets gebeuren voordat er wat gebeurt.

    Like

  3. Cathja zegt:

    Dat was een heel verhaal Driek. Ja, het weerspiegelt in grote lijnen wel hoe het in ons land gaat. Discriminatie van het eigen volk en buitensporig veel zorg voor de vreemden.
    Onrechtvaardigheid treft veel van onze landgenoten. Denk maar aan de woningnood, waaraan ook deze week in de dagbladen aandacht is besteed.
    Niet normaal, dat je soms 20 jaar op een woning moet wachten, terwijl vreemdelingen alles op een dienblaadje gepresenteerd krijgen!

    Helaas kunnen we het tij niet zomaar keren. Er zal eerst een grote volkswoede moeten ontstaan, maar zo zijn de Nederlanders niet. Een oplossing lijkt dan ook nog niet in zicht.

    Liked by 2 people

  4. QENQ5 zegt:

    Het COA regelt het wel, maar niet voor ons…

    Liked by 1 persoon

  5. Marlies zegt:

    Dit is op toodlessss herblogden reageerde:
    Een hele dikke zoen voor Driek. Wat schrijft u toch heerlijk.

    Like

  6. Hendrik M. zegt:

    Tja menschen, het wordt tijd uw familieleden, collega’s, vrienden? en kennissen over te halen PVV of desnoods FvD te kiezen, vooral ook de niet stemmers onder hen.
    Beseft u wel dat u mensen als vrienden beschouwd die zodanig stemmen dat u daardoor de afgrond ingaat?
    Lui die het klimaat beleid heel hoog hebben doch te dom zijn te beseffen dat het klimaat natuur geregeld is…
    Dat variaties in het klimaat al miljoenen jaren plaatsvinden, ongehinderd door menselijke invloeden.
    Geachte lezers, wees wijzer, bekeer de heulers of laat ze vallen!
    U doet hier op deze voortreffelijke site voldoende kennis op om met goede argumenten te kunnen overtuigen.
    Succes!

    Like

  7. BertG. zegt:

    Alsof al die verhalen van lang geleden zijn.
    Vanaf 63 tot 67 sliepen wij ook met ze alle, kinderen en ouders, op een klein zoldertje in Durgerdam.
    We werden allemaal gewassen in een tobbe en de wc was boven de sloot gebouwd.
    De kachel was een allesbrander waar oude schoenen inging.
    Pas in 68 hadden we 2 slaapkamers in Amsterdam, maar nog steeds geen douche.
    Daar hadden mijn ouders later een soort van douche koffer voor gekocht die je uit kon klappen in de keuken.
    Zo rond mijn 13de (1976) hadden we pas allemaal een eigen kamer en een aparte douche ruimte.
    Toen ik zo rond 83 weer even in Amsterdam woonde, toen moesten we ons nog steeds wassen met een washandje in je blote kont in de keuken voor het raam, daar was toen ook nog geen douche.

    Like

  8. dutchess zegt:

    Heb dit al eens eerder meegemaakt, zo’n dikke 50 jaar geleden. Maar toen hadden we nog geen “vreemde vogels”. De toen vrijkomende woningen waren alleen voor vriendjes van de elite.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s