Niets van de geschiedenis geleerd – over de terugkeer van het socialisme

Screenshot_85

(Door: Dr. Rainer Zitelmann – Vertaling: E.J. Bron)

Van de Duitse sociaaldemocraten via de Labour-Party van Jeremy Corbyn tot aan de Democraten in de VS: in de hele wereld viert het socialisme een comeback. Daarover schiet me Hegel te binnen: “Wat de ervaring en de geschiedenis echter leren, is dat volkeren en regeringen nooit iets van de geschiedenis geleerd en volgens de lessen, die eruit te trekken zouden zijn geweest, gehandeld hebben.”

Die Unbestechlichen

In augustus 2015 schreef de Britse chef van de Labour-Party en bekennende socialist Jeremy Corbyn op zijn website: “In a sense history is being played out to its fullest extent in Venezuela, where the Bolivarian revolution is in full swing and is providing inspiration across a whole continent … and Venezuela is seriously conquering poverty by emphatically rejecting the Neo Liberal policies of the world’s financial institutions. Success for radical policies in Venezuela is being achieved by providing for the poorest, liberating resources, but above all by popular education and involvement.”

Inmiddels weten we hoe het experiment van het “socialisme in de 21e eeuw” eindigde. Het eindigde, zoals zonder enige uitzondering alle socialistische experimenten in de afgelopen 100 jaar – in een catastrofe. Veel mensen zijn dit nu, 30 jaar na de ineenstorting van het socialisme, vergeten. In veel westelijke landen is “kapitalisme” tegenwoordig een “dirty word”, terwijl van het socialisme een nieuwe aantrekkelijkheid uitgaat. Dat is zelfs van toepassing voor de VS, waar bij de Democraten die politici het voor het zeggen krijgen die drastische belastingen voor rijken (70%) eisen en er een scherpe antikapitalistische retoriek op na houden.

Critici van het kapitalisme klagen vooral over een toenemende ongelijkheid. Ze ignoreren dat er nog nooit in de geschiedenis in zo´n korte tijd zoveel mensen zijn ontsnapt aan de armoede als in de afgelopen 30 jaar. Een voorbeeld is China: daar leefde in 1981 nog 88% van de mensen in extreme armoede, nu is dat nog maar 1%. Deze extreme daling van de armoede had één enkele oorzaak: de invloed van de staat op de economie werd (hoewel altijd nog groot) successievelijk teruggedrongen. DE Chinezen stonden privé-eigendom toe en gaven wezenlijk meer ruimte aan de markt. Daarbij is de ongelijkheid toegenomen. In geen enkel land ter wereld komen er iedere maand zoveel miljarden nieuw bij als in China. Dit toont echter aan dat het “nul bedrag geloof”, dat critici van het kapitalisme aanhangen, fout is, volgens welke de rijken op kosten van de armen rijk worden.

De kapitalistische globalisering heeft wereldwijd tot een teruggang van de armoede geleid, niet alleen in China: Zuid-Korea was in de jaren-60 nog een van de armste landen ter wereld – Noord-Korea is nog steeds arm, steeds opnieuw is er sprake van hongersnood. Maar Zuid-Korea is de kapitalistische weg ingeslagen en heeft nu een bloeiende economie.

Anders is het in Venezuela. Het land was in 1970 nog een van de 20 rijkste landen ter wereld. Daarna ging het bergafwaarts: sinds het midden van de jaren-70 werd de economie door toenemende reguleringen van de arbeidsmarkt steeds verder verzwakt. In 1999 kwam Hugo Chávez aan de macht en Venezuela gold voor veel linkse intellectuelen en politici in westelijke landen als voorbeeld in de strijd tegen armoede en kapitalisme. Een vergelijking tussen de ontwikkeling van Chili en Venezuela in de afgelopen decennia toont de superioriteit van het kapitalisme aan: Chili is het meest kapitalistische land in Latijns-Amerika. Daar is de situatie van de mensen steeds beter geworden. In Venezuela hebben 20 jaar socialistische experimenten tot honger en armoede geleid, inmiddels hebben miljoenen mensen het land verlaten.

Antikapitalisten argumenteren dat zij geen regime zouden willen zoals in Venezuela, Cuba of zelfs Noord-Korea, maar een “democratisch socialisme”. Maar het “democratisch socialisme”, waarvan de linkse Democraten in de VS of de aanhangers van Jeremy Corbyn in Groot-Brittannië dromen, is eveneens mislukt – dat zijn de mensen alleen vergeten. Het “democratisch socialisme” werd in de jaren-70 gerealiseerd in Groot-Brittannië en Zweden. Daar had men extreem hoge belastingen voor rijken en in beide landen reguleerde de staat de economie. In zowel Groot-Brittannië als Zweden eindigde dit experiment met het “democratisch socialisme” in een economische catastrofe. Pas na kapitalistische hervormingen keerden Groot-Brittannië en Zweden weer terug op de weg naar welvaart en groei. Zweden is tegenwoordig al lang geen socialistisch land meer: in de “Index van de economische vrijheid” van de Heritage Foundation behoort Zweden tegenwoordig tot de 20 meest kapitalistische landen ter wereld.

Hoewel de uitkomst van alle socialistische experimenten steeds opnieuw in dezelfde richting heeft gewezen, schijnt het leervermogen van de mensen beperkt te zijn. De filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel zei in zijn voordrachten over de filosofie van de geschiedenis: “Wat de ervaring en de geschiedenis echter leren, is dat volkeren en regeringen nooit iets van de geschiedenis geleerd en volgens de lessen, die eruit te trekken zouden zijn geweest, gehandeld hebben.”

Wellicht is dit oordeel te streng. Maar in werkelijkheid zijn de meeste mensen niet in staat om bepaalde historische ervaringen te veralgemeniseren. Uit de veelvuldige voorbeelden, waar meer kapitalisme tot meer welvaart leidde, willen veel mensen niet de logische lessen leren, net zomin als uit uit het mislukken van alle ooit in de wereld geprobeerde varianten van het socialisme.

Ook na de ineenstorting van de meeste socialistische systemen in het begin van d ejaren-90 wordt regelmatig ergens in de wereld geprobeerd de socialistische idealen in te voeren. “Deze keer” zou het beter gedaan worden. Het laatst gebeurde dat in Venezuela, en opnieuw waren vele intellectuelen in de westelijke landen zoals de VS of Duitsland verrukt van het experiment om het “socialisme in de 21e eeuw” te realiseren. En in een prachtige regelmatigheid leggen de socialisten na het mislukken van ieder nieuw experiment uit: 1. Dat zou niet het “echte” socialisme geweest zijn – de volgende keer zou het beter worden. 2. Overigens zouden de VS en hun sancties er de schuld van zijn dat het experiment in een catastrofe zou zijn geëindigd.

Zeker wat de socialisten betreft, had Hegel in ieder geval gelijk met zijn dictaat.

(Rainer Zitelmann is de schrijver van het boek “Kapitalisme is niet het probleem, maar de oplossing”)

Bron:
https://dieunbestechlichen.com
Door: Dr. Rainer Zitelmann

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in achterlijkheid, Barbarisme, dictatuur, Historie, Rotzakken, socialisme, verloedering, Volksvijandigheid. Bookmark de permalink .

9 reacties op Niets van de geschiedenis geleerd – over de terugkeer van het socialisme

  1. koddebeier zegt:

    Het vervelende van socialisten is, dat ze anders denkende altijd hun doctrine willen opleggen en als ze hun zin niet krijgen gewelddadig worden. En ze graaien graag in het kapitaal van anderen om het vervolgens over de balk te smijten !

    Liked by 1 persoon

  2. Bert zegt:

    Het is interessant dat deze schrijver vaststelt dat ook GB en Zweden zich na de jaren 1970 afkeerden van het economisch socialisme. Dat dit samenvalt met de opkomst van het eurocommunisme en het cultureel marxisme lijkt me geen toeval. De socialisten hadden zich in die periode gerealiseerd dat de arbeider in West-Europa alleen socialistisch was om zijn eigen situatie te verbeteren en niet om het wereldwijde socialisme te vestigen. Deze vaststelling leidde tot een tactische aanpassing bij de socialisten. Ze besloten, simpel gezegd, dat als het socialisme niet naar Afrika zou gaan, dan zouden ze het zo regelen dat Afrika naar het socialisme zou gaan. En zo gezegd….. vanaf 1981 werden de criteria voor vluchtelingen steeds weer opgerekt, totdat we zonder te mekkeren een Global Compact hebben getekend, waarvan we niet echt weten wat het inhoudt, behalve dan een permanente stroom van migranten. Laat er geen misverstand over bestaan: de socialisten staan nog steeds aan het roer. Ze noemen zich democraten: D66, CDA, VVD, Christenunie, GL, het zijn allemaal socialisten die een wereldstaat nastreven.

    Liked by 2 people

  3. Ruud zegt:

    De socialisme teert op de verdiensten van het kapitalisme en werkt gemakzucht in de hand. Let wel, het kapitalisme is niet heilig, maar zet hoe dan ook aan tot zelfredzaamheid en ondernemerschap doch dient correctie daar waar noodzakelijk.

    Like

  4. droevige mof zegt:

    Hegel is de peetvader van de twee socialismen: het communisme en het nationaalsocialisme. Beide brengen hulde aan een autoritaire vooruitgangsideologie, die haar oorsprong vindt in de geschiedenisfilosofie van Hegel.
    De Nederlandse literatuurhistoricus en voormalig communist Karel van het Reve schreef in 1969, aan het begin van de Culturele Revolutie waarvan we nu het einde beleven, een afrekening en weerlegging van de socialistische ideologie.

    https://www.dbnl.org/tekst/reve003gelo01_01/

    Like

  5. ronjaspers zegt:

    Socialisten zijn nazi,s.

    Like

    • Jules Vismale zegt:

      Een betere vergelijking nog : de varkens uit ‘Animal Farm’ (1954) waren een kruising tussen grootkapitalisten, communisten en socialisten die heel goed voor zichzelf en voor vreemden zorgden maar hun eigen volk lieten creperen!

      Like

  6. bigljohn zegt:

    Gorbatsjov begreep het Westen niet. Hij zei eens ooit; Het communisme c.q. het socialisme wat bij ons zo’n ellende heeft veroorzaakt word nu bij jullie in het Westen verwelkomd. De Russen mogen dan Poetin boven zich hebben, en wij hebben Juncker en Timmermans. Is er verschil ? Ja. Poetin mag dan een dictator zijn, maar zal nooit toestaan dat vreemden in Rusland de dienst gaan uitmaken. Dit in tegenstelling met Brussel !

    Liked by 1 persoon

  7. Tijl Uylenspiegel zegt:

    Ben het er niet mee eens dat het socialisme een revival beleeft, in tegendeel overal verliezen ze.
    Kijk maar naar onze PvdA en in Duitsland de SPD.
    Gevaar is dat men vlucht naar zogenaamde “Groene” partijen die dicht aanleunen tegen het communisme.
    En hoeveel het kapitalisme ons ook gebracht mag hebben, het kent ook zijn schaduwzijden, bedrijven zien zich gedwongen tot groter worden omdat de marges te klein zijn geworden.
    Dat groter worden vertaalt zich ook in een grotere afstand tussen werkgever en werknemer, waar vroeger werknemers die langere tijd bij het bedrijf hadden gewerkt nog gewaardeerd werden ziet men ze nu liever vertrekken omdat ze door hun lange staat van dienst ‘te duur’ zijn geworden.
    In plaats van dat werknemers hun directeur nog kenden en hem aan konden spreken zijn we gegroeid naar managers die hun targets moeten halen, hoe dat zal ze een biet zijn, het liefste door automatisering, een automaat of een robot werkt 24 uur per etmaal zonder klagen, zonder cao, hij wordt niet ziek heeft geen last van de maandelijkse cyclus, hoeft geen koffiepauze of een rookruimte en ga zo maar door.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s