Hoe mooi en lieflijk mijn gezinnetje is, wil ik graag met iedereen delen (een fabel)

Screenshot_122

(Door: “bozeoudeman”)

Graag vertel ik eenieder over mijn gezinnetje. Het is een mooi gezinnetje, een fijn gezinnetje en het kan nog mooier en fijner worden. Dit hangt deels af van de bereidheid van mijn buren, vrienden, kennissen en familieleden om alles nog mooier te maken. Ik heb drie kinderen, waarvan er eentje het heel fijn deed, altijd probeerde het goede te doen en bij ruzies altijd bereid was de minste te zijn. Dat was prachtig, want zo had ik bijna nooit gekrijs aan mijn hoofd. 

De andere twee zijn een beetje anders, een is nogal zeurderig, vindt altijd dat de andere twee meer krijgen en voelt zich snel op de teentjes getrapt en daardoor gediscrimineerd. Hele betogen steekt die dan af tegen mij als ouder en de twee anderen om duidelijk te maken waarom wij hem als minderwaardig behandelen en waarom dat met onmiddellijke ingang dient te stoppen. Meer dan dat; er dient hem genoegdoening te worden geschonken en uiteraard een billijke schadevergoeding. 

De derde is een beetje een chanterende luiaard, die altijd weer met heel mooie verhalen kan vertellen waarom hij nooit zijn bed hoeft uit te komen en bovendien waarom anderen de schuld dragen van zijn luiheid. Anderen kijken naar hem met minachting, anderen nemen hem nooit serieus, anderen wensen hem zijn speeltje af te nemen, terwijl zij zelf het recht hebben om met hun eigen speeltje te staan pronken. De anderen zijn allemaal ronduit gemeen tegen hem en hebben allemaal eigen speelruimten die hij dus ook eist, en meer! Dat laatste als goedmakertje voor alles dat hem al jarenlang is onthouden.

Natuurlijk stel ik dat ze alle drie evenveel voor mij te betekenen hebben, dat ze alle drie belangrijk zijn. Maar, omdat twee geestelijk ietwat gehandicapt lijken, vind ik het terecht dat die ene, die braaf doet wat hem wordt opgedragen, iets meer moet geven om die andere twee tevreden te stellen, iets meer moet doen ook, iets meer van zijn eigen speeltjes geven aan de twee anderen, dat alles voor de goede vrede in huis.

En de twee anderen vinden natuurlijk ook dat ik daar groot gelijk in heb. Zo voelen zij zich een heel klein beetje minder achtergesteld, zo hebben zij het gevoel dat ook zij kansen krijgen. En dat laatste is mooi. Om hen kansen te geven, krijgen zij ook meer zakgeld, wat zij ook nodig hebben. Zij mogen verder doen wat zij willen en buren en anderen moeten begrip voor hen opbrengen. Verder moet de oudste consequent verantwoordelijkheid nemen door van zijn zakgeld een forse bijdrage te leveren om de andere twee gelukkig te houden om zodoende ruzies te beperken.

Jarenlang ging alles heel goed. Mijn oudste deed echt zijn best en was altijd de minste. Maar de laatste tijd begon hij te morren, hij vond dat hij niets meer te geven had. Dit gedrag had hij sinds de andere twee veel vrienden uitnodigden om bij ons voor onbepaalde tijd te komen logeren. Iets wat ik van de oudste nooit heb goedgevonden, het huis was daar te klein voor, dan had ik de tuin moeten slopen, dus dat kon niet. Dat ik nu niet kon weigeren, ligt anders. De een zeurde aan één stuk door aan mijn kop over discriminatie en de tweede stak mijn fiets in brand en dreigde met het afbranden van de schuur. In dat geval had ik dan toch niets meer aan de tuin, dus breidde ik het huis, geheel uit eigen wens dus, maar uit.

Het ging mij aan het hart, maar ik kon het niet blijven tolereren dat toen plots de oudste ging rebelleren en stond te schreeuwen dat hij zijn leven lang al werd gediscrimineerd vanwege de extra aandacht die ik de andere twee zou schenken. Alsof dit nog niet genoeg was, stak hij de autoped van hen in brand en dat was echt de druppel. Wat kon ik anders dan de politie verwittigen en hem laten ophalen. Dit soort egoïsme en hebzucht, dat enkel op zichzelf gericht zijn, was gewoonweg niet acceptabel.

Nu is alles weer koek en ei, met mijn twee overgebleven kinderen gaat het prima, de een ligt nog steeds de hele dag in bed en sommeert mij hem te bedienen, omdat ik anders een ontaard ouder of iets in die geest schijn te zijn. De ander slaat, samen met een steeds groter groeiende groep vrienden, zo nu en dan het huis in elkaar, wat ik moet goedvinden, omdat zij belangrijker dan ik schijnen te zijn. Ik ben minderwaardig en moet mij hierin schikken Maar zoals ik al zei, alles gaat heel goed. Ik ben erg blij, echt waar, en we gaan iedere vrijdagmiddag met z´n allen naar de snackbar.

Door:
“bozeoudeman”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

5 reacties op Hoe mooi en lieflijk mijn gezinnetje is, wil ik graag met iedereen delen (een fabel)

  1. Wees blij ‘bozeoudeman’ dat er (nog) niet geschoten is in jouw huisje of iemand de keel doorgesneden! Is heel normaal hoor anno 2019! Snackbar is zo 1970, iedereen gaat naar de shoarmatent van de Verrijking in 2019!!

    Like

  2. bozeoudeman zegt:

    Ik krijg meteen gelijk met wat ik hiermee bedoelde, die gast in Christchurch werd direct door media en de nep-linkse kerk een gestoorde moordenaar genoemd, geïnspireerd op mensen als Wilders, terwijl de ‘lieve jongen van zijn mammie’ in Utrecht direct in bescherming lijkt te worden genomen.
    ‘We moeten niet meteen met een oordeel klaar staan’, hoor ik iemand stellen.
    Ja, met een dubbele mentaliteit bezig zijn, daar is dit laffe nep-linkse kruipvolk en hun corrupte politieke vertegenwoordigers al decennia dol op.
    En zie wat de gevolgen zijn, stukken onbenul, wordt wakker wens ik dit nep-links weer een keer toe te brullen, wordt wakker voor jezelf ligt dood te bloeden ergens op straat, in een station, bij een bushalte of in de metro, of….
    Stem woensdag allen tegen de flapdrollen in Den Haag. Stuur dat tuig naar huis voorgoed!

    Geliked door 2 people

  3. Gerrit zegt:

    Hahaha boze Oudeman😉 het lijkt bijna een verzonnen verhaal! Helaas😏

    Geliked door 2 people

  4. droevige mof zegt:

    Bozeoudeman, ik ontmoette uw oudste op zaterdag in Parijs op de Champs Elysee. Hij was nog steeds behoorlijk boos en droeg een geel hesje. Eigenlijk wilden we rustig demonstreren, maar plotseling kwamen er in het zwart geklede jongens die de ramen van de dure boetieks verpletterden.
    En toen kwamen er politieagenten of soldaten, ik weet het niet precies, ze sloegen ons in elkaar. De jongens in de zwarte kleren laten ze gaan. Uw zoon is ernstig gewond. Ik weet niet waar hij nu is. Hij vertelde me dat hij naar Hongarije wilde gaan, in geen geval naar Duitsland.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s