20 juli 1944: een opstand voor de vrijheid

Screenshot_113

(Vertaling: E.J. Bron)

De aanslag op 20 juli 1944 was de meest veelbelovende van alle pogingen om de dictatuur van Adolf Hitler en de nationaalsocialisten uit de weg te ruimen. Deze erfenis verplicht tot een consequent opkomen voor de vrijheid en de rechtsstaat, wanneer zij ook maar in gevaar zijn.

75 jaar geleden, om 07.00 uur ´s ochtends op de 20e juli 1944, vloog kolonel Claus Schenk Graf von Stauffenberg (foto boven) van Berlijn naar Oost-Pruisen naar het hoofdkwartier van de dictator.

Om 12.42 uur explodeerde de bom. Stauffenberg vloog terug naar Berlijn om “Operatie Walküre” te beginnen, een door hem in het geheim tot militaire putsch gewijzigd noodplan. De ontwapening van de SS en de Gestapo lukte in het begin, in Parijs en Wenen namen de opstandelingen de controle over.

Maar de dictator had de aanslag overleefd. Het lukt zijn paladijnen om eenheden van het reserveleger te herwinnen. De opstand stort in elkaar, de aanvoerders worden gearresteerd en ter dood veroordeeld. Stauffenberg sterft kort na middernacht met de kreet: “Leve het heilige Duitsland!”

Screenshot_112

De tiran heeft het overleefd: Hitler bezichtigt de verwoeste kampbarak na de aanslag.

Hij was geen “hele kleine knoeier”, zoals Hitler´s propaganda later beweerde. Tot de kring van de samenzweerders behoorden edelen en vakbondsmensen, burgers en officieren, mensen uit het centrum en sociaaldemocraten, christenen en intellectuelen. Ze hadden concrete plannen ontworpen voor een overgangsregering en voor een “nieuwe orde, die van alle Duitsers dragers van de macht van de staat maakt en hen recht en gerechtigheid garandeert.”

Hun motief was om de eer van Duitsland te redden, die door de misdaden van Hitler en de nationaalsocialisten bezoedeld was. Ze geloofden in de toekomst van de Duitsers, ze wilden de natie voor de ondergang behoeden. De aanslag zou moeten plaatsvinden, zelfs als hij zou mislukken, om de Duitsers voor de geschiedenis te rechtvaardigen. Daarover waren Stauffenberg en de tweede man van de samenzwering, Henning von Tresckow, het eens. Daarvoor hebben zij hun leven opgeofferd.

Screenshot_110

Laatste ontmoeting voor de aanslag: Stauffenberg (helemaal links) met Adolf Hitler en Wilhelm Keitel (rechts) op 15 juli 1944 in de “Wolfsschanze”, het hoofdkwartier van de Führer.

Hun offer was niet voor niets als we deze erfenis aannemen. De 20e juli is een verheven keerpunt van de Duitse geschiedenis. Ze maakt deel uit van een lange traditie van grote momenten, waarin Duitsers voor vrijheid en recht gevochten hebben, van de vrijheidsbeweging van 1813 en de burgerlijke revolutie van 1848 tot de opstand van de 17e juni 1953, de maandagdemonstraties en de val van de Berlijnse Muur in 1989.

In de eed van de samenzweerders staat:

“Wij bekennen ons in de geest en metterdaad tot de grootste overleveringen van ons volk, dat door de samensmelting van Helleense en christelijke oorsprongen in het Germaanse wezen het mensdom van het Avondland schiep.”

Deze erfenis verplicht tot een consequent opkomen voor de vrijheid en de rechtsstaat, wanneer zij ook maar in gevaar zijn.

Bron:
www.deutschland-kurier.org

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Barbarisme, burgermoed, dictatuur, Duitsland, gezond realisme, Historie, nationaalsocialisme, Nationalisme, Patriottisme, Verzet, Volksvijandigheid, Vrijheid, Zelfbeschikking. Bookmark de permalink .

2 reacties op 20 juli 1944: een opstand voor de vrijheid

  1. Republikein zegt:

    Moedige mensen, zagen moord en doodslag, RIP.
    A.H. heeft zijn asiel bewerkstelligd bij de vrienden van onze Koningin, die van het microkrediet, iets minder dom dan Gele Tand, maar nog steeds duivels.
    En ugh, waarom niet, tijd geleden.

    Like

  2. Jules Vismale zegt:

    Calus von Stauffenberg (1907-1944) was een vurig aanhanger van de Duitse dichter en filosoof Stefan George (1868-1933) die in zijn gedichten zoals ‘De antichrist” en ‘De Rattenvanger’ waarschuwde tegen het opkomende nationaal-socialisme. Helaas zouden talloze officieren, die het nazi-regime omver wilden werpen en waar Stauffenberg zich bij aansloot, zich ook schuldig maken aan het verwerven van levensruimte in het oosten, sommigen waren antisemieten en anti-Russisch en wilden Duitsland redden van het oprukkende Rode leger.
    Een aantal mede-samenzweerders van Stauffenberg, hijzelf werd gefusilleerd in de Bendersblock in Berlijn, werden toen voor het Volksgerichtshof gebracht en door rechter Roland Freisler ter dood veroordeeld. Een aantal van deze samenzweerders gaven niettemin toch hun mening over de aanslag aan Freisler of hun eigen familieleden en die gingen ongeveer zo:

    Generaal Erich Fellgiebel: “Schiet maar op met ons te veroordelen, meneer de president, want anders hangt u nog veel sneller dan wij!”

    Josef Wirmer: “Ik zal met veel genoegen in de hel belanden, meneer de president, daar u mij zeer snel zult volgen!”

    Maarschalk Erwin von Witzleben: “Lever ons maar aan de beulen uit want over die maanden zal het verontwaardigd en vertrapte volk u om rekenschap vragen en u levend door de drek van de straten sleuren!”

    Graaf von Schulenburg: “Wij vonden deze daad noodzakelijk om Duitsland voor een reusachtige ellende te behoeden. Ik weet dat ik daarvoor wordt opgehangen maar ik heb totaal geen spijt van mijn daad en ik hoop dat iemand in gunstigere omstandigheden het beter zal doen!”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s