Uitzonderlijk Palestijns gedrag verhindert “tweestatenoplossing”

Screenshot_36

(Door: Dr. Manfred Gerstenfeld – Vertaling: E.J. Bron)

Zelden, als ze het überhaupt doen, hoor je buitenlandse politici en media vragen waarom Palestijnen niet tegen hun eigen leiders in opstand komen ten gunste van een vredesakkoord met Israël. Veel “experts” uit het buitenland zeggen dat de Palestijnse bevolking een onafhankelijke staat zou willen, die naast Israël zal opbloeien. Deze mythe wordt ook door Israëlische links verbreid, waarvan delen als “nationale masochisten” kunnen worden beschouwd.

Aan vele andere naar onafhankelijkheid strevende naties is nooit een staat aangeboden. Het EU-lid Spanje wil bijvoorbeeld Catalonië geen onafhankelijkheid geven. De Koerden in Zuidwest-Azië tellen ongeveer 30 miljoen mensen en aan hen is nooit een onafhankelijke staat aangeboden. Daarentegen hebben vooraanstaande Israëlische politici meer dan een keer een staat aangeboden aan de Palestijnse leiders.

In het jaar 2000 deed de Israëlische minister-president Ehud Barak in Camp David een verstrekkend voorstel aan de Palestijnse leider Yasser Arafat. Bill Clinton was destijds president van Amerika. Hij heeft gezegd dat Barak de Palestijnen de controle over de Tempelberg aanbood, de heiligste plek van jet Jodendom. Zelfs dit voorstel werd door Arafat afgewezen.

In 2008 discussieerden de Israëlische minister-president Ehud Olmert en de Palestijnse leider Mahmoud Abbas over een overeenkomst. De belangrijkste Palestijnse onderhandelaar, Saeb Erekat, was aanwezig bij de onderhandelingen; hij zei tegen de Palestijnse televisie dat Olmert alle eisen van de Palestijnse Autoriteit geaccepteerd zou hebben. Hij bood Abbas iets meer dan de totale “Westbank” aan. Desondanks wees Abbas dit voorstel af. Erekat zei dat hij Abbas geadviseerd zou hebben dit voorstel aan te nemen.

De vraag waarom de Palestijnen niet tegen hun leiders in opstand komen ten gunste van een vrede met Israël, is op dit moment bijzonder relevant. In verschillende landen marcheren mensen tegen hun heersers en riskeren gevangenisstraf en vaak hun leven voor meer democratie. Een belangrijk actueel voorbeeld is Rusland. Ondanks de brutaliteit van de veiligheidstroepen marcheren, hoofdzakelijk in Moskou, demonstranten verder tegen het verbod op oppositiekandidaten. Hongkong is nog een voorbeeld.

De bewering dat opstand tegen Arabische leiders voor meer democratie on-Arabisch is, is deze eeuw verouderd. In 2010 stak de fruitverkoper Mohamed Bouazizi zichzelf in zijn stad Sidi Bouzid in brand. Daar begonnen de protesten tegen de Tunesische regering en verspreidden zich in meerdere Arabische landen. Deze opstanden werden bekend als de “Arabische Lente”.

Een van de pro-Palestijnse standaardantwoorden op bovengenoemde vraag luidt dat de Palestijnse bevolking bang is. Dat is uit een serie redenen een grotendeels misleidend antwoord. Er zijn Palestijnen die bereid zijn hun leven voor een zaak te riskeren. Deze zaak is het vermoorden van Israëli´s, inclusief burgers.

De Palestijnse Autoriteit heeft dit risico financieel lonend gemaakt. Zij betaalt aanzienlijke bedragen geld aan moordenaars als Israël hen gevangen zet. Als ze hun aanslag niet overleven, dan gaat het geld naar hun familieleden. Een voorbeeld is de aanslag op pizzeria Sbarro in Jeruzalem, waarbij vijftien Israëli´s vermoord werden. Hun moordenaars respectievelijk families hebben sindsdien meer dan $ 900.000,- gekregen van de Palestijnse Autoriteit. De betalingen aan de moordenaars werden indirect ook door de Nederlandse regering mogelijk gemaakt, die de Palestijnse autonomie nog steeds subsidieert. Met dit geld wordt de Palestijnse begroting ondersteund.

Er bestaan nog meer bewijzen voor het feit dat de Palestijnse bevolking niet echt tuk is op onafhankelijkheid. Bij de enige parlementsverkiezingen in het jaar 2006 kreeg Hamas de absolute meerderheid. Deze beweging werft voor de volkerenmoord op Joden. Volgens informatie van het Carter Center van de voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter waren de verkiezingen “open en eerlijk”.

Dankzij de Nederlandse historica en journaliste Els van Diggele weten we het een en ander over dissidenten in de Palestijnse gebieden. Zij woonde daar een jaar lang en hield zowel op de “Westbank” als in de Gazastrook omvangrijke interviews. Haar boek met de titel “We haten elkaar meer dan de Joden” uit het jaar 2017 is er alleen in het Nederlands. Zij komt tot de conclusie dat er Palestijnen bestaan die het niet eens zijn met de Palestijnse Autoriteit en met Hamas en daarvoor zelfs in de gevangenis hebben gezeten. Niemand heeft echter gevangenisstraf geriskeerd om aan te dringen op het aannemen van Israëlische aanbiedingen voor een Palestijnse staat. Uit haar boek kun je afleiden dat vrede met Israël blijkbaar niets is dat men als waard beschouwt om er persoonlijke risico´s voor te nemen.

In een door haar geautoriseerd interview zei Van Diggele: “Door de bril van een historicus een blik werpend op de Palestijnse samenleving, kom ik tot de conclusie dat er een eeuw van stagnatie, verwoesting en een machtsstrijd plaatsvond, die werd uitgevochten over de ruggen van de gewone Palestijn. Niemand vroeg hen iets. Deze instelling loopt als een rode draad door de Palestijnse samenleving. Een goed voorbeeld is het gedwongen aftreden van de voormalige minister-president Salam Fayyad. Ik sprak met deze gematigde man en ook met vooraanstaande mensen van Hamas. De gematigde stem kan in de Palestijnse samenleving geen succes hebben.”

Ze voegde er aan toe: “Fayyad wilde een geordende staat creëren door met Israël samen te werken. Hij zei: ´Een staat is niet alleen ons recht, maar ook onze plicht. We hebben recht en orde nodig, ontwapening en bestrijding van de corruptie.´ De Palestijnen wilden dat niet. Zij gaven de voorkeur aan verzet. Abbas zorgde ervoor dat Fayyad moest vertrekken.”

Voor dit alles is slechts één rationele conclusie mogelijk. Om naast Jordanië een tweede Palestijnse staat op de plek te creëren waar ooit Brits mandaatgebied was – en misschien zelfs met de Gazastrook een aparte derde Palestijnse staat – zal hoogstwaarschijnlijk niet tot vrede leiden. Het meest waarschijnlijke resultaat zal de oprichting van een sterker platform zijn voor het verspreiden van haat en geweld door Israëls Palestijnse vijanden.

Bron:
https://heplev.wordpress.com
Door: Dr. Manfred Gerstenfeld

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestina", "Religie van de vrede", "Westbank", "Westelijke Jordaanoever", achterlijkheid, antisemitisme, Barbarisme, demoniseren, Fatah, Gazastrook, Genocide, gezond realisme, Hamas, hersenspoeling, Hypocrisie, Indoctrinatie, Islam, islamitische ideologie, islamofascisme, Israël, Israël-vijandigheid, Jodenhaat, Krankzinnigheid, kwaadaardige opzet, Moslims, nieuw fascisme, Rotzakken, tolerantie/intolerantie. Bookmark de permalink .

7 reacties op Uitzonderlijk Palestijns gedrag verhindert “tweestatenoplossing”

  1. Corné zegt:

    Gelukkig walgen inmiddels een aantal Arabische landen van de Palestijnen. Zoals Saoedi-Arabië en Egypte. Hamas en PA hebben hun langste tijd gehad. De rol van de Palestijnen zal na de Deal of the Century uitgespeeld zijn. Gaza zal onder Egypte gaan vallen en Hamas zal worden verboden en bestreden. Waarschijnlijk zullen die terroristen hun heil gaan zoeken in Turkije. De Westbank zal voor een deel gaan toebehoren aan Jordanië. De Palestijnse Autoriteit zal daar niets meer te zeggen hebben.
    Dit is het enige scenario dat tot vrede in het Midden Oosten zal kunnen leiden.

    Like

  2. boorzalf zegt:

    Even voor herhaling,

    Like

  3. henk verhoef zegt:

    als je het probleem oplost krijgen ze geen cent zieligheids en door die rot joden onderdrukking linkse HULP gelden meer

    onze d66 ingridje met haar palestijnse man( en halalsema met die chinees) geven toch ook nog steeds met gulle hand ( van uw centjes)
    DAAAAR szit het probleem== als ik palestijn was– handophouden en verder niets doen

    Like

  4. Wijze van Zion zegt:

    Waarom zou je kiezen voor een “oplossing” die je inkomsten op termijn tot nul reduceren ?

    In maart 1977, publiceerde het dagblad Trouw een interview met Zahir Muhsein, een van de leiders van de PLO. Hier zijn uitspraak:
    Het Palestijnse volk bestaat niet. Het creëren van een Palestijnse staat is alleen een manier om onze strijd tegen de staat Israel voort te kunnen zetten voor onze Arabische eenheid.
    In werkelijkheid is er geen enkel verschil tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. Alleen om politieke en tactische redenen praten we tegenwoordig over het bestaan van een Palestijns volk omdat de nationale Arabische interesse vraagt om iets dergelijks om het zionisme te bestrijden,
    Om tactische redenen kan Jordanië, een soevereine staat met vastgelegde grenzen, geen claim op Israel doen gelden terwijl een “Palestijn” dat wel kan.
    Mocht er ooit een Palestijnse staat komen, wordt deze direct verenigd met Jordanië.
    Unquote

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s