Wie Israëls grenzen van 1948 begrijpt, begrijpt ook dat er geen “bezetting” bestaat

Screenshot_42

(Vertaling: E.J. Bron)

Er zijn echt maar twee mogelijkheden hoe je moet kijken naar de grenzen van Israël bij zijn onafhankelijkheidsverklaring in mei 1948; het hele gebied van het mandaat Palestina OF de voorgestelde grenzen, die de algemene vergadering van de VN in 1947 voorstelde. Zoals hieronder zal blijken, is slechts één daarvan juridisch geldig, terwijl beide laten zien dat Israël geen “Palestijns land” bezet.

De grenzen van mei 1948: het mandaat Palestina

Toen het Ottomaanse rijk uiteenviel, namen de Fransen en de Britten de controle over verschillende mandaten over, totdat de lokale bevolking in staat was haar eigen functionerende regeringen te vormen. De Fransen namen de mandaten Libanon en Syrië en de beide werden in 1943 respectievelijk 1946 landen, nadat de laatste Franse troepen vertrokken. De Britten namen de mandaten Palestina en Irak. Irak verklaarde zich in 1932 onafhankelijk. Wat Palestina betreft, was de situatie omslachtiger en gecompliceerder.

Het internationale mandaat van 1922 maakte duidelijk dat de Britten de Joden zouden moeten helpen om hun thuisland weer op te richten op het territorium. Het land ten oosten van de Jordaan werd echter als een land beschouwd, waarbij de Britten de optie hadden dit af te scheiden (Artikel 25), wat ze ook deden. Het land werd uiteindelijk het koninkrijk Jordanië.

Met betrekking tot de rest van het mandaat Palestina hadden de Britten een moeilijke tijd in de omgang met een lokale Arabische bevolking, die niet wilde zien dat een enorme stroom Joden de streek betreedt. De meerdere jaren durende Arabische opstanden van 1936 tot 1939 zorgden er bovendien voor dat de Britten over een deling van het land tussen de Joden en de Arabieren na te denken (de Peel-commissie van 1937 werd niet aangenomen) en ze stelden een bovengrens voor het aantal Joden vast dat het was toegestaan het territorium binnen te komen (het Witboek van 1939, dat ook werd ingevoerd).

Aan het einde van de verwoesting van de Tweede Wereldoorlog hadden de Britten hun handen vol om thuis alles weer op te bouwen en de Joden hadden heel duidelijk een einde van de immigratiebeperking nodig. Dus verzochten de Britten in 1946 de VN om de zaak op zich te nemen. De algemene vergadering van de VN stemde voor de deling van het land tussen de Joden en de Arabieren; het ging om een niet bindende stemming. Alle Arabische landen stemden tegen en de deling vond nooit plaats.

Toen de Britten in mei 1948 hun laatste troepen weghaalden, riepen de Joden de nieuwe staat Israël uit. Net als bij de mandaten Libanon, Syrië en Irak ging de Britse aftocht van troepen begeleid door het uitroepen van een nieuwe staat in het HELE MANDAAT, inclusief de gebieden die inmiddels als Gazastrook en “Westbank” bekend geworden zijn.

Mei 1948: het delingsplan van 1947

Toen Israël zich onafhankelijk verklaarde, streefde de Arabische gemeenschap zelf nog steeds naar de controle over het gehele mandaat Palestina. Ze wees de staat Israël in 1948 net zo af als ze in 1947 het voorgestelde VN-delingsplan afwees. Ze beschouwde beide als illegaal, als een invasie van haar Arabische land.

Toen Israël tijdens zijn onafhankelijkheidsverklaring werd aangevallen door vijf Arabische legers, begon de invasie niet in Jeruzalem. Voor de Arabieren was het hele land één enkele, samenhangende eenheid. De lijnen van het delingsplan waren net zo onzichtbaar als irrelevant als de voorgestelde grenzen van de Peel-commissie.

En voor de Joden was dat ook zo.

De wapenstilstandsgrenzen van 1949/de Groene Lijn

Als de internationale gemeenschap nu van “bezetting van Palestijns land” spreekt, dan refereert men aan de grenzen zoals die voor het uitbreken van de Zesdaagse Oorlog in juni 1967 bestonden. Dat waren de frontgebieden, die na het einde van Israëls onafhankelijkheidsoorlog in 1948/1949 ontstonden. Deze tussen Israël en een serie invasielegers vastgestelde wapenstilstandsgrenzen werden in een groene kleur op de landkaarten getrokken, daarom werden ze ook bekend als “Groene Lijn”.

Het Egyptische leger veroverde het gebied van de Gazastrook. De Israëlisch-Egyptische wapenstilstand verklaarde nadrukkelijk dat deze wapenstilstandsgrenzen niet als definitieve grenzen opgevat mogen worden. Het Jordaanse leger veroverde een groot deel van oostelijk Palestina, dat in de loop der tijd bekend werd als “Westbank”. De Israëlisch-Jordaanse overeenkomst verklaarde bovendien dat de lijnen niet als grenzen bedoeld waren.

Jordanië ondernam echter een serie bijzonder vijandige stappen. Het verdreef niet alleen alle Joden uit de “Westbank”, maar annexeerde het territorium in 1950 ook,, wat door bijna de hele wereld niet werd erkend. Het ondernam ook de stap om alle Arabieren, die op de “Westbank” woonden, in 1954 het Jordaanse staatsburgerschap toe te staan (dat gold nadrukkelijk niet voor Joden, die werden uitgesloten van het Jordaanse staatsburgerschap).

Van 1949 tot 1967 was het land tussen Israël, Egypte en Jordanië opgedeeld. Er bestond geen Palestina.

In deze periode begonnen veel staten Israël te erkennen. Terwijl de grenzen van het land aan mogelijke wijzigingen werden onderworpen, zoals die in de beide wapenstilstandsovereenkomsten waren beschreven, erkenden de landen de Israëlische soevereiniteit tot deze lijnen. En dat is nu nog steeds zo.

De “grenzen” van 1967

De gevechten tussen de Israëli´s en de Egyptenaren en de Jordaniërs woedden verder van 1949 tot 1967.

Arabische strijders staken de Groene Lijn vanuit Egypte en Jordanië naar Israël over en doodden Israëli´s in nachtelijke overvallen; Israël sloeg terug. De VN debatteerden over de “Palestijnse kwestie”, vooral omdat meer dan 700.000 Arabieren, die uit de gevechtszone gevlucht waren, niet meer mochten terugkeren naar hun steden in Israël. En de Palestijnse onafhankelijkheidsbeweging werd in 1964 met de oprichting van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) ontwikkeld, wier opdracht erin bestond Israël te vernietigen en het hele mandaatgebied Palestina voor de Arabieren terug te halen.

In juni 1967 vielen de Jordaniërs Israël aan, nadat Israël een preventieve defensieoorlog tegen Syrië en Egypte was begonnen, die op het punt stonden aan te vallen. De Jordaniërs raakten de volledige “Westbank” kwijt, die zij illegaal geannexeerd hadden; de Egyptenaren verloren de Gazastrook en de Syriërs raakten de Golanhoogten kwijt.

De wapenstilstandslinies van 1949, die als voorlopig vastgesteld en begrepen werden, veranderden in veel hoofden tot de “grenzen” van 1967, wat een nieuw gevoel van duurzaamheid bevat, hoewel de oorlog voor het tegendeel zorgde – hij herstelde de Israëlische controle over het hele gebied van het mandaat Palestina en Israël herwon zijn grenzen van mei 1948.

Israël deed zichzelf geen plezier. In plaats van te verklaren dat zijn grenzen weer hersteld waren, “annexeerde” het land het oostelijke deel van Jeruzalem, dat onder Jordaanse controle had gestaan, en stelden nu een militaire heerschappij over de “Westbank” in. Dat deed het – net zoals het de controle over de joodse Tempelberg overdroeg aan de Jordaanse Waqf – in de hoop de globale ondersteuning voor vrede te winnen. Een niet goed doordachte theorie.

Geen Palestijns land/geen “bezetting”

Zoals bovenstaand verhaal uitvoerig aanhaalt, is het Palestijnse streven naar zelf-regering ambitieus geweest. De wereldgemeenschap heeft geprobeerd een nieuw soeverein, Arabisch Palestijns land te creëren of de Arabieren, die in de Gazastrook en op de “Westbank” wonen, op de een of andere manier zelfbeschikking te verschaffen. DE Arabieren in de Gazastrook kregen in 2005 zelfbeschikking, toen de Israëlische troepen de streek verlieten, en de meerderheid van de Arabieren op de “Westbank” heeft eveneens enige zelfbeschikking in “Area A” en in geringere mate in “Area B”, toen Israël de controle over uitgekozen stukken land als deel van de Oslo II-verdragen van 1995 overdroeg aan de Palestijnse Autoriteit.

Buiten deze gebieden bestaat er echter geen “Palestijns land” dat de Palestijnse Autoriteit controleert. De rest is Israëlisch territorium, net zoals in de tijd toen Israël zich onafhankelijk verklaarde. De oorlog van 1967 begon geen “bezetting” van “Palestijns land”; hij bracht Israëlisch territorium van de Egyptenaren en de Jordaniërs, die in 1948 Israël waren binnengemarcheerd, terug onder Israëlische controle.

Omdat het enige “Palestijnse land” dat nu bestaat dat land is dat Israël aan de Palestijnse Autoriteit overdroeg, is het onmogelijk dat daar een “bezetting” bestaat. De Palestijnen zullen alleen dan meer “Palestijns land” krijgen wanneer Israël stap voor stap meer land geeft aan de Palestijnse Autoriteit.

——————————————————————–

De internationale gemeenschap heeft homoseksueel zijn tot 1973 gedefinieerd als geestesziekte; homoseksualiteit wordt in ongeveer de helft van de VN-lidstaten altijd nog als misdaad beschouwd. Bijna exact al deze VN-landen wijzen het ook af om het bestaan van de joodse staat te erkennen en denken dat er een “koloniale bezetting” van “Palestijns land” zou zijn. Het zou kunnen dat zij homoseksuelen of de joodse staat nooit accepteren.

De westelijke wereld had heel lang nodig om te accepteren dat homoseksuelen geestelijk gezond zijn en wellicht zullen zij weldra de rechten van de Joden erkennen om in hun volledige thuisland te leven en dat er geen illegale bezetting van Palestijns land bestaat.

Bron:
https://heplev.wordpress.com

Bron oorspronkelijk artikel:
https://firstonethrough.wordpress.com

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Palestijnen", "Palestina", "Religie van de vrede", "Westbank", antisemitisme, Arabieren, Arabische wereld, demoniseren, gezond realisme, Historie, Islam, Israël, Israël-vijandigheid, Joden, Jodendom, Jodenhaat, Krankzinnigheid, kwaadaardige opzet, Moslims, Rotzakken, Verenigde Naties, Zelfcensuur. Bookmark de permalink .

11 reacties op Wie Israëls grenzen van 1948 begrijpt, begrijpt ook dat er geen “bezetting” bestaat

  1. Trucker zegt:

    De enige juiste oplossing is de palestijnen uit de NIKS BEZETTE gebieden halen, zij leven op Israëls grond want nomaden hebben geen thuisland.
    Het zou al één zorg minder zijn van (ik hoop dat het Bibi terug wordt) de premier van Israël en haar inwoners.

    Like

  2. Dit is nu juist iets wat de Palestijnen niet willen horen en weten. Die denken dat ze al 3000 jaar het recht hebben, maar toen was dat hele gebied geïnfiltreerd met overzeese volken, rebellen, veroveraars. Alleen een aantal inheemse Arabieren, pottenbakkers en kamelenfokkers woonden er wat verspreid. Dus een Palestijn is een mix uit allerlei migranten, historisch gezien de allereerste gelukszoekers naar andermans rijkdommen.

    Liked by 1 persoon

  3. Feniks zegt:

    Deze conclusie is wel heel apart.

    Like

  4. Dr. Heinz zegt:

    Die Palestijnen zijn een zelfbedacht volk, wat er alleen maar is om Israël te vernietigen.
    En er is geen enkele Arabisch land die ze wil op
    nemen en dat heeft zijn reden!!

    Liked by 3 people

  5. Enjoy all the original articles and feel free to translate. Just include a link to the original. https://firstonethrough.wordpress.com/

    Like

  6. reageerbuis zegt:

    De bezetting had plaats in 1948, toen de buurlanden Palestina binnenvielen. Deze werd in 1967 ongedaan gemaakt. Dus niet “bezette gebieden”, maar “voormalige bezette gebieden”.

    Like

  7. AEO zegt:

    Het is gewoon absurd om over bezette Palestijnse gebieden te spreken. Palestina is een naam die de Romeinse bezetters van Israël 20 eeuwen geleden bedacht hadden, met als doel de Joodse geschiedenis van het land uit te wissen. Iedereen die begin vorige eeuw in het gebied woonde werd daarom Palestijn genoemd, ook de Joden die er nog steeds woonden. De huidige krant ” the Jerusalem Post” heette tot kort na de hergeboorte van de Staat Israël “the Palestine Post”.

    Liked by 1 persoon

  8. Charles zegt:

    Het zijn wel degelijk “bezette gebieden”, nl bezet door die zogenaamde “palestijnen” (= Arabieren)

    Like

  9. Jan zegt:

    Vreugdevol nieuws. Aan het eind van de maand zitten de Verenigde Nazis op zwart zaad

    United Nations could run out of money in a few weeks, Secretary General warns

    The United Nations is running a deficit of $230 million, Secretary General Antonio Guterres said on Monday, and may run out of money by the end of October. In a letter intended for the 37,000 employees at the UN secretariat and obtained by CBS News’ Pamela Falk, Guterres said unspecified “additional stop-gap measures” would have to be taken to ensure salaries and entitlements are paid.

    ….
    https://www.thegatewaypundit.com/2019/10/report-the-united-nations-is-on-track-to-run-out-of-money-by-the-end-of-the-month/

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s