LONGREAD: “Vrucht van de boom” (deel 7)

Screenshot_16

(Door: “Henk der Niederländer”)

Lees hier deel 1 t/m 6 van “Vrucht van de boom”

Een driekwart eeuw later kwam er weer een opleving van de vijandelijkheden, omdat de  Almoraviden waarschijnlijk ook een deel van de buit wilden. Hier ging de onderdrukking van de Spaanse bevolking nog een heel stuk verder. 

De Almoraviden uit Marokko vallen Spanje binnen in 1086  

De christelijke vooruitgang werd onderbroken door de invasie van de Almoraviden uit Marokko. Zij kwamen uit het Atlasgebergte in Noord-Afrika en waren streng en fanatiek in hun interpretatie van de islam. Ze kwamen in 1086 naar Spanje om de christenen te verslaan. Tijdens de Slag bij Sagrajas veegden ze Alfonso’s strijdkrachten van de kaart en creëerden ze een nieuwe verenigde moslimstaat in Andalusië. Alfonso kon Toledo nog in zijn bezit houden, vooral door de oprichting van vestingsteden. Om kolonisten aan te trekken, boden de christelijke koninkrijken van Noord-Spanje de mensen voordelen aan zoals een huis, land en lokaal zelfbestuur. Zelfs aan criminelen werd amnestie verleend. Hen werd de vrijheid gegeven als zij zich wilden vestigden in de mesta, dat zijn de gebieden grenzend aan moslimgebied waar de belangrijkste middelen van bestaan de schapenteelt en de oorlogsvoering tegen de moslims waren, dit alles in een wildwest-achtige omgeving. De steden vormden civiele milities voor zowel defensieve als offensieve doeleinden. Aanvankelijk was het enige doel om buit te behalen en meer land te winnen, maar in toenemen de mate werd de strijd aan beide zijden omgeven met religieuze symbolen. Tegen de tijd van Paus Gregorius VII was er sprake van een heilige oorlog tegen de ongelovigen. Tijdens de Kruistochtperiode van Paus Urbanus II en daarna waren de Spaanse ridders vrijgesteld van de verplichting om op Kruistocht naar Jeruzalem te gaan, omdat ze in Spanje hun eigen Kruistocht moesten vechten. De Almoraviden deporteerden veel christenen van Sevilla naar Meknes in Marokko.

Sevilla (ca 1100)  

Rond 1100 werd er volgens Ibn Abdum in Sevilla een hele lijst met voorschriften uitgevaardigd met gedragsregels en geboden voor de dhimmi’s:

  • Een moslim mag niet als masseur optreden voor een jood of een christen; hij mag niet hun vuilnis opruimen of hun latrines schoonmaken.
  • In werkelijkheid zijn de Jood en de christen veel beter geschikt voor dit werk, wat minderwaardig werk is.
  • Een moslim mag geen dier leiden (als gids of als stalbaas) dat eigendom is van een Jood of een christen; hij zal niet optreden als ezeldrijver of de leidsels voor hen bedienen.
  • Als wordt gemerkt dat een moslim dit voorschrift schendt, zal hij worden gestraft.
  • Een Jood mag geen dier slachten voor een moslim. De Joden mag worden toegestaan hun eigen slagerij te hebben.
  • Het is verboden om de jas van een melaatse te verkopen aan een Jood of een christen, tenzij er is verteld wat de herkomst is; hetzelfde geldt voor kleding toebehorende aan een terechtgestelde.
  • Geen belastinggaarder of politieman, Jood of christen, mag worden toegestaan om zich te kleden als een aristocraat, een jurist of een rijke persoon; integendeel, ze moeten worden veracht en vermeden.
  • Het is verboden om hen te begroeten met: “Vrede zij met u”.
  • n werkelijkheid “heeft de satan zich van hen meester gemaakt en veroorzaakt dat ze Allah´s nabijheid zijn vergeten. Ze zijn van satan; waarom, satan’s volk, ze zijn verliezers! ” [Koran 58:20]
  • Een onderscheidingsteken moet hen worden opgelegd, zodat ze herkenbaar worden en dit zal voor hen een teken van schande zijn. Het luiden van klokken moet in moslimgebieden verboden zijn en voorbehouden aan het land van de ongelovigen.
  • Het is verboden om Joden en christenen wetenschappelijke boeken te verkopen, tenzij ze hun eigen wetten naast zich neerleggen; in werkelijkheid vertalen ze wetenschappelijke boeken en geven die aan hun geloofsgenoten en hun bisschoppen, alsof die het werk van moslims zijn!
  • Het zou beter zijn om joodse en christelijke artsen niet toe te staan zich te vestigen om moslims te genezen.
  • Omdat ze niet in staat zijn tot warme (edele) gevoelens ten opzichte van moslims, laat ze hun mede-ongelovigen behandelen; wetende hoe hun gevoelens zijn, hoe is het mogelijk om hen de levens van moslims toe te vertrouwen?

Hier kun je dus goed uit nagaan hoe ver ze zich verheven voelden boven de zogenaamd niet gelovigen. Het valt op dat verwacht werd dat er edele gevoelens richting de moslims zouden moeten zijn, terwijl de meest erge soort van onderdrukking plaats vond in het land.

De Almohaden vallen vanuit Marokko Spanje binnen in 1145  

Koning Alfonso VII (1126-1157) zag dat enkele overvallen genoeg buit opleverden om de verovering van de omringende islamitische steden te bekostigen. Hij deed een tweede inval om islamitische steden te bevrijden en de christelijke controle werd uitgebreid tot het midden van het schiereiland. Maar in 1145 werden de Almoraviden omvergeworpen door een andere islamitische groep uit Noord-Afrika, de Almohaden. Met een nog meer letterlijke interpretatie van de islam riepen zij een eeuwigdurende Jihad uit tegen de christenen. Nadat ze in 1148 waren aangekomen in Midden-Spanje volgde de herovering van diverse steden die waren verloren gegaan aan de christenen. Daar stelden ze opnieuw hun onderdrukkende regels in. In 1157 stierf Alfonso VII in de Pyreneeën terwijl hij op de vlucht was. De Almohaden konden in de dertiende eeuw de Reconquista tijdelijk stoppen. Dit was vooral te wijten aan het ontbreken van christelijke politieke eenheid. Na de dood van Alfonso was het Castiliaanse land verdeeld tussen Léon en Castilië, terwijl Portugal al was ontstaan en Navarra en Aragon in 1134 waren gesplitst. Dus de christelijke koninkrijken op het Iberisch schiereiland waren verdeeld, terwijl de invallers zich hadden verenigd onder de Almohaden.

“De grootste nachtmerrie die niet-moslims te verduren kregen, dat gold voor Joden en christenen en ook voor bekeerde christelijke slaven, was de komst van de orthodoxe Almoraviden, die begon in 1085 en duurde tot 1147, en ook van de Almohaden die in 1133 kwamen en heersten tot 1270. Ze kwamen allebei uit Noord-Afrika en verdreven de Omayyaden”.

De Joden onder de Almohaden  

Tegen het eind van zijn regering beval Abu Yusuf (Ya’qub al Mansur, 1184-98), de Almohaden-heerser van Spanje en Noord-Afrika, de joodse bewoners van de Magreb om zich duidelijk herkenbaar te maken van de rest van de bevolking. Dit door een speciaal teken aan hun kleding toe te voegen, bestaande uit een donkerblauwe lap stof. De slippen moesten tot op de grond reiken en in plaats van een tulband een muts, die over de oren hing en waarvan de vorm zo lelijk was dat deze gemakkelijk kon worden verward met een pakzadel. Deze uitdossing werd de kleding van alle Joden van de Magreb en bleef verplicht tot het eind van de regering van de prins en het begin van die van zijn zoon Abu Abd Allah (1224- 27). De laatste deed een concessie, nadat de Joden daartoe allerlei verzoeken hadden gedaan, die daarbij iedereen hadden ingeschakeld die het voor hen zou kunnen opnemen.

“Abu Abd Allah stond hen toe om gele kleding te dragen en tulbanden, die ze dan ook het volgende jaar droegen (1224). Abu Yusuf’s voorgevoel over de oprechtheid van hun overgang naar de islam bracht hem ertoe deze maatregel te nemen en hen een specifiek kledingstuk voor te schrijven. “

“Als ik er zeker van zou zijn,” zei hij, “dat ze werkelijk moslims waren geworden, zou ik ze hebben laten vermengen door onderling met hen te huwen en op andere manieren; maar als ik er zeker van was dat ze ongelovigen zouden zijn gebleven, zou ik de mannen hebben gedood en hun vrouwen en kinderen tot slaven hebben gemaakt en hun bezittingen in beslag hebben genomen in het voordeel van de gelovigen.” [Al Marrakushi].

In 1143 gaf de Almohaden Kalief al-Mumin opdracht om de Joden en christenen, die weigerden zich te bekeren, te deporteren (…) De christenen van Granada werden in 1126 door de Almoraviden naar Marokko gedeporteerd. De Joden, inclusief de familie van de beroemde Joodse theoloog, filosoof en natuurkundige Maimonides (1135-1204), konden na de Almohaden-invasie en de verovering van Córdoba in 1148 kiezen om op straffe des doods zich te bekeren of in ballingschap te gaan. Maimonides vertrok daarom uit Spanje. Hij schrijft hierover in brief aan de Joden van Jemen (1172): “De al maar doorgaande vervolgingen zal velen van ons geloof afbrengen, aan het twijfelen brengen of het spoor bijster laten raken, als ze hun kwetsbaarheid inzien en de zege en de macht van de tegenstanders over ons beseffen.” Hij voegt eraan toe: “God heeft ons te midden van dit volk, de Arabieren, geplaatst, die ons zwaar hebben vervolgd en knellende en discriminerende wetten over ons hebben gesteld waar de Schrift ons tevoren voor heeft gewaarschuwd: ’Onze vijanden mogen zelf oordelen’. Nooit heeft een volk ons zo geslagen, vernederd en gehaat zoals zij deden”. [Maimonides volgens Ibn Abdum]

De Almohaden Kalief Yaqub-al Mansur van Spanje veroverde in 1189 Lissabon en nam 3.000 vrouwen en kinderen als slaven. Zijn gouverneur van Córdoba viel in 1191 Silves aan en nam 3.000 christenen gevangen.

Dit geeft toch wel een heel ander beeld van het Moorse Spanje dan wat men vanuit islamitische en politiek correcte westerse hoek ons wil doen geloven; het sprookje van het idyllische Andalusië blijkt op onwaarheid te berusten.

Jihad in Noord- Afrika en Spanje onder de Almohaden, midden 12e eeuw 

Abd al-Mumin (…), de leider van de Almohaden na de dood van Mohammed Ibn Tumarty de Mahdi (…), veroverde Tlemcen [in de Magreb] en doodde iedereen die er leefde, inclusief de Joden, behalve wie de islam aannam (…) [In Sijilmasa} werden 150 personen gedood, omdat ze vasthielden aan het (joodse) geloof (…). Alle steden in de Almoraviden-staat [dynastieke heersers van Noord-Afrika en Spanje voorafgaande aan de Almohaden] werden veroverd door de Almohaden. Bij die gelegenheid werden in Fez 100.000 mensen gedood en 126.000 in Marrakesh. De Joden in alle veroverde gebieden [Magreb] (…) zuchtten onder het zware juk van de Almohaden; velen werden gedood, vele anderen bekeerden [tot de islam]; niemand kon in het openbaar als Jood verschijnen (…). Grote gebieden tussen Sevilla en Tortosa [in Spanje] vielen op dezelfde manier in handen van de Almohaden.
[Prof H.Z. Hirschberg: “A history of the Jews of North Africa”, Leiden 1974]

De vervolgingen van de Almohaden in de Magreb en Moslim Spanje roeiden het christendom daar uit; hetzelfde gebeurde rond 1159 in Tunis, waar men de keuze had tussen de dood en bekering tot de islam. Deportatie vond ook plaats, omdat de christenen vele ambachten beheersten zoals metselaar, mensen met verstand van irrigatie, allemaal beroepen die de moslims niet beheersten. Gevolg was dat bijvoorbeeld de deportatie van dhimmi’s door de Almoraviden naar Marokko daar voor een aanzienlijke toename van de welvaart zorgde.

De Kruistochten gaven een nieuw impuls aan de Reconquista. In het begin van de 13e  eeuw werd de Spaanse vastberadenheid vergelijkbaar met die van de Almoraviden en de Almohaden. Militante kruisvaarder-monniken begonnen uit Palestina over te komen. Er waren twee stromingen, die van Santiago en die van Calatraven. Dit waren ridders die alle kloostergeloften aflegden om de islamitische ongelovigen te bestrijden. In 1211 verloren de Calatraven hun hoofdkwartier tijdens een van de voortdurende schermutselingen tussen hen en de Almohaden.

Alfonso VIII van Castilië (1158-1214) besloot om een offensief te proberen. Hij ontmoette de Almohaden in de slag bij Las Navas de Tolosa waar hij de moslims versloeg. De Almohaden waren ultraorthodox en onbuigzaam in hun interpretatie van de islam en ze verschilden daarin zelfs van de islamitische stedelijke elites. Zo waren zij niet in staat om hun politieke overwicht in het islamitische Andalusië te handhaven en werden uiteindelijk verdreven. Rond 1220 begon islamitisch Spanje opnieuw politiek uiteen te vallen, op hetzelfde tijdstip dat Ferdinand III van Castilië de overhand kreeg. Tussen 1229 en 1250 hadden de christenen het grootste deel van Spanje heroverd. Dit werd benadrukt door de val van Córdoba in 1235, dat eens de Omayyaden hoofdstad was.

De verovering in 1248 van Sevilla door Ferdinand was de volgende mijlpaal in de Reconquista. Alleen het islamitische koninkrijk van Granada aan de zuidelijke kust van Spanje bleef over. Léon en Castilië namen de centrale regio’s in, terwijl Aragon de oostkust nam. Het hele tijdperk werd gekenmerkt door belegeringen en onderhandelingen met de islamitische inwoners, bij overgave werd toegestaan dat de inheemse Spaanse Arabieren hun eigendom behielden als ze zich opnieuw bekeerden tot het christendom. Zo hadden in de dertiende eeuw de christelijke koninkrijken in Spanje een voornamelijk islamitische bevolking. Om christenen aan te trekken, voerden de koningen hetzelfde beleid in dat werd gebruikt vanaf Alfonso, waaronder het geven van grond en betere juridische vrijheden dan de feodale regelingen elders. Tussen 1240 en 1260 ontstond een christelijke instroom in Spanje, die in de veertiende eeuw voor de groei van de christelijke staten zouden zorgen. De Reconquista tegen de Moren had nog een ander gevolg. Het weerhield de christelijke koninkrijken ervan onderling te vechten of samen te werken met islamitische koningen. Zo werden de vroegere koningen van Navarra gedwongen om hun prinsessen als bruiden aan de Moorse koningen weg te geven. Veel Moorse koningen hadden vaak vrouwen of moeders die als christen waren geboren. Ook de christelijke helden, zoals El Cid, werden ingehuurd door Moorse koningen om te vechten tegen hun buren.

Tot zover dit deel. Het volgende deel zal voor het overgrote deel gaan over El Cid, degene die de herovering van Spanje in gang zette, de zogenoemde Reconquista.

Door:
“Henk der Niederländer”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in "Al Andalus", "Religie van de vrede", Allah, antisemitisme, Barbarisme, Censuur, christenhaat, Christenvervolging, Counterjihad, Desinformatie, Dhimmitude, Historie, Islam, Islamisering, islamitische ideologie, islamofascisme, Jodenhaat, koran, Maghreb/Noord-Afrika, Mohammed, Moslims, Rotzakken, Spanje, Verzet, Volksvijandigheid, Zelfcensuur. Bookmark de permalink .

4 reacties op LONGREAD: “Vrucht van de boom” (deel 7)

  1. Klaas zegt:

    +++

    Like

  2. Peter Bontenius zegt:

    Dit is de actualiteit van nu volgens “The Religion of Peace”

    Jihad Report
    Oct 05, 2019 –
    Oct 11, 2019

    Attacks 19
    Killed 53
    Injured 102
    Suicide Blasts 0
    Countries 12

    The Religion of Peace

    Jihad Report
    September, 2019

    Attacks 165
    Killed 827
    Injured 1010
    Suicide Blasts 10
    Countries 20

    Like

  3. Lucky zegt:

    https://www.geenstijl.nl/5150090/haga-lyceum-mist-deadline-geldkraan-dicht/

    Haga Lyceum mist deadline: geldkraan dicht

    Daar gaan we. Insh’Allah zet minister Slob per 1 december de financiering voor tyfusschool Het Haga Lyceum stop. Söner Atasoy had tot vanmiddag om een nieuwe bestuurder aan te zetten, maar dat is hem niet gelukt

    En nu maar hopen dat sjeiks in Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit of een ander shithole country niet opeens alslnog de poeplap trekken om deze haatmadrassa draaiende te houden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s