9 november: een feest- en herdenkingsdag van historisch belang in Duitsland

Screenshot_12

(Door: Herwig Schafberg– Vertaling: E.J. Bron)

Het was op 9 november 1989, toen  de socialistische partij- en staatsleiding van de DDR onder druk van haar in opstand komende burgers de Berlijnse Muur en alle andere grensovergangen liet openen, waarachter zij haar burgers tientallen jaren lang keihard onder controle had gehouden.

philosophia perennis

Zolang de Brandenburger Tor gesloten zou zijn, bleef de Duitse kwestie open. Dat had men in de jaren daarvoor vaak in het Westen gehoord. En toen ze geopend werd, kon eindelijk weer aaneengroeien “wat bij elkaar hoort”, zoals Willy Brandt dat na de 9e november de toekomstige ontwikkeling aanduidend zei.

Het was weliswaar heel lang geleden dat de Duitsers in het westen van het land evenals in Berlijn hun verbondenheid met hun “broeders en zusters aan de andere kant van de Muur en het prikkeldraad” toonden door met Kerstmis kaarsen voor het raam te zetten; maar dat er 40 jaar na de deling van Duitsland altijd nog een grensoverschrijdend “Wij”-gevoel tussen de Kohl´s in het westen en de Krauses in het oosten bestond, was overal te merken, toen na de opening van de Muur en de andere grenzen miljoenen Oost-Duitsers richting het westen stroomden en daar niet als vreemdelingen, en al helemaal niet als buitenlanders, maar als landgenoten welkom waren.

Wij Duitsers zouden het gelukkigste volk ter wereld zijn, oreerde Walter Momper, destijds burgemeester van Berlijn. Gelukkig waren het niet alleen maar ouderen, die in hun jongere jaren Duitsland als “verenigd vaderland” hadden meegemaakt, maar ook jonge Duitsers, zoals diegene die me opviel bij de Berlijnse Muur toen hij elke uit het oosten komende Trabant – zoals gebruikelijk na de opening van de muur – op het dak trommelend begroette en enthousiast “Duitsland” riep. Wanneer zulk enthousiasme de uitdrukking van een nationalistische stemming was, zoals menig linkse het uitdrukte, dan was het een “nationalisme” dat zich van zijn mooiste kant liet zien.

Er waren critici zoals Günter Grass, die oordeelde dat de Duitsers na Auschwitz geen nationale eenheid verdiend zouden hebben, zijn eigen SS-verleden destijds echter nog verzweeg. En er waren Groenen, die zich achter spandoeken lieten afbeelden waarop stond: “Nooit meer Duitsland”. De Groenen evenals hun Berlijnse tak – de Alternative Liste (AL) – beschouwden zichzelf destijds nog als linkse partij, waarvoor internationale solidariteit belangrijker dan nationale eenheid leek te zijn.

De Groenen hadden menig rood gelakte fascist binnen hun gelederen, die alleen maar “nationale bevrijdingsgevechten” wilden ondersteunen als ze “anti-imperialistisch” waren: bijvoorbeeld Dieter Kunzelmann, die enkele jaren voor de AL in het Berlijnse parlement zat, hoewel hij er voor was opgekomen dat Palestina voor Duitsland evenals Europa datgene zou moeten zijn wat Vietnam voor de VS zou zijn, in een Palestijns kamp een gevechtsopleiding had gekregen en ervan verdacht werd te hebben deelgenomen aan de voorbereiding van een aanslag op Joden.

9 november 1969: links-extremisten willen bomaanslag op het joodse gemeentehuis van (West)Berlijn plegen

Dieter Kunzelmann behoorde destijds tot de links-extreme stadsguerrilla´s, die verantwoordelijk waren voor de geplande bomaanslag. De aanslag was bedoeld ter ondersteuning van de Palestijnen in hun “bevrijdingsstrijd” tegen Israël en gericht tegen de Zionisten, die door links-extremisten als agenten van het Amerikaanse imperialisme werden beschouwd. Veel linksen in Duitsland vonden het na Auschwitz echter moeilijk om onvoorwaardelijk partij te kiezen voor Israël. Kunzelmann daarentegen had daar kennelijk geen probleem mee en beschuldigde de linksen in een van zijn pamfletten van  een “Judenknax”.

De stadsguerrilla´s waren niet de enige links-extremisten die Joden, om het even van welke komaf en instelling, medeverantwoordelijk vonden voor het Zionisme en nauwelijks gewetensbezwaren hadden om Joden te liquideren: daartoe behoorde ook Wilfried Böse, die Palestijnse luchtpiraten bij het kidnappen van een vliegtuig naar Entebbe hielp en joodse passagiers selecteerde (1976) alsof hij op een perron in Auschwitz stond, waar men vergelijkbare selecties had uitgevoerd. Toen een Jodin, die door hem geselecteerd was om vermoord te worden, hem haar tatoeage liet zien die ze in het concentratiekamp had gekregen, antwoordde de rood gelakte fascist haar dat hij geen fascist, maar humanist zou zijn.

Enkele jaren daarvoor hadden er vermoedelijk eveneens onder deelname van Duitse links-extremisten bomaanslagen op verkeersvliegtuigen plaatsgevonden, waarvan er eentje neerstortte en 47 mensen de dood in sleurde, evenals een aanslag op het Israëlische gemeentehuis van München, waarbij zeven overlevenden van de Holocaust om het leven kwamen (1972).

Daarmee vergeleken richtte de geplande aanslag op het joodse gemeentehuis in Berlijn geen schade aan, omdat de ontsteking van die bom niet functioneerde, die de kameraden van Kunzelmann uitgerekend tijdens een herdenkingsmanifestatie ter gelegenheid van de “Rijkspogromnacht” van 1938 wilden laten ontploffen.

9 november 1938: “Rijkspogromnacht”

Omdat Joden in het christelijke Avondland lange tijd geen grond mochten bezitten en uitgesloten waren van handwerk- en koopmansgildes, hadden velen van hen een plaats gezocht in de wetenschap, maar ook in de geldeconomie. En velen kregen na de staatsburgerlijke gelijkstelling invloed in de maatschappijkritische journalistiek evenals succes in de groeiende kapitalistische economie. Dat zorgde voor argwaan en afgunst onder aanhangers van die “rassen-leren” die in de 19e en de 20e eeuw de tijdgeest domineerden. In zoverre behoort het antisemitisme in zekere zin tot de oervormen van het antikapitalisme.

In de “Rijkspogromnacht” van 9 november 1938 werden derhalve niet alleen synagogen in brand gestoken, maar ook vooral joodse winkels geplunderd, voor zover die nog niet “geariseerd” waren, Joden in elkaar geslagen en velen van hen naar concentratiekampen gedeporteerd. Dat was het voorlopige hoogtepunt van een noodlottige ontwikkeling, die daarna tijdens de Tweede Wereldoorlog miljoenen Joden uit heel Europa naar Auschwitz en andere vernietigingskampen bracht, waarin zij slachtoffers van een industrieel bedreven volkerenmoord werden.

Adolf Hitler en zijn nationaalsocialisten wilden dat traditionele rechtsprincipes en morele voorstellingen niet meer zouden gelden, ze voerden nieuwe rechten in die uitsluitend voor de “Arische heersersnaturen” golden, en gaven zichzelf het recht om op grond van racistische aspecten te beslissen wie tot de volksgemeenschap behoorde. Onder deze aspecten werd het Jodendom uitgesloten en uiteindelijk prijsgegeven aan de vernietiging.

Hitler stelde na zijn machtsovername (1933)  weliswaar de terreur in dienst van zijn beweging, liet hem echter – afgezien van de “Rijkspogromnacht” – van de straat achter prikkeldraad verplaatsen, waar de meeste Duitsers hem niet meer hoefden zien en dat vermoedelijk ook niet wilden. Hij deed zich propagandistisch effectief voor als sterke man, die de rust en de orde weer had hersteld, en vulde met zijn zelf-benoeming tot “Führer” het machtsvacuüm in dat door de instorting van de monarchie aan het eind van de Eerste Wereldoorlog was ontstaan.

9 november 1918: hoogtepunt van de arbeiders- en soldaten-onlusten

De onlusten waren begonnen, toen de oorlogsvloot in oktober 1918 het bevel voor een operatie kreeg, veel matrozen hierin echter een poging tot verlenging van de verloren gegane oorlog zagen en begonnen te muiten. De muiterij breidde zich binnen enkele dagen over andere havens uit en had tot gevolg dat arbeiders in Berlijn en in andere steden staakten en samen met de muiters arbeiders- en soldatenraden vormden.

Om de uitroeping van een Radenrepubliek door radicaal links te voorkomen, riep Philipp Scheidemann, mede-voorzitter van de fractie van de SPD in de Rijksdag, op 9 november 1918 de republiek uit en verkondigde dat de keizer afgedankt zou zijn. Die bleef niets anders over dan in ballingschap te gaan. En in plaats van de keizer kwam in 1919 – dus 100 jaar geleden – een Rijkspresident in de figuur van de sociaaldemocraat Friedrich Ebert.

Het was dus een sociaaldemocratische president, die de zwart-wit-rode vlag van het keizerrijk door de zwart-rood-gouden en zodoende door de vlag van de Duitse vrijheidsbeweging verving. Linksen van nu zetten zich weliswaar graag voor nationale vrijheidsbewegingen in – echter alleen maar wanneer deze “anti-imperialistisch” zijn. En velen van hen beschouwen abusievelijk zwart-rood-goud als kleuren van de nationaalsocialistische beweging, waarvoor deze kleuren echter net zo verdacht waren als voor diegenen die nu bij de aanblik van deze kleuren tot de “strijd tegen rechts” geprikkeld worden. Ik zou willen dat zulke half ontwikkelden zich door president Steinmeier zouden laten beleren, die zich uitsprak voor een historisch gepaste waardering van onze nationale symbolen.

Tot deze symbolen behoort ook het “Lied van de Duitsers” uit de tijd van de Duitse vrijheidsbeweging, dat door Ebert tot volkslied werd verklaard. Wegens historische ervaringen wordt het eerste couplet niet meer gezongen, het derde couplet echter dient op een herdenkingsdag zoals de 9e november met toenemende overtuiging gezongen te worden: “Eendracht en recht en vrijheid voor het Duitse vaderland…”

Bron:
https://philosophia-perennis.com
Door: Herwig Schafberg

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Duitsland, Historie. Bookmark de permalink .

3 reacties op 9 november: een feest- en herdenkingsdag van historisch belang in Duitsland

  1. henk verhoef zegt:

    Achteraf zegt men– we zagen het aankomen want alles zakte in elkaar
    EEEEEEn dan lees ik nu
    Alles zakt in elkaar – en vooral de linkse overheids/staatruifvreter staakt voor meer niets presteren en hoger inkomen .
    \ZOU dat ook een voorteken zijn
    OM – 8500 fruadeurs van toeslagen– de linkse kamer heeft het voor elkaar– Om seponeert- Veroordeelde misdadigers– ja krijgen gewoon hun oetkering
    De politier en Om t6illen zwaar aan [lunderingen want diefstal in samenwerking- word zwaarder bestrafd– de bezetters van varkensstal weekkie en 300 euro die ze zo wie zo niet betalen__
    dat deden ze toch ook met eengrote groep-

    Deze zwarte anti piet figuur — zijn aanvallers worden wel bestrafd net als wilders- daar kan je vergif op innemen– en hij krijgt gratis erg goede advocaten van linkse signatuur-

    de voorzitter van CDA- die roept- we moeten met de tijd mee en lopen ook niet meer op klompen
    dus zewarte piet– ach di4e kan ook wel weg– die zakkenwasser geloofd ook nog steeds in de bijbel– terwijl mensen toch allang weten god schiep niets want hij bestaat/bestond niet

    Maar wanneer pikt het volk het nu eens niet mer4er
    voor u het mocht vergeten– u BETAALD DIE PLUNDERINGEN WEL EN OOK DE PLUNDERAARS
    Als je gekke henkie bent– dan wordt je ook als zodanig gebruikt/behandeld

    Liked by 1 persoon

  2. droevige mof zegt:

    “…onder druk van haar in opstand komende burgers …”
    Is deze deel van de tekst echt waar? Zolang we niet weten wat de Amerikanen en Russen in de weken voor 9 november besproken hebben, zullen we het mooie verhaal vertellen van de gewone mensen die de macht hebben om een grens te openen.
    Zoals we momenteel pijnlijk leren, hebben gewone mensen niet eens de macht om hun grenzen te sluiten.

    Like

  3. Jules Vismale zegt:

    Nou nog maar hopen dat ooit de gehate EU hetzelfde lot ondergaat als het communisme, 30 jaar geleden!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s