LONGREAD – Egon Flaig: “We maken een cultuurrevolutie mee”

(Door: Alexander Wendt – Vertaling: E.J. Bron)

De historicus Egon Flaig legt in dit interview uit waarom een schadeloosstelling voor de slavernij door het Westen aan Afrikaanse landen absurd zou zijn, waarom hij links als reactionair beschouwt – en wat het bedreigde erfgoed van de Verlichting nog zou kunnen redden.

Tichys Einblick: Professor Flaig, in de VS en West-Europa worden monumenten besmeurd en zelfs omvergehaald, zelfs eentje van de Engelse koningin Victoria, een beslist tegenstandster van de slavernij. Het neerhalen van monumenten is eigenlijk een gebaar dat men van revoluties kent. Deze beweging hier wordt echter door grote delen van het  mediaal-politiek establishment welwillend begeleid.

Egon Flaig: We zijn getuigen van een culturele revolutie. Deze wordt door heel verschillende stromingen gedragen. Het gaat overwegend om de volgende: ten eerste de laatste puinhopen van de voormalige linksen; deze vertegenwoordigen tegenwoordig allemaal ultrarechtse posities, namelijk speciale rechten voor zogenaamde minderheden zonder rekening te houden met de grondwet van democratische landen, met de artikelen 1 tot 4 van de mensenrechten en met de juridische gelijkheid in democratische republieken.

Anderzijds de zogenaamde slachtoffergroepen, die onder de leuze van “erkenning” verlangen dat er in bijzondere mate rekening gehouden wordt met hun aanspraken en dat niemand het recht heeft kritiek te hebben op hun interpretatie van het verleden. Daarmee heeft de ergste Fake History in de openbare ruimte intocht gehouden.

Ten derde heeft de postkoloniale ideologie aan de universiteiten en in de media de morele hegemonie gewonnen; ze heeft een grotesk beeld van de Europese geschiedenis doorgedrukt, vol Fake History. Haar vertegenwoordigers belasteren elke vakwetenschap, die strikt onderscheid maakt tussen geheugenpolitiek en op waarheid georiënteerde historie. Daarom bestrijdt de postkoloniale ideologie welke vakdisciplinaire methodiek dan ook – en dat verwoest de historische cultuurwetenschappen aan de universiteiten.

Ten vierde hebben rechtbanken en autoriteiten een politiek van de antidiscriminatie meegedragen, die maatgevende rechtsprincipes overboord gooit om voor zogenaamde gediscrimineerden speciale rechten tegenover alle andere burgers te creëren en vooral de vrijheid van meningsuiting stellig te beperken. Met het prijsgeven van dit mensenrechtelijk universalisme, met de beperking van de vrijheid van meningsuiting, met een uit Fake History bestaande geheugenpolitiek en met het sluipende uithollen van grondwettelijke regels is er een situatie ontstaan, waarin de westelijke republieken niet in staat zijn hun politieke substantie en hun kardinale geheugenplaatsen te behouden. We maken de overwinning van de radicale antiwestelijke theoreticus Frantz Fanon op zowel Karl Marx als op John Stuart Mill mee.

Wat verstaat u onder Fake History?

Het beslissende boek, waarin deze nieuwe ideologie zichzelf condenseerde, was “De verworpenen der aarde” (1961) van Frantz Fanon. Het was wellicht het meest gelezen boek van mijn generatie. Het heeft decennium na decennium zijn effect vergroot. Fanon ontwierp een regelrecht programma ter vernietiging van de Europese cultuur: Europa zou ontzettende koloniale misdaden gepleegd hebben, wat daarvoor in de geschiedenis nog nooit zou hebben plaatsgevonden; Europa zou daarvoor moeten instaan. Want de rijkdom van Europa zou enkel en alleen maar te danken zijn aan de uitbuiting van de koloniën. Al deze rijkdom zou weer teruggestort moeten worden; Europa moet dus betalen.

Fanon verzweeg eenvoudig dat alle hoogontwikkelde culturen kolonialisme beoefenden en dit zelfs helemaal niet konden vermijden. Hij verzweeg vooral dat juist Afrika ten prooi viel aan het Arabisch kolonialisme en dat de islamitische slavenimporten en slavenjachten het hele continent in een slavenreservoir transformeerden. Daarvan is geen sprake bij Fanon; en doordat links hem volgt, wordt ze niet alleen maar politiek ultrarechts, maar bedrijft ze Fake History. En dat in de omvang van de nationaalsocialistische rassengeschiedenis.

U hebt de sharia-islam vaak de grootste bedreiging voor het liberale Westen genoemd. De scene van de monumentvernielers en blanke-schuld-predikers wordt echter door westelijke studenten en academici gedomineerd. Is de automatische agressie in het Westen mogelijkerwijs sterker dan de aanval van de politieke islam?

De automatische agressie is veel sterker, omdat ze uit het binnenste van onze cultuur komt. De “interne barbaren” zijn altijd gevaarlijker, omdat ze geen vijandige overname van buiten bedrijven, maar aantreden onder de banieren van het radicale nieuwe begin.

Dit radicale nieuwe begin presenteert zich, zoals gezegd, als resultaat van een culturele zelfkritiek. Maar precies dat is een fundamenteel fenomeen van het Avondland. De barbarij van de monumentvernielers en herbenoemingen is ook daarom zo effectief, omdat ze zichzelf presenteert als kritiek en als culturele zelfkritiek. En dat lukt, omdat maar heel weinigen het durven om hiertegen op te treden met een sterke overtuiging. Zulke sterke overtuigingen vereisen een historisch bewustzijn, dat ons zou beschermen tegen de Fake History. Maar een Europese herinneringscultuur bestaat alleen nog maar rudimentair en nog maar bij enkele mensen. En dit gebrek aan ontwikkeling – vooral in de mediale en in de politieke elite, in toenemende mate echter ook in de academische elite – is exact de tabula rasa waarop de barbarij zich kan uitleven zonder enige tegenweer hoeven te verwachten.

De vereniging van Amerikaanse burgemeesters heeft zojuist, ondersteund door de Democraten, een financiële schadeloosstelling van alle 41 miljoen Amerikaanse burgers met Afrikaanse wortels geëist. Gelijksoortige debatten vinden ook in Europa plaats. Wat spreekt er tegen zo´n compensatiebetaling? Zou deze niet een weg naar de maatschappelijke vrede zijn?

Laten we het voorbeeld van de Afrikaanse slavernij nemen. Bij het onderwerp van de compensatie voor “historisch onrecht” is er onmiddellijk sprake van twee onoplosbaarheden:

Ten eerste – wie moet betalen? Als je het begrip van het onrecht handhaaft, dan zouden diegenen meer moeten betalen die het grotere onrecht aangedaan hebben. Bij de slavernij zijn drie gebeurtenissen van onrechtmatig karakter te onderscheiden: ten eerste het gewelddadige tot slaaf maken, dan de slavenhandel met zijn deportaties, dan het slaven houden met heel verschillend gebruik van de radicaal onvrije mensen. Zodoende moeten diegenen die tot slaaf maken het meest betalen, op de tweede plaats de slavenhandelaars en de slavenhouders. Want de jacht op slaven, de oorlogen om mensen te vangen, hun dorpen en steden te veroveren en daarbij een aanzienlijk aantal van de overwonnenen te doden, de overlevenden als slaven af te voeren, dat is een vreselijk gewelddadige en extreem wrede gebeurtenis – zonder welke de slavenhandel en het houden van slaven niet bestaan zouden kunnen hebben.

Nu weten we dat in Afrika alleen de Portugezen de kortlopende poging ondernamen om zelf mensen tot slaaf te maken. De tot slaaf makers van de 6e tot de 19e eeuw waren Afrikaanse, zeer oorlogszuchtige etniciteiten en vanaf de 10e eeuw de islamitische emiraten in de Sahel-gordel. Derhalve zouden vooral etniciteiten in Mali, in Tsjaad, in Soedan, maar ook in Ghana, het noorden van Nigeria en Benin onvoorstelbare sommen aan de nabestaanden van hun slachtoffers moeten betalen, en weliswaar veel meer dan de slaven importerende zones zouden moeten betalen, dus vooral de islamitische cultuurruimte ten noorden van de Sahara en de trans-Atlantische Europese ex-koloniën. Maar deze nabestaanden zijn grotendeels uitgeroeid.

Daarmee komen we bij de tweede onoplosbaarheid. Want naar wie moet deze schadeloosstelling toegaan? Aangenomen dat men de nu bestaande etniciteiten globaal voor het historisch onrecht van de slavernij schadeloos zou willen stellen, dan zou men een vreselijk onrecht begaan. Want wie zou er dan schadeloosstelling krijgen? De nu bestaande stammen zijn overlevenden van een situatie van de meest wrede slavernijoorlogen, zonder onderbreking aangevoerd door islamitische emiraten in de Sahel of door tot slaaf makende etniciteiten van de 6e tot de 19e eeuw. We moeten weten dat oorlogen om tot slaaf te maken of direct of door de terugkeer tot de totale uitroeiing van de stammen leidde waarop gejaagd werd. Oorlogen om tot slaaf te maken, zijn in tendens of de facto genocide.

We kunnen alleen maar vermoeden hoeveel Afrikaanse etniciteiten verdwenen door genocide; maar zeer waarschijnlijk hebben die stammen die zich bezighielden met het tot slaaf maken van anderen in de loop van 13 eeuwen honderden etniciteiten uitgeroeid. Maar juist diegenen die tot slaaf maakten, hebben als historische winnaars overleefd. Wanneer men de nu nog bestaande etniciteiten in Afrika compensaties voor plaatsgevonden onrecht zou betalen, dan zouden juist de nakomelingen van diegenen die tot slaaf maakten het leeuwendeel van de schadeloosstelling krijgen. Zodoende zouden de historische slachtoffers een tweede keer vernederd en vernietigd worden.

Bij deze onoplosbaarheden komt nog een derde, die bekend is bij iedere historicus die te maken heeft met zogenaamde slachtoffergroepen. We kunnen het concept van de “nakomeling” niet naïef toepassen; we moeten het deconstrueren. De reden is eenvoudig: wanneer we onszelf zien als “nakomeling van…”, dan kiezen we onder onze duizenden voorouders enkelen uit. Er is altijd willekeur in het spel wanneer je jezelf definieert als “nakomeling van…”, en altijd een selectie.

Die Afro-Amerikanen, die zichzelf definiëren als “nakomelingen van slaven” en denken daarmee een slachtoffergroep te zijn, vergeten daarbij echter dat hun voorouders in de VS maximaal zeven generaties lang slaven waren, meestal vijf generaties, dat zij echter sinds 1865 in de vijfde generatie nakomelingen van vrije mensen zijn. Verder vergeten ze dat ze voor de 18e eeuw voorouders in Afrika hadden, die niet alleen maar tot de overwonnen en tot slaaf gemaakte stammen behoorden, maar ook tot overwinnende en tot slaaf makende etniciteiten. Het is absoluut onduidelijk hoeveel van de bijna 300.000 in de latere VS verkochte slaven eerst zelf slavenjagers of hun nakomelingen waren.

Wanneer deze mensen nu om compensatie voor destijds roepen, dan hebben ze omgekeerd ook de plicht om compensatie te betalen voor de misdaden van hun voorouders. Daarover spreekt men niet, omdat anders het concept van de “historische gerechtigheid” een absurd en belachelijk woord zou blijken te zijn. Met het gedeconstrueerde concept van de “nakomeling” vervalt ook a priori het concept van de “historische gerechtigheid”.

De vijfde onoplosbaarheid is de meest voor de hand liggende: wanneer we het schadeloos stellen serieus bedrijven, dan zouden we in een oneindige regressie tot Adam en Eva geraken. De historicus Michael Zeuske uit Bonn schat dat slavernij al minstens vijfduizend jaar bestaat. Wie moet voor al dit historisch onrecht opkomen, verantwoordelijk zijn en het financieel compenseren? Het zou een schuldenknechtschap tot aan het einde der tijden zijn. Het begrip van de gerechtigheid is alleen maar met moeite langer dan een generatie in het verleden uit te smeren. Als je het verder uitsmeert, dan kom je terecht in onoplosbaarheden, die noch filosofisch noch juridisch zijn op te lossen. Want hoe willen we weten wie 2000 jaar geleden slachtoffer was en wie niet? We zouden de zelf in elkaar geknutselde legendes van etniciteiten en culturen moeten geloven alsof het rechtsgeldige documenten zouden zijn.

Maar het historisch onrecht was er toch – globaal, maar gewoon ook door Europeanen

Dat er historisch onrecht bestond, is niet te ontkennen. Een hele andere zaak is de slogan “historische gerechtigheid” – een conceptionele uitwas van het bovengenoemde schuldonderhoud. Zonder het effect van deze slogan is niet te begrijpen wat we nu meemaken. Terwijl het een puur onzinwoord is, zonder logische consistentie. Laten we het voorbeeld van de slavernij nemen: deze bestond in alle hoogontwikkelde culturen in de wereld; en ze gold duizenden jaren lang als een legitieme sociale instelling. Pas door de abolitionistische bewegingen in de Europese cultuur werd ze überhaupt een onrecht en zodoende een misdaad.

Als we nu onze mensenrechtelijke maatstaven aanleggen om de culturen van periodes in het verleden schuldig te spreken, omdat zij aan slavernij deden, dan begaan we een krasse overtreding van de regels, die niet alleen maar een wetenschappelijke is, maar ook een morele. Want het verleden is niet onderworpen aan mensenrechten; het verleden heeft het recht om naar haar eigen maatstaven gemeten en vanuit haar eigen culturele semantiek begrepen te worden. Bovendien begaan we een zware morele fout. Want we behandelen alle tijdperken en alle culturen voor de afschaffing van de slavernij als misdadige constructie; zo maken we van al deze mensen criminelen, voor wie je alleen maar afschuw kunt voelen. Daarmee nemen we afscheid van het begrip van een uniforme mensheid en plaatsen we deze mensen van het verleden in een radicale andersheid, waarmee we niets te maken hebben.

Anderzijds is Europa door het constante zelfonderzoek immers ook een gebied geworden, waarin de grondwetten en burgerrechten gelden. We moeten deze vroegere critici van de eigen cultuur toch dankbaar zijn, of niet?

Daarin ligt immers juist het paradoxale van hetgeen we meemaken. Dit haatvolle opruimen van voorbije tijdperken is immers alleen maar mogelijk, omdat we maatstaven aanleggen die we niet zouden hebben wanneer de voorbije tijdperken ze niet historisch geschapen zouden hebben, namelijk als erfgoed voor ons.

Wanneer we de mensenrechten gebruiken om voorbije tijdperken te verdoemen, dan vergeten we dat deze mensenrechten een product zijn van de Europese cultuur, ontstaan in de langdurige eeuwenlange strijd tegen de slavernij.

Wij hebben het juist aan deze generaties die we aan de kaak stellen te danken dat we zo mogen zijn zoals we zijn, dat we zo kunnen denken zoals we denken. Wanneer we nu de geërfde mensenrechtelijke maatstaven tegen onze voorgangers gebruiken om hen te verdoemen, dan elimineren we de geschiedenis zelf. Wanneer we dat doen, dan negeren we dat we door cultuur gevormde mensen zijn, en verklaren onszelf in plaats daarvan tot goddelijke wezens, die ex nihilo op de wereld zijn gekomen om zichzelf opnieuw te creëren.

U wijst erop dan buiten-Europese culturen na de beschouwing van de historische feiten veel sterker tot compensatie verplicht zouden zijn dan de Europeanen. Hoezo maakt de nu zo luide postkoloniale ideologie dan alleen maar Europa en de VS verantwoordelijk?  

Dat is grotendeels een consequentie van de heroriëntering van links na de Tweede Wereldoorlog. Links was teleurgesteld dat het proletariaat in de kapitalistische metropolen zijn revolutionaire taak niet vervulde. Ze vond haar nieuwe revolutionaire subject in de zogenaamde Derde Wereld en partieel in de gemarginaliseerde groepen in de metropolen. Deze heroriëntering van links had vreselijke gevolgen voor de structuur van het linkse denken.

Hoezo?

Volgens haar nieuwe logica moest links nu de meest moorddadige, meest reactionaire en meest mensenrechtenvijandige stromingen in de koloniën of postkoloniale landen bejubelen, als ze maar “anti-imperialistisch” waren. En dat betekende het revolutionaire universalisme van het oude links langzamerhand te liquideren. “Vrijheid, gelijkheid, broederschap” verloren hun zin wanneer men tegelijkertijd de meest reactionaire sociale vormen moest verdedigen, alleen maar omdat deze – bijvoorbeeld de polygamie of de religieuze Apartheid – “authentiek” waren en nog niet met de westelijke cultuur besmet, daarom als bolwerken van het “verzet” fungeerden.

Logischerwijze werd nu de Europese cultuur niet meer het voorbeeld, dat volgens opvatting van de oude sociaaldemocratie en ook van de Communistische Internationale ingehaald en overtroffen zou moeten worden, maar de absolute vijand, het kwaad. En dat had culturele consequenties, die we nu – na twee generaties – massaal te merken krijgen.

Laten we nog bij het onderwerp slavernij blijven: volgens schattingen leven er wereldwijd nog steeds 40 miljoen mensen onder deze omstandigheden. Waar komt deze moderne slavernij voor? En waarom horen we er zo weinig over?

U neemt het aantal uit de Global Slavery Index 2018 over. Het daar gebruikte begrip “slavernij” is fout, omdat het te veel vermengt. Hij voegt gewoon de meest verschillende vormen van onvrijheid samen; en registreert vooral de door de staat georganiseerde onvrijheid, deels nieuwe kampsystemen.

Welk onderscheid zou men volgens u in plaats daarvan moeten maken?

Artikel 4 van de mensenrechten maakt verschil tussen “slavernij” en “op slavernij gelijkende omstandigheden”. Terecht. Er bestaat een breed scala van onvrijheid. Andere, van de slavernij te onderscheiden, vormen zijn bijvoorbeeld schuldknechtschap, eventueel over meerdere generaties – deze bestaat in meerdere regio´s in Zuidoost-Azië, in Voor-Azië en vooral in India.

Dan dwangarbeid – die bestaat in enkele Arabische landen en heeft in grote omvang in Brazilië bestaan, schijnt ondertussen onder de regering-Lula verdwenen te zijn. Ten derde de kampsystemen van de dictaturen, die bijvoorbeeld in Noord-Korea nog steeds bestaan. Bovendien verschillende vormen van lijfeigenschap – ze bestaan in enkele landen van Zuidoost-Azië, in India en in Voor-Azië. Bovendien de praktijk van de verkoop van kinderen, waarschijnlijk sinds duizenden jaren voortdurend, vooral in Zuidoost-Azië – deze produceert onophoudelijk op slavernij gelijkende omstandigheden, die heel moeilijk te controleren en nog moeilijker te bestrijden zijn. Als je dat zou willen doen, dan zou je complete regio´s van Thailand of Birma – of ook van Noord-Afrika – onder internationale controle moeten plaatsen.

Een vast verankerde, maar relatief milde vorm van onvrijheid is het gedwongen huwelijk. Dit betreft waarschijnlijk meerdere honderdduizend islamitische vrouwen in Duitsland. Want  te moeten leven in een huwelijk tegen je zin in, is zonder twijfel levenslange onvrijheid. Een brutale vorm van onvrijheid is de gedwongen prostitutie – deze neemt weer toe, ook in West-Europa. Eigenlijke slavernij bestaat in Mauritanië, in Jemen en waarschijnlijk in Soedan – daar kunnen mensen in het openbaar verkocht worden als spullen; deze onvrijheid is dus legitiem en geïnstitutionaliseerd, de autoriteiten interveniëren niet.

Is uw onderscheid niet te scherp? Is de slavernij echt zo zuiver van de andere vormen van onvrijheid te scheiden?

De afschaffing van de slavernij voltrok zich in de wereld binnen ongeveer 150 jaar. Deze afschaffing heeft een immens effect op de samenhang van de verschillende culturen op onze planeet. Want omdat de slavernij illegaal werd, kwamen alle andere vormen van onvrijheid onder zeer grote druk te staan. Pas wanneer je rekening houdt met de diverse andere vormen van onvrijheid in de geschiedenis van de afgelopen 3000 jaar wordt überhaupt zichtbaar welke enorme ingrijpende gebeurtenis er in de 19e eeuw globaal volgde. De afschaffing was een “cultuurbreuk”, ik zou willen zeggen: de cultuurbreuk bij uitstek.

Ze leveren zelf het bewijs: wanneer er tegenwoordig nog 40 miljoen mensen onvrij zijn, dan bevindt zich ongeveer een half procent van de mensheid in onvrijheid, die zeer overwegend zelfs illegaal is. Dat is een enorme vooruitgang tegenover vroegere tijdperken. Zelfs onze verontwaardiging over gedwongen prostitutie, schuldknechtschap, verkopen van kinderen is een historisch product. Want het zijn allemaal sociale praktijken, waarvoor altijd rechtvaardigingen te vinden zijn – namelijk uit “culturele bijzonderheid”. Onze verontwaardiging daarover is cultureel bepaald en historisch verworven.

Rest de vraag waarom we zo weinig van de huidige slavernij horen

Het is niet zo dat daar weinig over bericht zou worden. Maar het is een heikel thema, omdat de handhaving van artikel 4 volgens internationaal recht ius cogens is, dus per interventie met een VN-mandaat doorgedrukt moet worden; interveniëren volstaat niet, men moet de hele regio onder VN-protectoraat plaatsen. Exact op deze manier begon de Britse koloniale heerschappij in Afrika. Willen we dat echt?

In uw boek (“Wereldgeschiedenis van de slavernij”) gaat u er ook op in dat westelijke troepen interventieoorlogen tegen slavernij en slavenhandel in de islamitische wereld voerden. Hoe konden deze interventies uit de collectieve herinnering van het Westen verdwijnen?

Een belangrijk punt. De emiraten van Tripoli, Tunis en Algiers stuurden hardnekkig schepen uit om christenen tot slaaf te maken. Davis schat het aantal op 1,25 miljoen. Europese machten (Holland, Engeland, Frankrijk, Denemarken, Oostenrijk) stuurden tussen de jaren 1600 en 1820 ongeveer 30 keer oorlogsschepen, die de havens van de slavenhalers bombardeerden en de schepen tot zinken brachten. Het hielp niets. Hoewel de islamitische steden tot ruïnes vervielen, stopten de emiraten niet met de jihad op zee. Een tijdlang betaalden de VS een vijfde deel van hun begroting als tribuut aan de Barbarijse zeerovers, opdat deze de Amerikaanse handelsschepen niet zouden kapen. President Jefferson stopte met betalen en stuurde oorlogsschepen. Pas toen de Fransen Algiers veroverden, was deze nachtmerrie afgelopen. De kolonisering van het Arabische Noord-Afrika is een direct antwoord op de meer dan 300 jaar durende oorlogstochten van de Barbarijse zeerovers op de kusten van Spanje, Zuid-Frankrijk, Italië. Het wordt niet meer gethematiseerd, omdat de islamitische slavenrazzia´s vanaf 1840 werden gebagatelliseerd tot een folkloristische gebeurtenis, bijvoorbeeld in verschillende opera´s.

Ook het standbeeld van Cervantes werd besmeurd. De schrijver van “Don Quichotte” werd zelf tot slaaf gemaakt en kwam pas na een lange gevangenschap vrij. Wordt het nu tijd om ook over dit deel van de geschiedenis te praten?

Daarvoor was het altijd al tijd. Want het behoort tot het nadenken over het ontstaan van het Franse kolonialisme. Men begrijpt het begin van de uithaal van de Fransen in Noord-Afrika niet wanneer men niet weet dat hij voortkwam uit de tegenweer van de Europeanen, die voorgoed een einde wilden maken aan de islamitische piraterij en het slaven halen. Als Macron hiervan op de hoogte geweest zou zijn, dan zou hij zich niet verontschuldigd hebben voor het kolonialisme.

Het valt op dat zo´n gelijksoortige culturele automatische agressie in Azië niet bestaat. Wat betekent dat op de lange termijn voor de concurrentie tussen Azië en het Westen?

In de economische concurrentie zal Oost-Azië sowieso de winnaar blijven. Dat heeft ermee te maken dat de Oost-Aziatische culturen niet vatbaar zijn voor theocratie, moeiteloos de westelijke wetenschappen overnemen en hen verder kunnen brengen. Omdat hun cultuur sterker verplicht is aan de prestatie dan de westelijke zijn Oost-Aziaten over het algemeen gewilliger om te presteren, en dat zorgt automatisch voor verschillen in de arbeidsproductiviteit. Bovendien zijn hun samenlevingen cultureel homogener; ze hebben dus een hogere normconformiteit, ergo minder sociale wrijvingsverliezen en in hun onderwijssystemen een veel grotere leerhomogeniteit. Daarbij komt dat Oost-Azië cultureel niet onze vijand is. Beethoven, Bach en Monteverdi zullen in Tokio en Sjanghai nog gespeeld worden als er zelfs geen concerthuizen in Europa meer zouden bestaan. Het is waarschijnlijk dat grote bestanddelen van de westelijke cultuur in Oost-Azië zullen overleven.

Culturen, die hun historische richtpunten op de vuilnisbelt gooien, komen zelf op de berg afgeleefde ordes terecht. Want ze zijn niet meer in staat om hun waarden te verdedigen; als gevolg daarvan ontbinden ze zichzelf. De kernvraag is of de staatsvorm van sociaal samenleven gered kan worden.

Hoe kan dit samenleven nog verdedigd worden?

De historicus David Engels adviseert dat intellectuele kringen zich aaneensluiten, wier existentiële bedoeling het is om de substantie van de cultuur van het Avondland in een overleverbare vorm te behouden, opdat op een bepaald moment in de toekomst deze prachtige cultuur een renaissance kan meemaken.

Bron:
tichyseinblick.de

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

6 reacties op LONGREAD – Egon Flaig: “We maken een cultuurrevolutie mee”

  1. Jan zegt:

    Bij linksvolk bestaan geen nuances in de geschiedenis, die is zwart wit. Boeken van Sid Lucassen of Cliteur worden dan ook alleen door ‘rechts’ gelezen. En zelf zien zij zich als slachtoffer van ‘kapitalisten’.

    Hievan zijn zij zo overtuigd van zijn gelijk dat direct een historicus als Egon Flaig op de vuilnisbelt gooit en zijn boeken verbrand, net zoals het nu monumenten vernietigt en de geschiedenis herschrijft op de wijze zoals in ‘1984’ gebeurt, wat overigens al decennia lang gebeurt (marksistische geschiedenisinterpretatie waarbij alles klassenstrijd is (1)).

    Dat zelfde zag je al eerder in boeken van de ‘Nieuwe Historici’ die de gehele geschiedenis van het Midden-Oosten en in het bijzonder van Israël herschrijven (Bennie Morris en Israëlhater en antisemiet Ilan Pappé), lees, bij elkaar liegen, want wat niet bekend is mag worden volgens linksvolk aangevuld met ‘hoe het waarschijnlijk is geweest’. Wie met dergelijke legenachtige geschiedschrijving zijn gelijk probeert te halen, zorgt voor polarisatie, bereikt alleen dat de haat tegen hen zelf aangewakkerd wordt.

    1. https://www.sap-rood.org/de-betekenis-van-de-tweede-wereldoorlog-een-marxistische-interpretatie/

    Like

  2. Boike zegt:

    Schadevergoeding betalen aan Afrika voor de slavernij ??? Ik dacht van niet !!! Toegegeven dat slavernij een groot kwaad is. Daarom is het ook afgeschaft.

    Alvorens over schadevergoeding te gaan praten, is het wellicht verstandig, om eerst het hele verhaal over de slavernij duidelijk op een rijtje te krijgen. Afrika heeft namelijk zelf ook nogal vuile handen.

    En mocht er een moreel recht op schadevergoeding bestaan, dan mogen we zekerlijk alle ontwikkelingshulp, die we aan Afrika betaald hebben, toch wel in mindering brengen, dacht ik. Gelet op de enorme bedragen aan ontwikkelingshulp, die wij vele decennialang in de bodemloze Afrikaanse put hebben gestort, zou de uitkomst van het rekensommetje wel eens heel erg negatief kunnen uitvallen voor Afrika.

    Dus dimmen en eerst het gezonde naprakkedenkizeerverstand gebruiken !!!

    Vraagje; hebben de nazaten van de Romeinse slaven ook recht op schadevergoeding ???

    Vraagje; hebben de Indianen in Amerika ook recht op schadevergoeding ???

    Vraagje; zou Spanje ook nog schadevergoeding moeten betalen aan de nabestaanden van Montezuma ???

    Vraagje; heeft Duitsland de schadevergoeding voor WO1 en WO2 al afgelost ???

    Vraagje; hebben de moffen al schadevergoeding betaald aan nabestaanden van de slachtoffers van de holocaust ???

    Like

  3. Republikein zegt:

    Alweer een eyeopener, helaas, de minkukels willen er niet aan.

    Geliked door 1 persoon

  4. verwardeman zegt:

    Dat zie ik die totaal verotte linkse elite niet doen , die zijn allen vergiftigd met een zieke
    ” weg met ons ” mentaliteit , oikofoob .
    Nee , er moeten nog veel meer miljarden Euro’s naar ontwikkelingshulp als herstelbetaling.
    Onze geschiedenis moet worden ” uitgegumd ” , in een semi-communistiesche Nieuwe
    Wereld Orde willen we immers geen Natiestaten , cultuur heb je dan vanzelf sprekend
    ook niet meer nodig.
    Weg met blank , leve iSSlam en zwart …………………!
    Vladimir , kom ons alstublieft bevrijden !!!!!!!!!!!!

    Geliked door 1 persoon

  5. Bob zegt:

    De grootste bedreiging van een kultuur
    is robotachtige navolgen van de meanstream.
    Dus zelf denken en verantwoording nemen van
    jouw denken en gedrag wordt hiermee teniet
    gedaan. Satre zei:”Ik denk dus ben ik”maak het
    individu tot individu.
    Het robot gedrag ontmenselijk de mens.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s