Hoe vernietig je een volk

(Door: “Lis”)

Ieder van u weet dat Noord-Korea een afschuwelijke dictatuur is. Een land dat sinds 1948 in handen is van de familie Kim, die een geheel eigen staatsinrichting en geschiedenis verzonnen heeft om de macht in het land vast te kunnen houden, de Juche-ideologie. Persoonsverheerlijking van deze familie gaat zo ver dat mensen thuis portretten van de Kim’s hebben hangen waarvoor ze elke dag moeten buigen. Indoctrinatie is de standaard waarmee kinderen op school worden opgevoed en werknemers zijn tijdens hun dagelijkse werk meer bezig met het verheerlijken van de Kim’s dan hun eigenlijke werk uitvoeren. Iedereen wordt geacht elkaar aan te spreken op fout gedrag. Voor mensen die zich, hoe klein ook, verzetten tegen dit regime wacht het concentratiekamp.

Niet alleen voor hen, maar ook voor hun hele familie. Gebrek aan loyaliteit aan de machthebbers kan al een reden zijn om opgesloten te worden. Executies, marteling, verhongering en andere wreedheden zijn in die kampen de normaalste zaak van de wereld. Maar ook voor de bevolking in steden en dorpen is het leven slecht. Hongersnoden komen veelvuldig voor. Het land is volledig autarkisch ingericht, al bestaat er een grote zwarte markt, en contact met buitenlanders is voor de bevolking verboden. Vrijheid van meningsuiting en godsdienstvrijheid bestaan niet. Reizen zonder toestemming is verboden. Ontsnappen uit een dergelijk regime lijkt onmogelijk.

Shin Dong-Hyuk

In 2012 verschijnt er een boek, “Escape from Camp 14’, dat gebaseerd is op de ervaringen van Shin Dong-Hyuk, een man die in 1980 of 1982 geboren is als zoon van twee gevangenen in een concentratiekamp. Als hij 22 jaar is, ontsnapt hij uit het kamp en belandt in China. Later komt hij via Zuid-Korea in de Verenigde Staten terecht waar hij terechtkomt bij een echtpaar dat zich inzet voor Noord-Koreaanse vluchtelingen. Het boek is geschreven door een Amerikaanse journalist, Blaine Harden, die gespecialiseerd is in Noord-Korea. Hoewel er twijfels bestaan over de echtheid van alles wat Shin verteld heeft en er een aantal jaar later door Shin zelf ook wijzigingen in zijn verhaal zijn aangebracht, is het overduidelijk dat het Noord-Koreaanse regime een desastreuze uitwerking heeft op de totale bevolking van ruim 25 miljoen mensen.

Tussen de regels

Het verhaal van Shin is opgetekend door een journalist die ervaring heeft met Noord-Koreaanse vluchtelingen en hen, waar mogelijk, zowel in de VS als in andere landen helpt via een stichting met vrijwilligers. Omdat de gruwelen die de vluchtelingen meemaken zo onmenselijk zijn, gaan er geluiden op om meer te doen voor de Noord-Koreanen. Harden merkt op dat er in Zuid-Korea, waar de meeste vluchtelingen naartoe gaan, erg weinig bereidheid is om de Noord-Koreanen op te nemen in hun land. Ook in China is daar sprake van. Veel mensen spreken er schande van dat een rijk land als Zuid-Korea zo onverschillig staat tegenover de problematiek van de vluchtelingen en dat het er niet op zit te wachten om een aantal extra mensen op te nemen en te laten profiteren van zijn rijkdom. Veel mensen begrijpen ook niet waarom Zuid-Korea niet happig lijkt te zijn op het samengaan van beide landen, zoals indertijd ook met West-Duitsland en de DDR is gebeurd. Maar Harden laat juist zien waarom die zienswijze fout is. Zijn verklaring alleen zou al reden zijn om een boek te schrijven. Helaas moet de lezer het uit een paar kleine zinnen halen.

Een vernietigd volk

Harden verdedigt de manier waarop Zuid-Korea omgaat met de vluchtelingen uit het noorden en waarom het niet bereid is meer te doen voor de bevolking in het straatarme land. Hij wijst daarbij op de psychische gesteldheid van de Noord-Koreanen. De bevolking wordt sinds 1948 onderdrukt, uitgehongerd en volledig gecontroleerd. Geen stap die men zet, wordt niet gevolgd. Als de kleinste misstap al kan leiden tot opsluiting in een concentratiekamp of de doodstraf, worden mensen extreem angstig, murw en paranoïde. Anderen vertellen jou wat je moet doen, je hebt geen eigen mening en eigen initiatief nemen, is niet toegestaan. Het gevolg is dat de Noord-Koreaanse mensen, en dus ook zij die gevlucht zijn, gekenmerkt worden door angstig gedrag, passiviteit en gebrek aan daadkracht. Ze gedragen zich als kleine kinderen, soms ook als verwende kinderen die wachten tot een ander iets voor hen doet en boos en wrokkig worden als de ander de verantwoordelijkheid teruglegt. Daar zijn ze immers niet toe in staat. Hun hele leven bestond uit gehoorzamen. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven hebben ze nooit geleerd. Jammer genoeg was dit niet het onderwerp van het boek en is Harden er verder niet op ingegaan.

Herkenbaar?

We kunnen hier op twee manieren naar kijken. Enerzijds vanwege de ‘vluchtelingen’ die maandelijks ons land binnenkomen. Ook vaak passieve mensen met een gebrek aan daadkracht en verantwoordelijkheidsbesef. Niet in staat om volwaardig deel te nemen aan een ingewikkelde maatschappij als de westerse.

Anderzijds zie ik ook een parallel met het huidige, misdadige beleid van het kabinet wat betreft de ‘coronacrisis’. We worden geacht te geloven dat er een killervirus door het land waart dat iedereen die ermee besmet raakt een enkele reis IC wacht. Okay, dat is een beetje overdreven, maar als ik sommige reacties op social media lees, dan leven veel mensen nog steeds in hun zelfgecreëerde panic room. De horeca, de evenementenbranche, dierentuinen, musea en veel andere plekken waar mensen samenkomen voor gezelligheid zijn gesloten of hebben strenge beperkingen qua bezoek. Betutteling krijgt helemaal de overhand als gewaarschuwd wordt voor drukte buiten; een boswandeling als levensgevaarlijk gedrag. Kan het idioter?

Jazeker, denk maar aan het bizarre sociale experiment (Code van Neurenberg, iemand?) om smoelpampers te verplichten. Nee, ik noem het geen m#ndk##j#s, veel te vriendelijk. Mensen verliezen hun gezichtsuitdrukking. Voor doven en slechthorenden neemt het een groot deel van de communicatie weg. Het is ongezond, dat wordt prima uitgelegd in dit uitstekende artikel. Deze waanzin is ‘slechts’ negen maanden aan de gang, maar het heeft al zoveel kapot gemaakt. Mensen zijn bang voor elkaar geworden. Op sociale media en websites als Nu.nl wordt openlijk gezegd dat mensen die zich niet aan de maatregelen willen houden geen recht hebben op gezondheidszorg, geen recht om een winkel binnen te gaan en erger. Sommigen laten doorschemeren dat dan zelfs het recht op leven maar moet worden afgenomen.

Waar gaat dit eindigen? Moeten we de mensen in Zuid-Korea neersabelen, omdat ze niet bereid zijn om hun Noord-Koreaanse buurlanders te helpen? Of beseffen die mensen juist heel goed dat een volk dat compleet kapot is gemaakt door totale onderdrukking niet meer in staat is om zichzelf te redden? Laat staan om gered te worden.

Door:
“Lis”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Hoe vernietig je een volk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s