LONGREAD: 16 feiten, die bewijzen dat de DDR absoluut een onrechtstaat was

(Door: “FlinkFeed” – Vertaling: E.J. Bron)

Op 7 oktober 1949 werd in het door de Sovjet-Unie bezette deel van Duitsland de Duitse Democratische Republiek (DDR) opgericht – klonk fantastisch, was echter in werkelijkheid een socialistendictatuur. Desondanks beweren Die Linke en sociaaldemocraten tot op de dag van vandaag dat de DDR geen “onrechtstaat” geweest zou zijn. Wij laten zien dat dit gevaarlijke onzin is.

1. DDR-burgers werden ingemetseld!

Omdat honderdduizenden burgers een goed heenkomen voor het socialisme zochten en naar West-Duitsland gingen, begon de alleen regerende Sozialistische Einheitspartei Deutschland (SED) al in de jaren-50 de grenzen van de DDR met de Bondsrepubliek te versterken.

Alleen de in het westelijke deel door Frankrijk, Groot-Brittannië en de VS bezette sectorenstad Berlijn bleef een sluipgat – tot de nacht naar 13 augustus 1961. Toen liet de SED-leiding de grens rondom Berlijn zomaar met prikkeldraad en soldaten afsluiten.  

Op deze provisorische oplossing volgde de bouw van een 3.60 meter hoge en 160 kilometer lange betonmuur, die de burgers van Oost-Berlijn tot 1989 compleet van het Westen afsloot – of zoals de socialisten het stralend noemden: tegen het imperialistische Westen beschermde.

2. De DDR heeft op haar eigen burgers geschoten!

Een ieder die probeerde over de muur te komen of uit de DDR via een andere grensstrook te ontsnappen, riskeerde zijn leven. Grenssoldaten hadden opdracht om “republiekvlucht” koste wat het kost te voorkomen – ook door het gebruik van vuurwapens!

Men schat dat er 245 DDR-burgers op hun vlucht door grenssoldaten doodgeschoten werden. Tegenover de bevolking deed de SED-leiding alsof er geen schietbevel zou bestaan.

3. De DDR-grensstrook was een doodszone!

Versperringen, landmijnen en automatische schietinstallaties maakten van de DDR-grens een bijna onoverkomelijke doodszone. Daarom probeerden mensen ook via de Oostzee, de Elbe en de Werra evenals door tunnels of in luchtballonnen te ontsnappen.

Schattingen gaan er van uit dat er ministens 790 mensen aan de Duits-Duitse grens tijdens een vluchtpoging op de een of andere manier om het leven kwamen.

4. Iedereen werd tot aanpassing gedwongen!

Iedereen, die vanuit het oogpunt van de SED niet aangepast genoeg was, kon sociaal en beroepsmatig klein gehouden worden – daartoe behoorden ook jongeren, die voor de vermeende schuld van hun ouders bestraft werden, bijvoorbeeld doordat ze niet toegelaten werden tot een studie.

Studeren mochten alleen uitverkoren, als bijzonder regimegetrouw geldende kandidaten. Talent en geschiktheid telden nauwelijks. Belangrijker waren de sociale komaf en de bekentenis tot het socialisme.

5. DDR-burgers werden totaal gecontroleerd!

Het ministerie voor Staatsveiligheid (Stasi) was zowel inlichtingendienst als geheime politie van de DDR. Hier, bij “Schild en zwaard van de partij”, lag de werkelijke macht van de SED-dictatuur!

91.000 professionele en 189.000 onofficiële medewerkers, spreek spionnen, vormden een controle- en repressieapparaat dat elke hoek van de DDR-samenleving controleerde op trouw aan de lijn van de partij en ook niet stilhield voor de private, eigen vier muren van de burgers. Het kon zijn dat er in een plaats op de 80 inwoners één spion was. De Stasi zelf had voor zijn spionnen weer spionnen die hen controleerden.

Velen denken dat Angela Merkel een Stasi-spionne was. Dat klopt in ieder geval bij Anetta Kahane, de cheffin van de Amadeu-Antonio-stichting, die tegenwoordig islamkritische postings van Facebook laat verwijderen.

6. Wie wilde vluchten, werd hard bestraft!

Wie bij een vluchtpoging of bij het plannen van een vlucht door d eStasi werd betrapt, wachtte tot acht jaar gevangenisstraf onder vernederende omstandigheden. Het SED-regime had tot aan zijn ondergang ongeveer 75.000 Duitsers wegens “republiekvlucht” veroordeeld.

Wie geluk had, behoorde tot de 33.755 politieke gevangenen, die in de loop der jaren door de Bondsrepubliek vrijgekocht werden. Geld stinkt niet – vooral niet in het faillietsocialisme.

7. De burgers werden psychologisch “ontwricht”!

Stasi-medewerkers werden opgeleid in “operatieve psychologie”. Een populaire methode ter bestrijding van systeemcritici en intimidatie van de bevolking was namelijk de “ontwrichting”.

Daarbij infiltreerde de Stasi het privémilieu van het doelwit: hij plaatste afluisterapparatuur in de privéwoning en verlaatste sommige voorwerpen een klein beetje, zodat het doelwit aan zijn verstand twijfelde. Via onofficiële medewerkers drong hij ook in persoonlijke relaties en gezinnen binnen.

Daar verspreidde hij geruchten, om de familiaire, sociale of beroepsmatige situatie van het doelwit te verwoesten. Het compleet gedestabiliseerde slachtoffer zou dan alleen nog maar met zichzelf bezig zijn.

8. Regimecritici kwamen in werk- en heropvoedingskampen terecht!

De SED stuurde regimecritici naar de gevangenis, maar ook naar werkkampen. Daar moesten ze in een combinatie van keihard werken en politiek-culturele opvoeding opgevoed worden tot communistische voorbeeldmensen.

9. Opvallende jongeren kwamen in speciale kindertehuizen!

De jeugd van de DDR moest ideologisch op koers gebracht worden. Voor kinderen en jongeren tussen 8 en 18 jaar, die als moeilijk opvoedbaar golden of gewoon niet in het officiële maatschappijbeeld van de DDR pasten, onderhield de SED daarom circa dertig speciale kindertehuizen en circa net zo veel zogenaamde jeugdwerkboerderijen. Geweld, pesterijen en vernederingen waren daar aan de orde van de dag. Doel: de onvoorwaardelijke onderwerping onder het collectief.

10. Veel vrouwen werden in ziekenhuizengevangenissen opgesloten!

Vrouwen, die ervan verdacht werden veel wisselende seksuele contacten te hebben, werden vaak tegen hun wil naar ziekenhuizen gebracht.

Wekenlang en zonder aanklacht werden de vrouwen daar vernederd en gynaecologisch voor geslachtsziektes behandeld, die ze in de allermeeste gevallen helemaal niet hadden. De rabiate therapieën moesten tegelijkertijd straffen voor de immorele levensstijl zijn.

11. Kinderen werden tegen de wil van de ouders vrijgegeven voor adoptie!

Tot 10.000 kinderen werden in de DDR tegen de wil van hun ouders vrijgegeven voor adoptie. Het SED-regime beschouwde hun moeders en vaders als systeemtegenstanders, die hun kroost niet in socialistische zin opvoedden.

12. DDR-burgers mochten niet reizen!

Voor de meeste DDR-burgers waren reizen naar het “niet-socialistische buitenland” bijna onmogelijk. Alleen gepensioneerden mochten vanaf 1964 naar het Westen reizen. Men hoopte zelfs dat ze niet terugkwamen. Want dan hoefde de failliete DDR-leiding hen geen pensioen meer te betalen. Dat zou dan overgenomen moeten worden door de Bondsrepubliek.

13. Families werden als onderpand tegen republiekvlucht misbruikt!

Wie als gewoon burger toch een keer toestemming kreeg om naar het Westen te reizen, had hoogstwaarschijnlijk geen familieleden in West-Duitsland, in plaats daarvan echter een familie met kinderen in de DDR, die hij achterliet. Voor de SED was dit de garantie voor de waarschijnlijke terugkeer van de aanvrager.

14. Er heersten propaganda en totale censuur!

De media in de DDR waren niet vrij, maar werden door de SED “gelijkgeschakeld” – dat gold ook voor theater, muziek, kunst en zelfs voor architectuur. Alles werd gewoon op de lijn van de partij gebracht. Wie journalist mocht zijn, bepaalde vanaf het begin de partij.

Wie van de verfraaide staatspropaganda afweek, kon echt trammelant krijgen. Daarom censureerden de kunstenaars van de DDR, als ze al niet op de partijlijn zaten, zich vanaf het begin zelf.

15. Justitie was niet onafhankelijk en moest showprocessen en willekeurige vonnissen uitvoeren!

Ook rechters, officieren van justitie en advocaten waren gelijkgeschakeld. Het justitiesysteem in de DDR was er alleen maar om de wil van de SED uit te voeren. Vaak besliste de Stasi hoe hoog de straf voor een politiek aangeklaagde diende uit te vallen.

Geen rechter zou het gewaagd hebben om het hoofd te bieden aan dit willekeurstrafrecht van de DDR. Integendeel: ze zaten zelf in de partij. Zo werden zogenaamde overtredingen tegen DDR-paragrafen zoals “staatshetze” of “staatsbelastering”, waar alles onder viel wat de SED op de een of andere manier gevaarlijk scheen, blindelings vervolgd.

16. Er bestond geen democratische deelname!

Om de vier jaar werd in de DDR gekozen – een pure show, want in de grondwet was de leidende aanspraak van de SED zwart op wit verankerd. Weliswaar waren er andere partijen, maar ze vormden een blok met de SED. Daarom stond er ook maar een uniforme lijst op het stembiljet, dat met “Ja” of “Nee” aangekruist kon worden.

Wie het laatste waagde, zorgde echter voor een hoop trammelant voor zichzelf, want de verkiezingen waren absoluut niet vrij. De burgers konden hun lot niet democratisch veranderen. Dus gingen ze vanaf 1989 moedig met honderdduizenden de straat op – tot het regime op 9 november viel.

Bron:
flinkfeed.com

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wortdpress.com)