Vluchtelingen brachten het Romeinse imperium ten val: men noemde ze “Barbaren”

(Vertaling: E.J. Bron)

Over de ondergang van het Romeinse rijk bestaan ontelbare verhandelingen van de meest verschillende historici. Punten zoals de opleiding en rekrutering van buitenlandse soldaten in het Romeinse leger evenals het feit dat uiteindelijk de slaven meer geld kostten dan ze opleverden en natuurlijk de decadentie van de Romeinen worden daarin aangehaald. Leest u hieronder een interessant onderzoek van de Italiaanse website “VoxNews”:

Het is niet de eerste keer dat er Barbaren aan onze grenzen opduiken. Aan het einde van de 4^e eeuw na Christus was het Romeinse rijk de grootste civilisatie op de planeet. Maar in de zomer van 376, schreef de historicus Ammianus Marcellinus, “verbreidden zich aan de westelijke grenzen vreselijke geruchten dat de volkeren van het noorden, de Barbaren, nieuwe en ongebruikelijk grote onlusten veroorzaakten.”

Dat was echter slechts het begin.

Aan de oevers van de Donau, langs de Balkan-grens van het rijk, meldden Romeinse ambtenaren de aankomst van tienduizenden mannen, vrouwen en kinderen: ze zouden daarna bekend worden als de Goten. Anders dan de huidige “vluchtelingen” hadden ze in ieder geval de “goede smaak” om vrouwen en kinderen mee te nemen. Niet alleen maar een paar als menselijke schilden.

In de kronieken werden de Goten omschreven als arm, bangelijk en hongerig. Ze waren door oorlogen met een ander Barbarenvolk, de Hunnen, naar het westen gedreven en zochten bescherming binnen het imperium, als vluchtelingen.

De Romeinen – niet de burgers, maar de Romeinse regering, de geprivilegieerde klasse, aangespoord door het idee nieuwe goedkope arbeidskrachten te importeren en nieuwe tributen te innen – gingen hiermee akkoord. Aan de andere kant van de Donau, in taferelen die lijken op die we deze dagen in een catastrofaal crescendo in de havens van Zuid-Italië meemaken, kwamen de Goten met duizenden. Velen verdronken in de haast de grens over te steken. Net als nu.

Civilisaties, ook voor militaire nederlagen, vallen op grond van morele zwakte. Romulus zou hen een voor een afgeslacht hebben als ze het gewaagd zouden hebben de Limes over te steken. Maar zijn nakomelingen waren uit een ander hout gesneden. Ze waren in plaats van leiders priesters geworden.

Veel historici denken dat dit een van de grote keerpunten in de geschiedenis van het Romeinse rijk was, zowel een gevolg als ook een oorzaak van de decadentie: een oorzaak, omdat de etnische identiteit van de provincies brak; een gevolg, omdat alleen een maatschappij in neergang het aan vreemdelingen toestaat haar grenzen te overschrijden. Vanaf dit moment staken achtereenvolgende golven en in een eindeloos crescendo tienduizenden immigranten de rijksgrenzen over, het was het begin van de ineenstorting. Weldra, in de loop der decennia, zou de immigratie nog veel groter worden.

Een humanitaire noodsituatie, veroorzaakt door een plotselinge toestroom van immigranten en “vluchtelingen” over de grenzen van het Romeinse rijk, zeventien eeuwen geleden:

Een noodsituatie, die als een van de meest beslissende oorzaken voor de ondergang van het Romeinse rijk te beschouwen is.

Wanneer de officiële val in 476 na Chr. met de afzetting van Romulus Augusta in Ravenna plaatsvond, dan moet deze volgens professor Barbero (en volgens ons) met bijna een eeuw vervroegd worden: naar 378 na Chr. met de Slag van Adrianopel, waarin de Goten (het vluchtelingenvolk) het Oost-Romeinse leger vernietigden. Ze breidden zich pas daarna uit in richting westen.

De Barbareninvasies waren niet – of niet alleen – de oorlogen tussen het Romeinse rijk en de Barbaren; in het begin ging het veelmeer om alleen maar “immigratie”. Het Romeinse rijk stortte dus uiteindelijk als gevolg van een immigratie ineen. Daar kwamen andere en verwante factoren bij.

Want toen de Barbaren in het leger werden opgenomen, werd het moeilijk hen tegen andere Barbaren te laten vechten. De heersers dachten waarschijnlijk de autochtonen door de “nieuwe Romeinen” te kunnen vervangen. Maar daartoe kwam het niet. De steeds grotere aanwezigheid vooral in gebieden aan de andere kant van de Alpen verzwakte uiteindelijk de Romeinse samenleving van binnenuit: het kwam tot muiterijen en catastrofes. Tot moorden en overvallen op afgelegen landhuizen. Tenslotte was het Caracalla en zijn wet over het toestaan van het burgerrecht volgens het principe van geboorteplaats, de zogenaamde Ius Soli. En toen kwam de definitieve instorting.

Het waren donkere eeuwen. Nu herhaalt de geschiedenis zich. Nu stromen er weer meer en meer Barbaren naar onze kusten, en verraders laten ze binnen en nemen ze op. Nu is het 376 na Chr., het vervloekte jaar, waarin de ondergang van de Romeinse civilisatie begon. We maken de oude geschiedenis opnieuw mee.

Bron:
unser-mitteleuropa.com

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)