Migranten vernietigden het Romeinse imperium: nu herhaalt de geschiedenis zich

(Vertaling: E.J. Bron)

Op 9 augustus 378 na Chr. overwonnen de Visigoten bij Adrianopel het Romeinse leger. Keizer Valens sneuvelde in de veldslag en niets was meer zoals daarvoor. Het was de “Dag van de Barbaren”, hoewel Duitse historici de daartoe leidende gebeurtenissen liever “volksverhuizing” noemen.

De migraties waren weliswaar al lang aan de gang, maar de “migranten” waren tot nu toe in een gering aantal gekomen en werden door de oligarchie verwelkomd, omdat zij bereid waren het meest diverse en zwaarste werk op zich te nemen. Dat werk wat de Romeinen zelf niet meer wilden doen.

Dit veranderde plotseling, toen voor de eerste keer een heel volk, dat door de Hunnen uit het oosten was verdreven, aan de grens kwam en verzocht de Donaulimes “vreedzaam” over te mogen steken, “met de belofte rustig te blijven en hulp te bieden wanneer de situatie dat zou vereisen”.

Dat waren de Goten. Ze wilden de Donau oversteken, omdat ze wisten dat er aan de andere kant een wereld vol mogelijkheden en rijkdom lag.

Het Romeinse Rijk had altijd geleerd om leiders en koningen te vinden die de belangen van Rome dienden, om de grenzen te beschermen, en Constantijn was daar een meester in, maar hier had de situatie zo´n omvang aangenomen dat het oude evenwicht begon te wankelen.

Het rijk had de verdediging van zichzelf opgegeven, en de heersende oligarchie verlangde werklustige migranten voor een bescheiden loon en nieuwe rekruten voor een leger, dat niet meer uit het volk afkomstig was. En dan waren er nog de landen die “nieuw bevolkt” moesten worden.

Destijds al gingen er stemmen op die zich uitspraken tegen de opening van de grenzen. In zijn “Res Gestae” schreef de tijdgenoot Ammianus Marcellinus dat de Goten een “plebs truculenta” (een bloeddorstig volk) waren en dat “inspanningen ondernomen werden om te garanderen dat geen een van hen, die later de Romeinse staat zou kunnen ondermijnen, achterbleef.”

Desondanks besloten de politici de binnenkomst te vergemakkelijken, en een compleet volk met hoge verwachtingen van de beloofde ontvangst stak de Donau over, maar het was een volk in wapens en de dingen liepen anders dan verwacht.

Weldra werd de toestroom chaotisch en de aantallen oncontroleerbaar; men probeerde de grenzen af te sluiten, maar de illegale migratie ging onverminderd door.

Een operatie, die we tegenwoordig “humanitair” zouden noemen, zorgde ervoor dat het leger en de keizerlijke ambtenaren buiten controle geraakten, de voor de vluchtelingen ingerichte kampen waren onvoldoende, de levensmiddelen waren schaars, de lokale bevolking accepteerde de nieuwkomers niet, desorganisatie en corruptie deden de rest.

Na drie jaar opstand werden alle overeenkomsten gebroken, het conflict was onvermijdelijk, en op 9 augustus 378 overwon tenslotte in Adrianopel (nu: Edirne in Turkije) een migrantenvolk voor de eerste keer het Romeinse leger, zelfs keizer Valens sneuvelde in de slag.

Eeuwen daarvoor hadden de Germanen van Arminius de Romeinen in het Teutoburgerwoud overwonnen, maar Adrianopel kan niet met de “clades variana” (de Varusramp) in de 9e eeuw na Chr. vergeleken worden.

Destijds bleven de twistende partijen op hun posities, de “barbaarse” Germanen verzetten zich tegen de Romeinse invasie en wonnen; in Adrianopel verloren de Romeinen, die zich voor het eerst tegen een geïmmigreerde bevolking te weer stelden.

De Slag bij het Teutoburgerwoud trok de grens langs de Rijn, die sindsdien Europa deelt. De mediterrane wereld aan de ene kant en de Germaanse wereld aan de andere kant. Adrianopel daarentegen veranderde het geopolitieke landschap van het Romeinse westen.

Volgens de kerkhistoricus Rufinus “was deze slag het begin van het verval voor het Romeinse Rijk in die tijd en voor de komende tijden”. En alles begon met het idee van de “gastvrije opname”.

Nadat de Goten in 410 het Balkanschiereiland overrompeld hadden, plunderden ze Rome en vestigden zich daarna in Zuid-Frankrijk en in Spanje van de Pyreneeën tot aan de Alpen, waar ze het eerste barbaarse koninkrijk binnen het rijk oprichtten.

Dit was een plek van culturele, religieuze en politieke contaminatie; de Zuid-Franse civilisatie bloeide binnen deze grenzen op, maar ze was de Romeinse en christelijke wereld vreemd, die de Albigensische Kruistochten tegen haar startte.

De oude grenzen van het West-Gotische koninkrijk komen overeen met de huidige “Espaci occitan-catalan”. In deze gebieden zijn sporen van een oude heterodoxie bewaard gebleven, die cyclisch op verschillende plaatsen weer opduikt.

Daar komen ook de “humanitaire” mensenhandelaars van “Open Arms” vandaan.

Maar dat is een ander verhaal. Misschien. Maar ook nu gaat het om diegenen die komen om ons te breken, om ons te vernietigen.

(Bron: VoxNews)

Bron:
unser-mitteleuropa.com

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)