“Woke” keuken: felle ruzie om de curry

(Door: Alexander Graf – Vertaling: E.J. Bron)

Niet alleen de liefde gaat, zoals bekend, door de maag. Ondertussen beslissen ook culinaire voorkeuren en hun correcte benaming erover of men door zijn progressieve of “woke” kennissen geaccepteerd wordt. Wie het bij hen niet wil verbruien, zou het woord “Curry” voor gerechten uit de Indische en Zuid-Aziatische keuken maar beter uit zijn woordenschat kunnen schrappen.

Dat eisen food-bloggers zoals Chaheti Bansal. Deze klaagde er in een video op Instagram over dat, ondanks de verscheidenheid van de Indische keuken, met “Curry” nog steeds een door blanken vormgegeven begrip gebruikt zou worden, omdat die niet de moeite zouden nemen om de juiste namen van de gerechten te leren.

Tegenover NBC Asian America benadrukte ze dat het er om zou gaan mensen erover te informeren hoe het met het begrip zou zitten en wanneer het vermeden zou moeten worden. “Curry” zou echter niet helemaal moeten verdwijnen, omdat het hier en daar tot als verzamelbegrip voor verschillende spijzen op zijn plaats zou zijn.

“Curry” zou voortkomen uit uit “blanke, christelijke hegemonie”

Ook de professor van de Universiteit van Vermont, Ilyse Morgensteun Fuerst, kwam opdraven voor de pikante discussie. De blanke religie-wetenschapster is minder verzoeningsgezind dan Bansal. Want op basis van zijn oorsprong in de “blanke, christelijke hegemonie” zou “Curry” niet meer gebruikt moeten worden, beleerde zij via NBC News de vrienden van de Indische keuken.

Wie dus op zeker wil gaan, zou in het vervolg per internetstudie via diverse foodblog-kanalen moeten leren hoe welk gerecht correct genoemd moet worden, voordat hij naar een Indisch restaurant durft te gaan. Wellicht voorziet een mevrouw professor Morgenstein Fuerst het nog met een certificaat, dat de eigenaar een schriftelijk bewijst geeft geen vocabulaire uit de “blanke, christelijke hegemonie” te gebruiken.

Nadat de Engelse stad Leeds eind juli aankondigde om traditionele producten op hun koloniale herkomst te laten onderzoeken, lijkt zich een trend af te tekenen om het slechte geweten vanwege vermeende culturele toe-eigening ook naar de eettafel uit te breiden. Opdat men niet blootgesteld wordt aan de beschuldiging voedsel tot zich te nemen dat pas door uitbuiting of slavenarbeid de weg naar het Europese menu vond, blijft waarschijnlijk alleen maar het terugvallen op de sinds de middeleeuwen verbreide graanpap, soepen en bier als hoofdvoedsel over. Nogal eentonig, maar in ieder geval zonder koloniale achtergrond.

Bron:
jungefreiheit.de
Door: Alexander Graf

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)