Lithium zou Afghanistan rijk kunnen maken

(Door: Orsolya Somogyi – Vertaling: E.J. Bron)

Afghanistan´s rijkdom aan mineralen levert de Taliban veel geld op

Hoewel de Verenigde Staten honderden miljoenen dollars in de ontwikkeling van de Afghaanse mijnbouwindustrie hebben gestoken, hebben ze bijna niets teruggekregen. Terwijl een van de armste landen ter wereld veel geld zou kunnen verdienen met zijn bodemschatten. Geld, dat nu ten goede zou kunnen komen aan de Taliban-leiding.

In de afgelopen weken is de aandacht van de wereldopinie op Afghanistan gericht en zodoende ook de internationale discussie over diens bodemschatten. De reusachtige rijkdom aan mineralen is nu de Taliban in de schoot gevallen. Amerikaanse militaire en geologische deskundigen schatten in 2010 dat een van de armste landen ter wereld beschikt over voorraden koper, ijzer, lithium, kobalt en zeldzame aardmetalen ter waarde van duizend miljard dollar.

Verzuimen een bloeiende toekomst

Tot nu toe werd er bijna niets gedaan om deze reserves te gebruiken, hoewel de concurrentie om grondstoffen tussen de producenten in de technologiebranche al jaren geleden begonnen is. De vergrote vraag heeft ook de waarden van voorraden de hoogte ingedreven, die door de Afghaanse regering in 2017 op het drievoudige van haar eerdere waarde schatte.

Lithium, de belangrijkste grondstof voor batterijen en accu´s, is weliswaar niet zeldzaam, maar slechts weinig landen hebben grote voorraden – Chili, China en Bolivia zijn de grootste – en Afghanistan zou kunnen inlopen.

Dat zou een goede business geweest zijn, want de vraag naar lithium stijgt op dit moment met 20% per jaar, en volgens enkele schattingen moet tot het einde van dit decennium het viervoudige van de huidige hoeveelheid lithium geëxploiteerd worden.

Als het land op deze trein springt, zou Afghanistan het Saoedi-Arabië van het lithium worden.

Diversifiëring mogelijk

Noemenswaardig is ook koper, dat voor de energietransitie en de elektrificatie nog belangrijker is. In de Afghaanse regio´s liggen ongeveer dertig miljoen ton verborgen. De betekenis van koper wordt duidelijk door het feit dat voor windmolens en de daarbij behorende infrastructuur 2,5 tot 6,4 ton koper per megawatt nodig is, vergeleken met 5,5 ton voor zonnecellen. En terwijl de vraag naar koper constant toeneemt, wordt het aanbod op grond van conflicten over mijnen en de hoge kosten voor het ontsluiten van nieuwe voorraden steeds minder. Om de productie tot 2030 met minstens 4,7 miljoen ton te verhogen, zou de branche ongeveer $ 100 miljard moeten investeren. Anders zou de productie met exact dit bedrag kunnen dalen.

Afghanistan zou ook een miljoen ton zeldzame aarde kunnen produceren, omdat de vraag in de afgelopen vijftien jaar naar 125.000 ton per jaar verdubbeld is. Onder het Afghaanse territorium bevinden zich bovendien twee miljard vaten olie en aanzienlijke hoeveelheden aardgas.

En hoewel het Westen zichzelf al aan het einde van het olietijdperk ziet – of dit voorziet –, lijdt het nauwelijks twijfel dat de Taliban-leiding meer geïnteresseerd is in de exploitatie van deze altijd nog belangrijke bron dan in klimaatbescherming en internationale trends.

Het is de vraag of de nieuwe leiding over de materiële en intellectuele bronnen beschikt om dit te bereiken.

Een moreel en zakelijk dilemma

De Verenigde Staten hebben bijna een half miljard dollar uitgegeven voor de regulering van de mijnbouwindustrie in Afghanistan. De investeringen hebben echter niet de moeite geloond, niet in de laatste plaats omdat de Afghaanse regering aarzelde om serieuze verplichtingen aan te gaan – juist omdat de regio door conflicten geplaagd wordt. De sleutel tot de ontwikkeling van elke grondstofindustrie is relatieve politieke stabiliteit, en het is de vastberadenheid van de Taliban-leiding die het land deze stabiliteit zou kunnen brengen, ook al is het niet in de ideale vorm. Dit zou een serieus moreel dilemma kunnen vormen voor landen en ondernemingen die naar grondstoffen hongeren, waarvan slechts weinigen er graag mee zouden werven dat zij met hun koop een gewapende “islamistische” groepering ondersteunen. In de afgelopen jaren hebben de beleggers zich in toenemende mate afgewend van niet duurzame of zelfs moreel verwerpelijke opties.

Maar met het oog op het zakenbewustzijn, dat op dit moment verbonden is met de winning van grondstoffen – die kinderarbeid, slavernij en teugelloze milieuverwoesting toestaat –, is het misschien niet geheel ondenkbaar dat het de Taliban-leiding uiteindelijk lukt om de bodemschat van Afghanistan te ontginnen.

(Bron: Magyar Nemzet)

Bron:
unser-mitteleuropa.com
Door: Orsolya Somogyi

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)