Onze wijk…

(Door: “Gewoonomdathetkan”)

Ruim 23 jaar geleden. Wat waren we blij! Ingeloot op de Vinexwijk in een nabijgelegen gemeente. Na een lange zoektocht in ons “eigen” dorp. Er was toen ook al sprake van woningnood, en dan met name voor starters. Op de 600 beschikbare woningen (in ons deelplan) met maar liefst 6000 inschrijvingen waren we uitverkoren. “Onze” wijk zou een prachtige mix worden van riante starterswoningen, sociale huur en ook nog wat woningen uit het hogere segment. Goed voorzien van speelplaatsen, sportmogelijkheden en een winkelcentrum en alles wat je nodig hebt.

Daar zaten we dan op de voorlichtingsavond; honderden blozende, uitsluitend blanke koppies, verdreven uit omliggende dorpen en de stad door woningschaarste naar de Vinex. Blij, opgewonden en toch ook vooral spannend. De verkoop ging op lotnummer, we kregen een tijdslot van 5 minuten om een stickertje te plakken op de woning die we wilden kopen. Maar het was gelukt! De weilanden waar onze wijk zou komen, leken nog groener dan daarvoor!

En na slechts een jaar vertraging in de oplevering konden wij eindelijk neerstrijken in ons paleisje. Wij stichtten een gezinnetje en we waren meer dan gelukkig. Een mooi huis, een prima wijk met leuke buren.

De eerste jaren waren perfect in de wijk. Er was veel samenhang, buren hielpen buren en de kinderen speelden vrij en blij buiten. Gezamenlijke buurtfeesten, BBQ’s en de tuintjes lagen er netjes bij.

Er gingen ook wel eens mensen weg. En zo kwam er bij ons in de straat een gezin uit de grote stad wonen. Surinaams van afkomst… gezellige mensen, altijd hartelijk en altijd in voor een praatje. En laat nou net bij hen ingebroken worden! De eerste inbraak in onze wijk. Er werden alleen dure juwelen gestolen. Op de buurt BBQ werd nog wel wat besmuikt gegniffeld, omdat het ingeslagen glas aan de buitenkant lag en die nieuwe auto toch wel mooi was, maar soit, iedereen heeft wel eens wat.

Dat werd weer een paar jaar later anders. Uit de sociale huurwoningen vertrokken ook mensen. Hiervoor kwamen statushouders terug, veel Somaliërs indertijd. En omdat dat een goed idee was, ook twee huizen met “minderjarige” jongemannen. Uiteraard zou alles strak worden gemonitord door het COA en de gemeente. De tuintjes voor de huizen veranderden van keurige perkjes afrikaantjes in de ‘dump maar alles’ voortuinen. Het was rond die tijd dat onze eerste fiets werd gestolen, gewoon uit de achtertuin. Dus installeerden we maar een extra lamp en slot op de poortdeur. Helaas mocht dat niet baten en werd er voor de eerste keer ingebroken bij ons thuis. En niet alleen bij ons, maar ook bij veel andere buren. We investeerden in een alarminstallatie en die ‘goede’ sloten.

Niet veel later werden onze roomblanke kindertjes verjaagd van het voetbalveldje in de buurt door de kinderen van onze nieuwe buren. Daarbij werd geweld niet geschuwd. Mensen gingen verhaal halen uiteraard! En werden bedreigd en zelfs gebeten door kinderen niet ouder dan een jaar of 10. De politie was ‘op de hoogte’. En de enkeling die aangifte durfde te doen… die had eieren op zijn huis en krassen op de auto. Helaas kon de politie niets doen, want geen beelden (toen) en geen heterdaad. En tussen vermoeden dat je weet wie het zijn en bewijzen zit in Nederland nog een hele grote kloof.

Weer een beetje later, zo rond 2006, kregen we ‘import’ van Marokkanen uit de grote stad die een huis kochten in de wijk. Mensen met een baan en een inkomen, want anders kun je geen huis kopen, dus dat moet wel goed gaan. Zij namen ook hun kinderen mee uiteraard. Ook heel veel zoons… en plots hadden we ‘hangjongeren’ in het winkelcentrum, die gelukkig genoeg meisjes konden na-sissen en lastigvallen. Het knapte er niet van op, zullen we maar zeggen. Zo rond die tijd begonnen de scholen informatie te verstrekken over ‘loverboys’ die actief zouden zijn. We waarschuwden onze dochters en probeerden
’s avonds laat bepaalde plekken te vermijden.

Nog weer een beetje verder in de tijd. Inmiddels was Roemenië alweer een tijdje toegetreden tot de EU. En dus hebben we vrij verkeer van personen, diensten en goederen. Dit was ook opgemerkt door enkele entrepreneurs uit die landen. Het was toen dat voor het eerst mijn auto werd ontdaan van de airbags en het navigatiesysteem, en die van vele buren met mij. Uiteraard heb ik aangifte gedaan, dit kon inmiddels digitaal, want langskomen deden ze allang niet meer, teveel werk. En nooit meer wat gehoord. De meneer van de takelwagen wist mij te vertellen dat ze in groepen een “rondje” doen, op bestelling. Hij kon mij ook al haarfijn voorspellen welke wijk volgende keer aan de beurt zou zijn. Er is ooit eens iemand op heterdaad aangehouden geloof ik… en bij verstek veroordeeld; hij was op vrije voeten gesteld in afwachting van het proces.

De doorstroom in de sociale huurwoningen zat er inmiddels goed in; opa en oma Jansen gingen naar het bejaardenhuis of verpleeghuis, en de jonge Nederlandse gezinnen gingen weg, eindelijk iets kunnen kopen. Omdat je als Nederlander niet veel kans maakt, werden deze bevolkt door een uiteenlopend pluimage, zeg maar alle soorten en smaken. In ons dagelijkse wandelingetje hebben we zo nu en dan nog wel eens de wenkbrauwen gefronst als we zagen dat mensen wonen in een sociale huurwoning, maar wel beschikken over een BMW van ruim een ton. Maar, zeiden we tegen elkaar, de overheid zal dit wel goed hebben uitgezocht.

Inmiddels waren we nog twee auto-inbraken en 4 fietsen verder. In ‘onze’ wijk hadden we voor het eerst te maken met schietincidenten en woningovervallen. Dat was wel spanning en sensatie… de politiehelikopter was een paar jaar geleden nog goed voor opwinding in de buurtapp, die we inmiddels hadden opgericht om elkaar te waarschuwen voor onheil. Nu reageert niemand er meer op. In het winkelcentrum zitten inmiddels meerdere kappers, telefoonwinkels en supermarkten van buitenlandse origine. We zien daar eigenlijk nooit iemand binnen, dat kan ook aan ons liggen uiteraard. Ik zei laatst nog tegen mijn eigen kapster dat ze iets fout deed..zij rijdt in een oud autootje en die andere kapper in een Mercedes AMG.

De buurt BBQ doen we inmiddels niet meer. Wij lieten vaak de spullen staan na een gezellige avond. Maar omdat die steeds werden gestolen in de nacht werd het lastig. Ook deed meer dan de helft niet meer mee. Onze nieuwe buren deden helemaal niet mee.

Ik wil weg… maar waar moet ik heen…

Door:
“Gewoonomdathetkan”
(voor www.ejbron.wordpress.com)