Václav Klaus: De voortschrijdende zelfvernietiging van het Westen en haar versnelling door de Covid-pandemie

(Klik rechts onderin de balk voor Engelse ondertiteling)

(Vertaling: E.J. Bron)

Hieronder de integrale vertaling van de toespraak van de voormalige Tsjechische president Václav Klaus aan de Collegium Intermarium Universiteit in Warschau: “De voortschrijdende zelfvernietiging van het Westen en haar versnelling door de Covid-epidemie.” (28-05-2021).

Hartelijk dank voor de uitnodiging. Het is prachtig om in dit mooie jaargetijde naar Warschau te komen en de gelegenheid te hebben om na een jaar zonder reizen, zonder conferenties en zonder toespraken in het buitenland voor deze belangrijke bijeenkomst te spreken.

In deze dagen van de paniek, de verwarring en de kunstmatig gecreëerde chaos een conferentie voor te bereiden, te organiseren en uit te voeren, is een grote prestatie. Ik noem met opzet de door de mens zelf veroorzaakte factoren en niet de Covid-19-epidemie zelf.

In een van mijn beide boeken over dit thema, dat al in april 2020 gepubliceerd werd, heb ik benadrukt dat ik banger ben voor mensen die proberen de epidemie ter onderdrukking van vrijheid en democratie te misbruiken dan voor het virus zelf. Ik heb het ook aangedurfd mijn vrees te uiten dat “de epidemie de deur openzet naar een enorme uitbreiding van ingrepen door de staat in ons leven”.

Toen het communisme viel, waren we er van overtuigd dat dit kwade, corrupte en onderdrukkende systeem voorbij zou zijn en nooit meer zou kunnen terugkeren. We wilden onze historische kans gebruiken en ons voor het herstel van vrijheid, traditionele waarden en instituties, vrije markten, soevereine naties, vrije en onafhankelijke universiteiten en academies enz. inzetten.

In ons deel van de wereld herinneren we ons het communisme nog. Ik had zeer vriendschappelijke, productieve en behoorlijk intensieve contacten met mijn Poolse collega´s, zowel tijdens de tijd van het communisme als in de eerste jaren daarna. We waren destijds heel vastbesloten in onze afwijzing van het communisme, ook al hadden we er veel productieve discussies over hoe het verder zou moeten gaan en hoe we dat zouden doen. De doelen, die we wilden bereiken, waren echter dezelfde. Wij waren geen lege idealisten, we geloofden in pragmatisme en realisme, niet in de onverantwoordelijke bevordering van wensdenken en allerlei utopieën.

Ons denken was gebaseerd op drie constanten, op drie fundamentele elementen van de vrije samenleving, op drie eenheden die wij voor de Europese (en Midden-Europese) civilisatie als beslissend beschouwden: de mensen, de familie en de natie. Het is nog niet zo lang geleden dat ik ze constanten heb genoemd, maar ik werd in toenemende mate nerveus dat ik me zou kunnen vergissen. Ze zijn geen constanten meer.

Deze drie zuilen werden in de afgelopen decennia door de nieuwe vooruitstrevende ideologie, die het gelukt is de huidige wereld te controleren en te beheersen, bruut aangevallen. De vertegenwoordigers van deze ideologie proberen agressief het verleden en de met haar verbonden waarden en gedragspatronen in diskrediet te brengen.

Om dit te bereiken, is er niets minder nodig dan een “revolutie tegen onze cultuur, tegen onze geschiedenis, tegen onze landen en tegen onszelf”, aldus John O´Sullivan. Het is aan ons om dit te verhinderen.

Ik heb in Polen al vaak gediscussieerd over deze vragen. Toen ik in 2012 het eredoctoraat van de Kardinaal-Stefan-Wyczyński-Universiteit kreeg, zei ik dat “we waarschijnlijk de ingrijpende gevolgen van de jaren-60 niet helemaal begrepen hebben. Het was een tijd van de radicale ontkenning van de autoriteit van traditionele waarden en maatschappelijke instituties. Dientengevolge werden er generaties geboren die de betekenis van ons civilisatorisch, cultureel en ethisch erfgoed niet begrijpen en bij wie het morele kompas ontbreekt dat hun gedrag leidt. Ik heb ook voor de ideologie van de mensenrechten, de juristocratie, de NGO´s, de mediacratie en voor trans-nationalisme en supra-nationalisme gewaarschuwd.

Toen ik in 2017 in het Kolegium Jagiellońskie in Torún de Jagiellonen-prijs ontving, stelde ik de vraag of “het voor de Midden- en Oost-Europese staten mogelijk is hun identiteit in de Europese Unie te behouden”. Ik heb er voor gewaarschuwd dat we “een langzame terugkeer naar een socialistischer, centralistischer, minder vrije en minder democratische samenleving meemaken dan we gewenst en gepland hadden”, dat we “onder de paraplu van de politieke correctheid, van het multiculturalisme en van de mensenrechten” leven en dat we op grond van onze ervaringen met het communisme de niet overdraagbare taak hebben “de hoeders van de oude Europese waarden, tradities en gebruiken te worden”. Dat voel ik nu nog sterker.

Ik weet dat de vergelijking van de huidige EU-regelingen met het communisme een nogal provocatieve uitspraak is. En dat dit misleidend kan zijn. De huidige omvang van de manipulatie en indoctrinatie herinnert echter diegenen van ons die volwassen waren en tijdens de tijd van het communisme de ogen open hadden, er aan dat het onze taak is de huidige generaties daarover te informeren.

Dit is een speciale taak voor scholen en universiteiten. Universiteiten zijn – of zouden dat in ieder geval moeten zijn – bolwerken van de vrije discussie, van de vrije uitwisseling van meningen en van de gedifferentieerde argumentatie. Ze moeten tegen vooroordelen, van tevoren vastgestelde meningen, politiek gemotiveerde halve waarheden of onwaarheden vechten. Ik wens uw universiteit veel succes bij deze onderneming.

Toen ik in het begin van mijn toespraak van de Covid-epidemie sprak, bedoelde ik daarmee dat het Covidisme ons veel meer zorgen zou moeten bereiden, een ideologie die ertoe oproept om het zogenaamd gediscrediteerde en belasterde verleden te vergeten en een radicale reorganisatie van de maatschappij te bevorderen.

Deze krachtig bevorderde verandering dreigt onze levensstijl, onze traditionele waarden en onze vrije samenleving te vernietigen en af te breken. Ik onderschat niet het aantal dodelijke slachtoffers van de Covid-pandemie in al onze landen, maar ik ben niet bereid het merkwaardige en verdachte stilzwijgen van de politici en de media over de andere kant van de medaille te accepteren, namelijk de lopende sociale en politieke veranderingen en hun gevolgen.

Wij allen, en in het bijzonder de universiteiten en de academische wereld, hebben de plicht onze stem te verheffen. We zouden de economische en financiële kosten van de huidige lockdowns, de gevolgen van het sluiten van onderwijsinstellingen en de toenemende versplintering van onze samenlevingen op grond van de sociale afstand en de uitbreiding van virtuele contacten en thuiswerken meedogenloos moeten analyseren.

We zouden de groeiende rol van de Social Engineering en van de technocratische vakkennis (in tegenstelling tot de rol van democratische gekozen politici) moeten bekritiseren. We zouden het verlies van gezond mensenverstand, matiging en fatsoen, de overwinning van egoïsme en immoraliteit en de verdediging van nieuwe vormen van persoonlijke privileges niet moeten accepteren. We mogen geen passieve meelopers worden.

Onze al “weke, decadente en hulpeloze” (Anthony Daniels) samenleving is door kunstmatig geproduceerde angst van de zwijgende meerderheid van onze medeburgers en door de agressiviteit en de radicale ambities van de vertegenwoordigers van het moderne progressivisme verzwakt. Dit “isme” is het product van een mutatie van oude socialistische ideeën met de nieuwe vooruitstrevende standpunten van de modieuze milieubescherming, het gewelddadige genderisme, het klimaat-alarmisme, het utopische egalitarisme, het multiculturalisme, het globalisme en het Europeïsme.

Wie zich indringend met sociale fenomenen heeft beziggehouden, weet dat deze “ismes” niet zo nieuw zijn en niets met de Covid-pandemie, de lockdowns in het afgelopen jaar of de mondkapjesplicht te maken hebben. We zijn getuigen van een voortzetting en versnelling van reeds bestaande trends. In januari 2020, dus anderhalf jaar geleden, heb ik op een conferentie in Wenen over de toenemende sociale isolatie van het individu en de uitbreiding van uitsluitingsprocessen en de verarming van persoonlijke relaties gesproken. Dat was voor Covid.

Deze processen werden door de digitalisering van onze samenlevingen en haar effecten op de democratie nog versterkt. China´s digitale social credit systeem vormt een extreme versie van de digitale samenleving. Maar niet alleen in China is deze ontwikkeling waar te nemen.

De digitalisering centraliseert onnodig en op gevaarlijke wijze een grote hoeveelheid data in onbekende, ongecontroleerde en niet te controleren handen. Ze draagt er ook aan bij “een secundaire realiteit te creëren, die de primaire realiteit” van ons leven steeds verder verdringt. Deze ontwikkeling schijnt niet te stoppen en onomkeerbaar te zijn. Daar zouden we beter naar moeten kijken. Ze is een bedreiging en geen positief symptoom van de moderne tijd, zoals vaak verkeerd geïnterpreteerd wordt.

Enkelen van ons – en ik ben er van overtuigd dat er in Polen meer van hen zijn dan in de Tsjechische Republiek – zijn bang voor een lege wereld zonder naties en zonder religie. Hun concrete ervaring laat hen zien dat deze beide traditionele zuilen van de Poolse samenleving zich als absoluut onvervangbaar voor een snelle herleving van de Poolse samenleving na het communistische tijdperk bewezen hebben. Het postmoderne progressieve project van supra-nationale regeringen en het libertaire prediken van wanorde en anarchie zijn een gevaarlijke achteruitgang.

Laat u me enkele woorden over het vooruitstrevende project van de supra-nationale Governance zeggen, dat in deze dagen in Europa zo radicaal wordt ingevoerd. Het proces van de Europese integratie – dat na de Tweede Wereldoorlog bijna onschuldig begon – heeft zich ontwikkeld tot een proces van de Europese vereniging.

Het Verdrag van Maastricht en het Verdrag van Lissabon hebben het oorspronkelijke concept van de integratie, dat een betere en diepere samenwerking van soevereine staten betekende, in iets anders veranderd, in een transnationale vereniging. Beide verdragen hebben de macht van het centrale bureaucratische agentschap in Brussel aanzienlijk versterkt. Ze hebben er aan bijgedragen de democratie te onderdrukken en haar in een postdemocratie (abusievelijk liberale democratie genoemd) te veranderen.

Dientengevolge heeft Europa zichzelf van een historisch gegroeide groep soevereine en onafhankelijke landen veranderd in een uitermate autoritair en centralistisch imperium genaamd Europese Unie. De vriendelijke, maar onschuldige en naïeve slogan uit de tijd van de “Fluwelen Revolutie”, “Terug naar Europa”, bleek tamelijk problematisch te zijn. Ik was de eerste Tsjechische politicus die geprobeerd heeft tegen mijn landgenoten te zeggen dat “terug naar Europa iets anders is dan voorwaarts in de Europese Unie”, maar mijn stem bleek niet voldoende. Tot mijn spijt begrijpen ook nu nog veel Europeanen dit verschil niet.

De politieke elites van Europa, de onvoorwaardelijke bewonderaars van de EU in de politiek, de media en de wetenschap evenals de reusachtige en constant groeiende Europese nomenclatuur beschouwen deze beide begrippen – Europa en de Europese Unie – als perfect substitute. Dat verbaast me niet. Ze hebben er uit eigenbelang belang bij om de mensen te willen doen geloven dat de EU en Europa identiek zijn. Ze willen Europa bezitten. Ze willen als de ware erfgenamen van alle Europese historische gebeurtenissen en verworvenheden erkend worden. Alle Europese democraten zouden zich moeten verzetten tegen deze zienswijze. Ze weten heel goed dat Europa een culturele en civilisatorische eenheid is, die zich historisch ontwikkeld heeft, terwijl de EU een menselijke constructie is.

Ook de EU zelf is een zich veranderende en variabele constructie. Elke EU-top definieert zijn inhoud nieuw, vaak zijdelings, vaak fundamenteel. Maar de veranderingen gaan allemaal in dezelfde richting. Het beroemde roddeleffect werkt op dit terrein net zoals op vele andere: elk verdrag of elke top brengt Europa dichter bij een gecentraliseerde Europese staat.

Ik denk dat de nationale staat het enige en onvervangbare terrein van de democratie en haar enige garantie is, want de staat is een politieke gemeenschap. De Europese politieke gemeenschappen zijn de nationale staten. We zijn Tsjechen, Polen en Slowaken. We spreken Tsjechisch, Pools en Slowaaks, geen Europees Esperanto. We willen onze grenzen niet opheffen en het onderscheiden tussen burgers en buitenlander afschaffen. Enkelen van ons hebben niet het gevoel dat wij – in de terminologie van president Obama – of wereldburgers of burgers van Europa zijn.

Om op de wereld terug te komen, ben ik het eens met Ed Feulner, de oprichten en langjarige president van de Heritage Foundation, dat we verwikkeld zijn in een nieuwe Koude Oorlog, maar deze keer – zegt hij – is de strijd intern.

Ik vrees dat deze soort strijd eerder schadelijk is, omdat hij tot een strijd tussen onszelf leidt. Enkele van onze burgers schijnen bereid te zijn hun individuele vrijheden op te geven en op communisme gelijkende regeringsvormen te accepteren. Ze bereiden zich voor op de “Great Reset”, die tot de wedergeboorte van het communisme onder een nieuwe banier zal leiden.

Samenvattend kan gezegd worden dat het bij onze actuele discussies niet om het corona-virus gaat, maar om de menselijke vrijheid en de substantie van onze samenlevingen. Wij Tsjechen en Polen hebben onze eigen vaccinatie tegen de communistische propaganda gekregen en zouden een immuniteit tegen hetzelfde virus ontwikkeld moeten hebben. Ik zou graag willen dat dit het geval zou zijn, want het is noodzakelijk om je te verdedigen en bereid te zijn je te verzetten tegen de destabilisering van de fundamentele waarden van onze samenlevingen.

(Bron: lesobversateurs.ch)

Bron:
unser-mitteleuropa.com

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)

Over E.J. Bron

www.ejbron.wordpress.com
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

6 reacties op Václav Klaus: De voortschrijdende zelfvernietiging van het Westen en haar versnelling door de Covid-pandemie

  1. scherpschutter1943 zegt:

    Laat de tegenstanders van de EU, deze toespraak van Vaclav Klaus, in hun hart laten bezinken en de woorden van Klaus tot de hunne maken. Klaus slaat de spijker op de kop. De ongebreidelde machtshonger van de ongekozen EU bonzen en hun meelopers, is nog gevaatrlijker voor de natielanden en de individule burgers, dan Hitler met zijn moordenaarsregiem.

    Geliked door 3 people

  2. Jan zegt:

    De communisten worden steeds vunziger

    Italiaanse stad laat DUIZENDEN anti Groene Pas-demonstranten op City LIVE-STREAM VIDEO verdwijnen!

    Een demonstrant in de Noord-Italiaanse havenstad Triëst op 18 oktober laat zien hoe de officiële stadswebcams het centrale plein laten zien, geheel leeg, terwijl het in werkelijkheid vol demonstranten was.

    Natuurlijk noemden Facebook-gerelateerde “Fact Checkers” het bewijs dat je met je eigen ogen kunt zien een “samenzweringstheorie”. Stadsfunctionarissen verklaarden dat de betrokken webcam gewoon de verkeerde hoek had.

    video
    https://www.thegatewaypundit.com/2021/10/incredible-italian-city-disappears-thousands-anti-green-pass-protestors-city-live-stream-video/

    Geliked door 3 people

  3. Marc zegt:

    “De digitalisering (…) draagt er ook aan bij “een secundaire realiteit te creëren, die de primaire realiteit” van ons leven steeds verder verdringt.”

    Daarom heb ik liever dat Nederland vandaag nog vergaat, dan morgen. Want ik haat dit land van Rutte!

    Indertijd sliep ik, waarschijnlijk velen van jullie ook, toen het Verdrag van Maastricht getekend werd. Vooralsnog overzie ik dat geheel nog niet. Ik hield mij toen bezig met dagelijkse beslommeringen als zorgen dat ik aan werk kon komen. Ik behoorde indertijd tot een van die 400.000 schoolverlaters van eind jaren 1970 die dankzij de oliecrises van 1973 (Jom Kippoeroorlog) en 1979 (Iraans islamitisch-fascisme) de langdurige werkloosheid in gejast werd. Het sluiten van dat verdrag volgde ik zoals de meesten van ons via het NOS-journaal. Ik was gematigd positief, en verwachtte eigenlijk in navolgende jaren allerlei televisie-programma’s waarin de nationale wederwaardigheden en eigenaardigheden van diverse naties en regio’s in de EU bezongen zouden worden. Bijvoorbeeld een diepe geschiedenisles over Slovenië.

    Het tegendeel gebeurde: niets over de naties die de EU samenstelden, We maakten geen kennis met de bijzondere klanken van muziekvormen, nationale of regionale dansen, opvattingen, geuren, keukens, klederdracht, hoop, wanhoop, geschiedenis, religie, waarden, wetenschappelijke of literaire bijdragen van de diverse onderdelen van ‘onze EU’.
    Integendeel: we leerden die kennen van volken en culturen die bij uitstek niet-westers waren, waarbij nadrukkelijk en expliciet alle Europese culturen buiten beschouwing werden gelaten. Pas decennia later begreep ik dat ze in Maastricht niet alleen de interne grenzen, maar ook de buitengrenzen hebben laten vervallen.

    De datum dat bij dat verdrag hoort is 9 december 1991. Iets meer dan twee jaar na de val van het IJzeren Gordijn. Wij hadden niet door dat dit verdrag geen stap was naar een unie van volken, maar feitelijk een voorbereiding was op een greep naar Oost-Europa, dat tot dan toe onder Sovjet-heerschappij viel. Met de val van het communisme werd feitelijk de Koude Oorlog door het Westen sterk opgevoerd.

    Daar zijn nog twee andere opmerkelijke feiten aan toe te voegen. Het eerste is het gegeven dat de Navo niet werd afgebouwd, wat logisch zou zijn geweest als een oorlog wordt beëindigd. Integendeel, het kreeg zogenaamd een andere taak toebedeeld (‘vredesmissies’, en wij geloofden dat nog ook), maar twaalf jaar later werden alle Oost-Europese landen bij de Navo en EU gevoegd. Het was duidelijk een actie tegen Rusland gericht.

    Een andere situatie deed zich voor in augustus 1990, toen Saddam Hoessein Koeweit binnen viel. Direct reageerde het Westen door Koeweit te ‘bevrijden’. De zaak was echter dat Irak volledig bewapend was met Sovjet-wapens. Deze oorlog werd door het Westen aangegrepen om alsnog de wapens te testen: Wat zou er gebeurd zijn als Oost en West met elkaar een hete oorlog zonder kernwapens met de Russen zouden hebben uitgevochten, in plaats van een koude? Een maand later hadden we het antwoord: we zouden gewonnen hebben. Het Russische materiaal bleek ongelooflijk inferieur. Natuurlijk hebben we het niet over kernwapens.

    Per saldo kan over die jaren geen andere conclusie getrokken worden, of het nu gaat om de militaire of economische alliantie, dat het Westen feitelijk alsnog de Russen wilden verslaan.

    Niet alleen siert dat het Westen in het geheel niet (je maakt geen misbruik van een tegenstander die overduidelijk verloren heeft), maar bovenal waren dit machinaties van toenmalige regeringsleiders die hun eigen bevolkingen misleiden in de doelen die ogenschijnlijk, en de doelen die feitelijk werden nagestreefd.

    Geliked door 3 people

  4. tante Maart zegt:

    Het mooiste zou zijn als de lidstaten van de Europese Unie elkaar beginnen aan te vallen. Vergelijk het dan maar met twee huzarensalades die te lang in de koelkast gestaan hebben. Op een gegeven moment gaan ze elkaar aanvallen.

    Like

  5. Pingback: Cyclus | Golfbrekers

  6. Pingback: 20211103 Over de zelfvernietiging van het Westen – Home

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s