Raffie Chohan en Justitie . . .

(Door: Raffie Chohan)

Vrijdag 10 december, na ons ontbijt, werd er gebeld aan de deur. Tot mijn schrik stonden daar 2 politieagenten met een brief van het ‘OM’ om mij mee te nemen voor verhoor en mijn telefoon in beslag te nemen. Ik mocht mijn advocaat niet bellen, pas op het politiebureau.  Voor ik het wist stonden ze al binnen. Twee agenten binnen, één voor de deur, en een politie voor mijn flat. Wat een machtsvertoon voor een niet gewapende vrouw.

Op dat moment was mijn man een grote boodschap aan het doen. Gezien zijn spierziekte is dat een heel gedoe: rolstoel voor de toiletdeur, dan een krukje, en dan de toiletbril. HEEL GENANT voor hem en die agenten, maar bevelen: “U moet NU mee!” Ik zei: “Nee ik kan niet weg, ik moet mijn man met alles helpen” Ik hield voet bij stuk. En de argumenten van hebt u niet even een buurvrouw die hier blijft enz. Toen heeft die agent gebeld met justitie en werd mijn zoon gebeld om te komen. Na mijn man geholpen te hebben, mijn zoon was er nog niet, ben ik meegegaan.

Op het politiebureau aangekomen, werd ik gefouilleerd, moest ik mijn schoenen uitdoen, foto’s gemaakt, sieraden af, inhoud van mijn tas afgegeven, en ik mocht alleen mijn bril houden. Nou, dan voel je je een crimineel, dat kan ik wel zeggen! Ik kreeg een toiletrol en moest in een cel. Daar aangekomen, vroeg ik of ik mijn zoon of man mocht bellen. NEE. Ik mocht 1 telefoontje plegen naar mijn advocaat. Met een ander telefoontoestel werd mijn advocaat gebeld. Hij beloofde binnen 1 uur te komen, nog voor het verhoor.

Inmiddels was het al 13.00 uur en daar zit je dan. Ik was rustig, maar ook kwaad, vooral over de manier waarop ik, als 70-jarige mantelzorger uit huis gerukt was. Maar daar hebben ze toch schijt aan! Toen mijn advocaat kwam, mocht ik een kwartiertje alleen met hem praten en daarna kwam het onderzoek. Twee ondervragers van de politie stelden veel vragen en op advies van mijn advocaat mocht ik van elke vraag individueel zeggen: ik beroep me op mijn zwijgrecht. Toen kreeg ik eigenlijk te horen waarom ze mij hadden opgepakt: Ik had een stuk vertaald uit het Engels, en daarna geplaatst op een telegramgroep. Ze lezen mee, en hebben het uitgeprint. Het stuk ging over wat te doen bij een demonstratie, omdat ik vond/vind dat er veel geweld word gebruikt door de politie tegen demonstranten. Wat er is vertaald kan ik nu even niet hier zetten, anders krijg ik nog meer problemen.

Enfin, ik gaf toe dat ik het vertaald had en op die telegramgroep had geplaatst. Enkele stukken naar boven stond het originele stuk in het Engels. Eronder had ik gezegd: “Ik heb dit vertaald, en het stuk mag worden delete!” – Ik heb het vertaald en het zijn niet mijn woorden. Nou, daar zijn ze het niet mee eens. Ik zei: “Als ik een boek vertaal, is het ook niet mijn boek”  Na het verhoor vertrok mijn advocaat. Uiteindelijk mocht ik om 18.30 uur uit de cel naar huis. Ze moesten wachten op de toestemming van Justitie.Ik heb een paar dagen daarna een klacht ingediend bij de Klachtencommissie. Niet voor het feit dat ik ben opgepakt, maar de manier waarop. Ik werd teruggebeld met de mededeling dat men niet wist dat ik met een gehandicapte man thuis was bla bla enz. Ik heb geantwoord: “Dat wisten jullie wel, want de politie was een paar maanden eerder ook al aan de deur geweest, op verzoek van het ‘OM’, om te kijken hoe het mij was (het OM wil weten hoe het mij was?? Pff), en na een gesprek zijn ze vertrokken. Justitie, de OM en politie weten dat ik thuis zit met een gehandicapte man. Ik zal jullie leugen even ONTKRACHTEN!” Nu moet ik afwachten of ik mijn telefoon nog terugkrijg en wat er besloten is.

Even iets wat er volgens mij aan de hand is. Ik ben eigenlijk na 6 jaar in april jl. vrijgesproken door het Hoger Beroep en dat kan het ‘OM’ niet verkroppen dus gingen ze in Cassatie (Hoge Raad). En nu is het zoeken naar iets om mij vast te zetten of op andere manieren te pakken. Ikzelf ben al zeker 2 jaar niet meer naar demonstraties geweest en wilde/wil mij alleen toeleggen op de verzorging van mijn man. En natuurlijk de Cassatie afwachten, wat zij besluiten te doen met mijn Vrijspraak voor Belediging.

Poe, dat was het dan. Dank aan “E.J. Bron” voor het plaatsen, en jullie voor het lezen. Rest mij jullie nog fijne dagen toe te wensen en natuurlijk een gezegend nieuw jaar.

Door:
Raffie Chohan
(voor www.ejbron.wordpress.com)