Nergens om naartoe te vluchten – erbarmelijke politici

(Door: Hannes Wessels – Vertaling: “Jan”)

Vrijwel mijn hele leven – sinds ik kon lezen, schrijven, luisteren en begrijpen – heb ik met respect gekeken naar de westerse democratieën van de wereld als voorbeelden van hoe succesvolle landen gestructureerd, bestuurd en geleid zouden moeten worden. Als Afrikaan van Europese afkomst heb ik lang verlangd naar de dag dat onze leiders hun voorbeeld zouden nemen aan de westerse rolmodellen en de kwaliteit van het bestuur zouden verbeteren van bevolkingen die gebukt gaan onder meestal corrupt, incompetent, autoritair wanbestuur. Nu de oude dag nadert, in een land waar geen sociale vangnetten beschikbaar zijn en de toekomst er zo somber uitziet, zag ik mij genoodzaakt mijn blik naar het buitenland te richten en natuurlijk naar de landen van het Westen waarvan ik altijd heb gedacht dat zij relatieve veiligheid en zekerheid zouden bieden.

Nu zit ik te twijfelen. Tenminste gedeeltelijk, dankzij de uitbraak van Covid en de hysterische overreactie die daarvan het gevolg was, heb ik met groeiende verbijstering gezien hoe democratisch verkozen leiders zich hebben gedragen, hoe gemakkelijk hun systemen kunnen worden gemanipuleerd en hoe snel zij de gelegenheid hebben aangegrepen om alle regels te overtreden en ongebreidelde macht te grijpen.

In het afgelopen jaar zijn we getuige geweest van de chaotische, vaak onbegrijpelijke machinaties van de president van de Verenigde Staten, die aan de macht kwam met de belofte te doen wat zijn voorganger naar verluidt niet had gedaan en een einde te maken aan de gezondheidscrisis. Iedereen die dit in de eerste plaats geloofde, is een dwaas, maar het behoeft geen betoog dat hij jammerlijk heeft gefaald. Hij heeft ook toezicht gehouden op een van de meest schandelijke militaire nederlagen van zijn land in Afghanistan; hij heeft zijn zuidelijke grens wagenwijd opengezet voor illegale, vaak criminele migranten; en hij leidt de partij die de ongebreidelde wetteloosheid faciliteert die grote Amerikaanse steden verwoest. In Amerika lijken de linkse fascisten de touwtjes volledig in handen te hebben, en de traditionele waarden die aan de basis lagen van de grootsheid van het land zijn overboord gegooid.

De ontmanteling van de rechtsstaat onder zijn toezicht hoeft niet te verbazen, want het is nu overduidelijk dat de familie Biden, met name de zoon van de president, Hunter, jarenlang schaamteloos heeft lopen leuren met politieke invloed voor groot financieel gewin. Net als in Afrika lijkt de heersende familie volledig boven de wet te staan, evenals de heersende Democratische Partij, waarin de Clintons een machtige vertegenwoordiging vormen. En zoals zo vaak in Afrika zijn de instanties die de wet handhaven volledig gecorrumpeerd om te voldoen aan de agenda die het beste past bij de belangen van de partij en niet die van het volk. Dit is een duidelijk signaal dat het land zich inderdaad op het hellend vlak bevindt van een selectief gebruik van de wet, systematisch misbruik van machtsposities en het einde van een echte democratie.

In het Verenigd Koninkrijk is de hoop dat Boris Johnson zijn onbetwistbare intellect en zijn grote parlementaire meerderheid zou gebruiken om het populisme te verwerpen en zijn land moedig te leiden, op een manier die de Britten eraan herinnert dat ze veel hebben om trots op te zijn, bijna de bodem ingeslagen. Toen menigten op Taliban-achtige wijze de straat opgingen en illegaal historische monumenten neerhaalden, keek hij, samen met de politie, gewoon de andere kant op. Tegenover de “woke” golf die het land overspoelt en die de schuld van alle kwalen van het land bij de blanken legt, is hij zwijgzaam. Johnson is zelf een Woke Warrior geworden! Toen charlatans uit de wetenschappelijke wereld, zoals professor Neil Ferguson van het Imperial College, verkondigden dat de bevolking van het land door de nieuwe plaag zou worden gedecimeerd, raakte hij, net als vele anderen, in paniek, liet zijn eerdere scepsis snel varen en sloot zich aan bij de kudde hysterische doemdenkers om het land op slot te gooien, wat catastrofale schade zou toebrengen aan de economie en de levenskwaliteit van miljoenen mensen. En in de grote Afrikaanse traditie lieten hij en degenen met wie hij aan de macht is geen moment toe dat de draconische wetgeving die zij het electoraat hadden opgedrongen hun levensstijl in de weg zou staan. Het is duidelijk dat ze wisten dat het allemaal onzin was, want nu weten we dat het feesten in Downing Street 10 en andere door de heersende elite bewoonde locaties onverminderd doorging en in strijd was met de wet.

Terwijl Boris Johnson haastig het roer omgooit in een poging steun voor zijn geplaagde premierschap te redden en de belachelijke regels die hij heeft opgelegd laat varen, biedt de Franse president in de buurt, bedwelmd door zijn noodbevoegdheden, zijn doodsbange volk geen verlichting. Frankrijk wordt opnieuw stevig op slot gezet. Het naast elkaar bestaan van deze twee landen bewijst op verbluffende wijze hoezeer de pandemie is gepolitiseerd, met twee regeringen die beide beweren “de wetenschap te volgen”, en die totaal verschillende wegen bewandelen.

Woedend op degenen die zijn Stalin-achtige decreten over “vaccinaties” niet hebben opgevolgd (we weten nu dat de injecties weinig of geen immuniteit opleveren), dreigt hij hen met intrekking van het staatsburgerschap en permanent verlies van fundamentele mensenrechten zoals de vrijheid van verkeer en de intrekking van het recht om te beslissen welke gifstoffen in je bloedbaan worden gebracht. Hij, Macron, en hij alleen, weet net als wijlen Robert Mugabe wat goed is voor het volk, en elke vorm van afwijkende mening zal met bruut geweld worden beantwoord.

De tegenvoeters volgen een bekend pad. Nieuw-Zeeland, onder het extreemlinkse bewind van Jacinda Ardern (voormalig beleidsadviseur voor vrouwenkwesties van Tony Blair), is omgevormd tot een vestingstaat naar het voorbeeld van Noord-Korea, wat toepasselijk zou kunnen zijn, aangezien zij haar land in de Chinese invloedssfeer brengt en de traditionele banden met Washington afwijst. Zij volgt het gebaande pad van Afrikaanse leiders die hun landen hebben gevangen in een oosterse omarming die kleine heersende elites verrijkt en hun volkeren verder verarmt. Het feit dat zij haar bewondering voor de totalitaire machthebbers in China niet onder stoelen of banken steekt, doet vermoeden dat zij soortgelijke plannen heeft met wat eens een van ’s werelds meest vooraanstaande democratieën was.

In Australië, een land waarvan ik nog zo kort geleden dacht dat het bestond uit mensen die doordrongen waren van een vorm van ruw individualisme, blijkt de “betuttelende staat” de overhand te hebben gekregen en een natie te hebben voortgebracht vol hysterische hypochonders, die doodsbang zijn voor de verlokkingen van bureaucraten en politici die bedwelmd zijn door de verwerving van buitensporige macht die gemakkelijk wordt weggegooid door de bange burgerbevolking die slaafs de regels volgt. En uit dit gecreëerde klimaat van angst heeft zich een politiestaat geopenbaard die voor iedereen zichtbaar is. Elk land dat Novak Djokovic – een van ’s werelds beste tennisspelers en een rolmodel voor de wereld – uitroept tot “een bedreiging voor de openbare orde” is zeker de weg kwijt.

Ik kijk naar dit alles en bedenk me dat ik in een land woon dat in de greep is van een afschuwelijk wanbestuur, maar ik weet nu ook dat de betere opties, waarvan ik ooit dacht dat ze er waren, niet meer bestaan.

Bron:
takimag.com
Door: Hannes Wessels

Vertaald uit het Engels door:
“Jan”
(voor www.ejbron.wordpress.com)