(Door: “9ForNews”)
De minister van Volksgezondheid heeft besloten documenten over ‘Digitale middelen in de periode mei 2020’ openbaar te maken. Het gaat om een verzoek in het kader van de Wet openbaarheid van bestuur, een Wob-verzoek dus.
Maandag zijn duizenden pagina’s geopenbaard. Tussen de stukken bevindt zich een e-mail getiteld ‘Nota experiment en wetsvoorstel Corona-apps’, die op 15 mei 2020 is verstuurd aan medewerkers van het ministerie van Volksgezondheid.
Lees verder>>>
(h/t “Konkie”)
 | E.J. Bron op De satanische islam |
 | bobzelf op VIDEO Russia Today (RT) |
 | Olie bol op Anchorage: diplomatie zonder… |
 | afco61 op Mededeling van de webmast… |
 | Henk der Niederlände… op Anchorage: diplomatie zonder… |
 | Julia op Het ministerschap van Sophie… |
 | leeuw7 op Mededeling van de webmast… |
 | Hovawart op “Europese koran”: EU herschrij… |
 | scherpschutter1943 op “Europese koran”: EU herschrij… |
| Henk der Niederlände… op Mededeling van de webmast… |
 | ronjaspers op Het ministerschap van Sophie… |
| ronjaspers op Mededeling van de webmast… |
 | koddebeier op Van Baarle stapt op als DENK-l… |
| koddebeier op Hongaarse media: Europese Comm… |
| koddebeier op GEKKENGESTICHT! (video) |
E.J. Bron 
EEN WORST VOORHOUDEN ??
WAT HEBBEN ZE DAN BELOOFD , AAN KLAAS AND FRIENDS
OM DAT “”NOVICHOC “” LULVERHAAL TE BLIJVEN AANHALEN
HIER HEEFT U DE UITLEG, JA MIJN OOM DORT NIET ZO MOEILIJK.
EN ZELFS DAN !!!! PROTESTEERT ER NEIMAND .. MERKEL NIET MACRON NIET. BORIS NIET
DUS “”AFDELING LULVERHALEN . WHAHAHAHA
OOM SKRIPAL ,DE DUBBELSPION EN NAVALNY UW CIA AGENT
https://youtu.be/oG555_TBVP0
LikeGeliked door 2 people
LikeGeliked door 1 persoon
Dit is de essentie van hetgeen tegenwoordig voor democratie door gaat.
Waar dit feitelijk een systeem hoort te wezen waarbinnen volksvertegenwoordigers de wil van het volk in beleid omzetten zitten we nu met een systeem waarbinnen de “volksvertegenwoordiging” uit een elitair oplichters zooitje bestaat dat de publieke opinie manipuleert en vervolgens zogenaamd de wil van het volk, gewoon hun eigen wil dus, uitvoert.
Het is een als democratie vermomde indirecte dictatuur.
LikeGeliked door 1 persoon
De ruttige heersschappij van de duivelaanbidder en psychopaat Mark de notoire leugenaar en zijn trazwanten ging gierend door de bocht. Ze lapten de democratie aan hun laars en naaiden het Nederlandse volk. Denken die idioten nou echt, dat ze mensen met een gezond naprakkedenkiezeerverstand een worst kunnen voorhouden. Hoe durven ze, die debielen !!! Nee, dus !!!
Mark we lusten je niet meer. Het is genoeg geweest !!! Jij hebt, met je leugens en bedrog en het dienen van de “hogere” belangen van het WEF in plaats van de belangen van het Nederlandse volk, al je geloofwaardigheid en goodwill verspeeld. We zijn je meer dan zat !!! Jij en je trawanten moeten de bek houden en als de weerlicht oppleuren !!!
Vort, oppleuren, wegwezen, opdonderen, opsodemieteren en graag een beetje snel, vorrrrrt !!!!!!!!
LikeLike
De vraag is wie van deze mail de afzender is. Hij is gestuurd naar de medewerkers van VWS, maar door wie? Is dit ook weer een stunt van Clowntje Clusterfuck, of komt dit bij zijn baas, de door en door voze, verrotte Rutte vandaan?
j.c.th.kohler@ziggo.nl
LikeLike
Hier zie hoe fascisme in de praktijk werkt. Het toont ook de grenzeloze minachting tegenover de burger aan waarmee ze behept zijn.
LikeLike
LikeGeliked door 1 persoon
“Proportionaliteitsberekeningen”: deftig hoor.
Natuurlijk bestaan die niet. Hoe verzint Kuiper het? Dat soort mensen hebben een vlotte babbel en een universiteitsstudie in de een of andere sociale huppeldepup. Rekenen kunnen ze niet en verder kunnen ze ook niet veel, daar hebben ze hun ambtenaren voor.
De regent in zijn volle glorie.
LikeLike
Hans van Tellingen
Het Min. van VWS spreekt in mei 2020 met groot dedain over de NL-bevolking, ‘verzint maar wat argumenten’ om de mensen onder de duim te houden qua spoedwet, coronapas en andere volstrekt onnodige en draconische maatregelen.
Dit land is een zwaar gemankeerd land.
https://pbs.twimg.com/media/FLPcerzWQAMIoJs?format=jpg&name=900×900
LikeGeliked door 1 persoon
Over gedragsverandering dmv manipulatie
Welkom in het tijdperk van hoaxes
De hofnarren van vandaag zijn niet te vertrouwen
ANDREW DOYLE
In februari 2019 verscheen in de Independent een verontwaardigd opiniestuk van ene Liam Evans, een zelfbenoemde ” komediefanaat ” die vond dat komedianten strafrechtelijk zouden moeten worden vervolgd voor ” problematische grappen “. Het stuk werd door sommigen afgedaan als paniekzaaierij, maar drie jaar later heeft de controverse over de Holocaustgrap van Jimmy Carr de minister van Cultuur ertoe aangezet iets soortgelijks voor te stellen: een nieuwe wet die het illegaal zou maken dat streamingdiensten beledigende komedies uitzenden.
Een woordvoerder van de premier sloot zich aan bij haar antwoord en zei dat hij onderzoekt of er “strengere maatregelen kunnen worden genomen voor sociale media en streamingplatforms die schadelijke inhoud op hun platforms niet aanpakken”. SNP-raadslid Julie McKenzie heeft opgeroepen Carr “te vervolgen”, samen met “zijn applaudisserende publiek”. Liam Evans, zo lijkt het, was zijn tijd gewoon vooruit.
Het grote verschil is dat Liam Evans niet bestaat. Het artikel was een hoax, bedoeld om de aandacht te vestigen op de ideologische drift van de mainstream media. (Voor degenen die geïnteresseerd zijn, als je de vierde letter van elke zin in het artikel neemt, wordt de ware auteur onthuld).
Maar het succes van de hoax riep een aantal vragen op. Hoe is het mogelijk dat een nationale media-organisatie zulk absurd en autoritair gewauwel van een volslagen onbekende zou publiceren? Zijn hun redactionele normen werkelijk zo laag? En suggereert hun besluit om het artikel te publiceren dat zij de oproepen van de auteur steunen om komedie door de staat te laten reguleren? Als dat zo is, was Liam Evans gewoon een nuttig instrument, iemand die de Independent kon promoten en die bereid was om het stille gedeelte hardop te zeggen.
Er is altijd satirisch potentieel geweest in bedrog. In de jaren zestig werd bijvoorbeeld een serie brieven naar de pers gestuurd door mevrouw Edna Welthorpe, die woedend was over de verdorvenheid van Joe Orton’s kluchten, die op West End de boventoon voerden. Over Entertaining Mr Sloane schreef Welthorpe: “Ikzelf werd misselijk van deze eindeloze parade van geestelijke en lichamelijke perversie. En dan te horen krijgen dat zo’n walgelijk stuk vuiligheid nu doorgaat voor humor!”
Toen een lid van het publiek een klachtenbrief schreef aan het Criterion Theatre over Orton’s Loot, reageerde Welthorpe direct en beweerde dat zij een werknemer was en dat de brief aan haar was doorgegeven om te archiveren. “Alstublieft, als mede-christen juich ik uw ontwerp toe om de Lord Chamberlain te schrijven,” schreef ze. “Dit werkelijk afschuwelijke toneelstuk zou onze straten niet mogen besmetten.”
Dat Orton een personage aannam om te fulmineren tegen zijn eigen toneelstukken was gewoon zijn manier om de reikwijdte van zijn satirische werk uit te breiden van het toneel naar de echte wereld. Hij was geobsedeerd door de schijn-wellevendheid van een maatschappij die, naar zijn mening, in wezen verrot was. Orton hield ervan te choqueren, misschien omdat hij blijkbaar niet in staat was ergens door geschokt te worden. In zijn toneelstukken kon hij een ijzerzaag zetten op de gezagsdragers die hij zo verachtte, of het nu dokters waren, politieagenten, of welk ander type van moraliserende hypocriet dan ook. Maar de nepbrieven dienden een ander doel. Ze dreven de spot met hun doelwitten door de schijn van sympathie te wekken, en moedigden zo aan tot meer van het soort gedrag dat zijn kluchten probeerden te bespotten.
Deze techniek is de voorloper van wat we nu “trolling” noemen. De term wordt vaak misbruikt als synoniem voor kwaadaardig en intimiderend on-line gedrag, maar volgens de traditionele opvatting is trollen de kunst om mensen tot een reactie te verleiden. De beweegredenen variëren van trol tot trol. Voor sommigen is het gewoon een kwestie van uitleven op de goedgelovigheid van vreemden. Voor anderen is het de bedoeling de ondeugden en tekortkomingen van de machthebbers aan de kaak te stellen.
Jonathan Swift was een vroege exponent van dit soort trollen met de creatie van zijn alter-ego Isaac Bickerstaff, die pamfletten schreef waarin de dood van de astroloog John Partridge werd voorspeld en vervolgens aangekondigd. Swift nam het Partridge kwalijk vanwege zijn aanvallen op de kerk, en moet enorm dankbaar zijn geweest dat de aankondiging van Bickerstaff door zo velen in vertrouwen was genomen. Er wordt gezegd dat Partridge daarna voortdurend vragen moest afweren over zijn griezelige gelijkenis met een dode man.
Natuurlijk worden veel bedriegers gedreven door puur eigenbelang. Toen Mary Bateman in 1806 geconcentreerde azijn gebruikte om “Christus komt” op haar kippeneieren te schrijven, en vervolgens de leden van de gemeenschap opdroeg haar “Profeetkip van Leeds” te bezoeken, is het onwaarschijnlijk dat zij hiermee een satirisch punt wilde maken.
Toch zou men kunnen aanvoeren dat zelfs bij dit soort bedrog enig maatschappelijk inzicht kan worden verkregen, hoe onbedoeld ook. Mary Toft slaagde erin de reputatie te vernietigen van een aantal vooraanstaande chirurgen die in 1726 geloofden dat zij konijnen ter wereld had gebracht. Een van de artsen van de koning, Nathaniel St. André, was er zo van overtuigd dat hij A Short Narrative of an Extraordinary Delivery of Rabbets publiceerde. Kort daarna produceerde William Hogarth zijn Cunicularii, waarop Mary Toft in barensweeën staat afgebeeld, omringd door geleerde mannen uit de medische wereld, terwijl meerdere konijnen aan hun voeten rondzwerven. Hoewel Toft geen satiricus was, inspireerde zij in ieder geval de besten van haar tijd.
Misschien wel het meest gevierde voorbeeld van satirische hoaxing in onze tijd was Chris Morris’ televisieserie Brass Eye (1997), die het gemunt had op beroemdheden en de mediacultuur door publieke figuren uit te nodigen mee te doen aan campagnes tegen volledig verzonnen zaken van sociale rechtvaardigheid. In een aflevering werden Bernard Manning, Rolf Harris en Noel Edmonds gevraagd te waarschuwen tegen de gevaren van “cake”, een fictieve drug die, zoals Manning de kijkers plichtsgetrouw meedeelde, een meisje haar eigen bekken deed uitkotsen.
In een andere aflevering ging Nick Owen in op de gevaren van “zware elektriciteit” die, door het effect van ” verkrachte elektronen”, “regelmatig vee platdrukte in Sri Lanka”. Dan was er de radio-dj Neil Fox, die zich liet verleiden tot het maken van de volgende verbazingwekkende bewering: “Genetisch gezien hebben pedofielen meer genen gemeen met krabben dan met jou en mij. Nu, dat is een wetenschappelijk feit. Er is geen echt bewijs voor, maar het is een wetenschappelijk feit.”
Veel van degenen die door Morris bedrogen werden, lazen blijkbaar graag om het even welke onzin uit een autocue voor in ruil voor televisiebekendheid en de indruk dat ze aan de goede kant van de geschiedenis stonden. Dergelijke onzin zou zelfs nog doeltreffender kunnen zijn in het huidige klimaat, met zoveel onnozele beroemdheden die staan te trappelen om modieuze maar onliberale opvattingen te onderschrijven die zij nauwelijks begrijpen. Alle belangrijke politieke, educatieve, artistieke en bedrijfsorganen lijken zich te onderwerpen aan een nieuwe, door identiteit geobsedeerde religie van “sociale rechtvaardigheid”, die haar regressieve ideeën verpakt in progressieve terminologie.
Maar, in tegenstelling tot de dagen van Brass Eye, lopen de narren nu in de pas met deze gevestigde orde, en dus blijven de meest pertinente bronnen voor satire over het algemeen onbenut. Ze zijn, zoals Morris het onlangs uitdrukte, meer geïnteresseerd in “een of ander exotisch vertoon voor het hof” dan in het blootleggen van de dwaasheden van de machtigen.
Het is dan ook misschien onvermijdelijk dat een van de meest indrukwekkende hoaxes van de afgelopen jaren van buiten de comedy-industrie komt. In oktober 2018 werd onthuld dat Peter Boghossian, James Lindsay en Helen Pluckrose een jaar lang bezig waren geweest met het schrijven en indienen van nep academische papers bij verschillende tijdschriften om aan te tonen hoe bepaalde takken van de geesteswetenschappen nu routinematig ideologische doelen voorrang gaven boven het streven naar waarheid en kennis. Tegen de tijd dat het bedrog aan het licht kwam, waren zeven van hun 20 artikelen geaccepteerd voor publicatie, en nog eens zeven waren in behandeling.
Als satire was dit project een onbetwistbaar succes. Het bewees wat velen al lang vermoedden, namelijk dat onzinnige ideeën in de academische wereld konden gedijen, zolang zij maar werden gecamoufleerd in een modieus jargon. Eén artikel pretendeerde een onderzoek te zijn naar de seksuele activiteit van honden in stadsparken, en gebruikte deze valse gegevens om conclusies te trekken over de hedendaagse “verkrachtingscultuur”. Een ander betoogde dat blanke mannelijke studenten tijdens de lessen aan de vloer zouden moeten worden vastgeketend als een vorm van genoegdoening voor de slavernij. Het stoutmoedigst van allemaal was het artikel dat volledig gebaseerd was op een hoofdstuk uit Mein Kampf, herschreven in de taal van de interdisciplinaire feministische theorie.
Dat al deze artikelen werden geaccepteerd voor publicatie in tijdschriften met collegiale toetsing, had academici moeten waarschuwen voor een verontrustende vorm van corruptie en bedrog in hun vakgebied. Ze hadden moeten besluiten om het probleem recht te zetten, maar in plaats daarvan kozen ze ervoor om de bedriegers die het aan het licht hadden gebracht te demoniseren en te belasteren. Wanneer satirici ongemakkelijke waarheden aan het licht brengen, worden zij zelden bedankt voor hun inspanningen.
Het is een waarheid als een koe geworden dat we in een periode leven waarin satire en realiteit niet gemakkelijk van elkaar te onderscheiden zijn. Tien jaar geleden zouden krantenkoppen als “Kunnen mijn kinderen bevriend zijn met blanken?” en “Transseksuele man baart baby van niet-binaire partner met vrouwelijke spermadonor” zijn afgedaan als de koortsige hersenspinsels van Viz of de National Enquirer (ze zijn in feite afkomstig van de New York Times en de Mirror).
Toch zijn er in zo’n klimaat van geïnstitutionaliseerde blindheid wel degelijk kansen te grijpen. Terwijl het vertrouwen in gezagsdragers keldert en de mensen niet meer zeker weten wie of wat ze kunnen geloven, zijn de omstandigheden rijp voor een nieuwe generatie van Joe Ortons en Mary Tofts om het nodige onheil te stichten. In een tijdperk van onredelijkheid, kan de bedrieger gedijen.
https://unherd.com/2022/02/welcome-to-the-age-of-hoaxes/
LikeLike