EEN LUXUEUS WELKOM…

Afrikaanse asielzoekers in ruste

(Door: “Driek”)

Met de bevrijding in mei 1945 werden wij als slachtoffers der Duitse bezetting niet zo luxueus onthaald als die gelukzoekers uit Afrikaanse landen. Lange tijd leefden wij in armoe en konden op een houtje bijten. Toen de Canadezen arriveerden en ons op chocolade en kauwgum trakteerden, konden we ons geluk niet op. Mijn buurmeisje kreeg prompt verkering met een Canadees en vertrok later met haar geliefde naar Canada.

De door het Nederlandse volk de zo bejubelde koningin Wilhelmina, een volkomen overtollig figuur, leverde geen enkele bijdrage om onze penibele toestand te verbeteren. Neen, van die Koninklijke lieden viel niks te verwachten. Zij gingen bij het uitbreken van de oorlog op de vlucht en wij moesten het zelf maar opknappen. Waarom het Nederlandse volk Wilhelmina na de bevrijding met veel eerbetoon verwelkomde, is mij nog altijd een raadsel.

Wij stonden in die spannende dagen elke dag vol ongeduld te kijken bij de Berlagebrug of de bevrijders er al aankwamen. Toen ze dan eindelijk arriveerden stonden veel mensen te huilen van blijdschap en emotie. Het was ook niet niks. Na vijf jaar honger en ellende kwam dan eindelijk de lang verwachtte bevrijding. De Nederlanders stortten zich in een niet te stuiten feestvreugde waarin de kleur oranje de boventoon voerde. Alsof Wilhelmina in haar eentje de oorlog gewonnen had.

Om aan te sterken kregen wij van onze bevrijders grote blikken biscuit met een hoog vitaminegehalte die een beetje zurig smaakten. Maar langzaamaan werd de voedselvoorziening beter en kregen wij voldoende te eten. Het gevolg was dat veel burgers zich te barsten vraten. Ze konden maar niet ophouden met schransen. Menig burger stierf dan ook aan overvoeding.

Dat is bijna zeventig jaar geleden. Waarom ik daar nu over schrijf? Ach lezer, het ligt mij soms zwaar op het hart, want met verbijstering constateer ik hoe die asieleisers van alle levensbehoeften worden voorzien. Ze hoeven maar te klagen over het voedsel of hun wensen worden vervuld. Ik ben er eigenlijk een beetje jaloers op, want wij waren na vijf bittere oorlogsjaren volkomen verpauperd. Wij hadden een noodkacheltje waarop wij bloembollen trachten eetbaar te maken. Soms waait er een lucht van gebakken bloembollen mijn neusgaten in, hoewel ik weet dat het maar verbeelding is.

Mijn ergernis over wat er nu in ons land geschiedt, asielzoekers die zich misdragen, roven en vrouwen molesteren, het is meer dan schandalig. Doch onze regering schijnt dat normaal te vinden. Blijkbaar heeft ze geld in overvloed en houdt ze die criminelen de hand boven het hoofd. Doch de Nederlandse burger moet het gelag van dat schorem betalen. De Nederlander die naar huis en haard verlangt, moet ruim tien jaar wachten op een armetierig woninkje in een achteraf straat.

Wij moeten momenteel tweeënveertig duizend asielzoekers huisvesten. Waar planten we die mensen in hemelsnaam neer? Ik vind het meer dan schandalig wat die Haagse lieden ons durven te flikken. Ik raad de geachte lezer ten sterkste aan om straks PVV te gaan stemmen. Want denkt u maar niet dat premier Mark Rutte en Hugo de Jonge als minister van Volkshuisvesting daar verandering in brengen. De Nederlander wordt als oud vuil behandeld.

Ik wens U allen nog een hoopvolle dag.

Door:
“Driek”
(voor www.ejbron.wordpress.com)

(PS: © 2022. Niets uit bovenstaand artikel mag worden gebruikt of gewijzigd op andere blogs/sites zonder de nadrukkelijke toestemming van de webmaster!)