Justin Trudeau´s nep dictatorschap

(Door: Malcom Kyeyune – Vertaling: “Jan”)

Het inzetten van de noodtoestand heeft zijn zwakte blootgelegd

Toen Justin Trudeau deze week een beroep deed op de noodtoestand om protesten tegen de verplichte inentingen tegen Covid-19 de kop in te drukken, was dat het zoveelste teken dat voor de Westerse liberale democratie business as usual voorbij is. Dit is de eerste keer dat een Canadese premier een beroep doet op de Canadese noodwet. De voorganger ervan, de War Measures Act, werd drie keer gebruikt: één keer voor de Eerste Wereldoorlog, één keer voor de Tweede Wereldoorlog en één keer om een gewelddadige campagne van bombardementen, ontvoeringen en moorden door separatisten uit Quebec in 1970 het hoofd te bieden.

Toch is Trudeau’s beroep op de noodwet ook een bizar moment. Bedenk dat de wet bepaalt dat de regering mensen die de wet overtreden kan beboeten tussen 500 en 5.000 dollar. Op het eerste gezicht zijn dat geen bedragen die in verhouding lijken te staan tot het straffen van overtreders van de krachtigste noodwet in het arsenaal van de Canadese staat. Maar de reden waarom deze cijfers zo vreemd lijken, is eenvoudig: de wet is niet aangepast aan de tijd, of aan de inflatie.

De eigenaardigheid houdt daar niet op. Een wet die eigenlijk in de vergetelheid was geraakt – en ontworpen was om de meest extreme situaties aan te pakken waarin een natiestaat zich kan bevinden – wordt nu tevoorschijn gehaald om het hoofd te bieden aan een vrij routineus politiek protest. Trudeau, en zijn minister van Financiën Chrystia Freeland, hebben ook financiële instellingen opgeroepen om zonder gerechtelijk bevel bankrekeningen te bevriezen of op te schorten als die worden gebruikt om de protesten te financieren. Zij geloven, zoals David Frum schrijft in The Atlantic, dat de truckers een “vorm van performatieve intimidatie” vertegenwoordigen.

Vergeleken met de massale brandstichting en het vandalisme in katholieke kerken in Canada afgelopen zomer – die Trudeau zowel veroordeelde als goedkeurde, hij noemde de brandstichtingen op een bepaald moment “begrijpelijk” – vormen de truckers nauwelijks een dieptepunt in de openbare orde. Over de grens in de Verenigde Staten gingen de rellen in de zomer van 2020 gepaard met verlies van mensenlevens en enorme schade aan eigendommen. De reactie van Kamala Harris was toen vergelijkbaar met die van Trudeau – handenwringen, zeker, maar ook sympathie voor de beweegredenen van degenen die oproer hebben veroorzaakt.

Misschien hoort het in brand steken van gebouwen, soms met de bewoners er nog in, gewoon bij het leven in een levendige democratie. Intussen wordt een protest, waarbij geen doden zijn gevallen en geen gebouwen in brand zijn gestoken, afgedaan als een ernstige bedreiging voor de democratie. Springkussens neerzetten voor kinderen om in te spelen en openbare barbecues houden, zoals de truckers hebben gedaan? Dan ben je, in de woorden van de redactie van de New York Times, “extreem-rechts”, en vertegenwoordig je een “test voor de democratie” zelf.

Of u wordt beschuldigd van “opruiing” door de doorgaans flegmatieke Mark Carney. De voormalige gouverneur van de Bank of England mag dan Trudeau’s gebruik van de noodbevoegdheden steunen, maar alles wijst erop dat het een spectaculair slecht doordachte zet is. Veel provinciale leiders wijzen de noodzaak van dergelijke extreme maatregelen al openlijk van de hand.

Maar de aanwezigheid van openlijke verdeeldheid onder de politieke klasse van Canada – hoewel op zichzelf al fataal genoeg – verbleekt in vergelijking met het veel diepere probleem hier. Tijdens de protesten is het duidelijk dat de autoriteiten – van Trudeau’s regering tot de stad Ottawa zelf – de controle over de situatie ter plaatse zijn kwijtgeraakt.

Sleepbedrijven weigeren openlijk om vrachtwagens weg te slepen, en zelfs de politie heeft bewezen onbetrouwbaar te zijn. Nadat een bevel was uitgevaardigd om de brandstofbevoorrading van de demonstranten voor hun vrachtwagens af te snijden, heeft de OPS enkele jerrycans in beslag genomen, maar het enige echte resultaat was dat de demonstranten massaal met jerrycans begonnen te sjouwen als een vorm van verzet. Niet dat ze zich al te hard hoefden te verzetten; er leken maar weinig politieagenten geïnteresseerd in enige vorm van politieoptreden in Ottawa – ze hadden het te druk met gefilmd worden terwijl ze de demonstranten omhelsden en begroetten.

Hetzelfde kan gezegd worden van de Canadese strijdkrachten, die niet genoeg moeite lijken te doen om een rol te spelen bij het oplossen van deze demonstraties. In feite stelt het leger nu een onderzoek in naar tenminste zes van zijn leden wegens actieve steun aan het protest van de trucker. Twee van degenen tegen wie een onderzoek loopt behoren tot de elite Joint Task Force 2. In vergelijking met de totale mankracht van de CAF lijkt dit misschien een onbeduidende zaak, maar als indicatie van de algemene politieke betrouwbaarheid kan het niet worden verworpen. Het Amerikaanse leger heeft soortgelijke aanwijzingen van politieke onbetrouwbaarheid gezien met zijn eigen Covid-mandaten, dus dit is ook geen unieke kwestie voor Canada.

Wat betekent dit alles voor de regering Trudeau? Critici hebben het over sluipend totalitarisme in Canada – al is het met het inroepen van een regelrechte wettelijke uitzonderingstoestand moeilijk te zeggen of totalitarisme nog echt “sluipend” is. Anderen, voornamelijk Amerikanen, mompelen duister over “een zeker F-woord”. Men kan sympathie opbrengen voor de ongerustheid die uit deze opmerkingen spreekt, zonder er volledig in mee te gaan. Je hoeft maar een paar minuten na te denken over de situatie in Canada om te beseffen hoe ongelooflijk vreemd die is – en die vreemdheid vraagt om een serieuze verklaring.

Wanneer was de laatste keer dat we totalitarisme geassocieerd zagen met een regering die een onbetrouwbare controle heeft over haar politie? Die de wegen van haar eigen hoofdstad niet kan controleren? Een regering die oproept tot iets wat lijkt op de staat van beleg, maar het gebruik van het leger nadrukkelijk afwijst – omdat ze waarschijnlijk geen enkel bevel zou opvolgen dat ze zou krijgen om het af te dwingen?

Tucker Carlson noemt Trudeau “de dictator van Canada”, maar dit lijkt wel een heel vreemde dictatuur. Een van de redenen waarom deze uitzonderingstoestand is afgekondigd, is dat Trudeau hierdoor sleepdienstbedrijven kan dwingen betaald, maar onvrijwillig werk te verrichten.

Dit kan wel eens een crisis blijken te zijn die de zoveelste steunpilaar van het liberale tijdperk na de Koude Oorlog ondermijnt, maar V for Vendetta is het niet. In die dystopische maatschappij is de uitzonderingstoestand gewoon een normale manier van leven. Hier zal de politie niet aarzelen om je neer te schieten zodra je problemen veroorzaakt, en de val van de totalitaire regering komt nadat deze niet langer in staat is om de bevolking met geweld en intimidatie in toom te houden. In Canada is de waarheid op dit moment echter veel vreemder dan fictie. De uitzonderingstoestand is pas laat ingetreden nadat de politie en het leger duidelijke signalen hadden gegeven dat ze absoluut niet van plan zijn om ook maar iemand neer te schieten.

Dat Trudeau’s acties een vorm van “fascisme” zouden zijn, is misschien nog moeilijker te verdedigen. Het is begrijpelijk dat dit vandaag de dag over het hoofd wordt gezien, maar het fascisme was in zijn eigen tijd zeer zeker een vooruitstrevende politieke kracht. De officiële hymne van de Italiaanse fascistische partij onder Mussolini, Giovinezza, betekent letterlijk “jeugd”. In de context van de vroege jaren twintig zagen de fascisten zichzelf – en werden zij door veel westerse tijdgenoten, waaronder Franklin Delano Roosevelt en David Lloyd George, gezien – als een verjongende, revolutionaire kracht, of dat nu goed of slecht was.

Laten we dus eerlijk zijn tegenover onszelf: het is onmogelijk om deze slappe Canadese regering – die nauwelijks in staat is haar wil op te leggen aan haar eigen veiligheidstroepen – te zien als een fascistische Nieuwe Dageraad à la Mussolini. Deze sputterende vertoning is ongeveer zo ver verwijderd van een jeugdige lente van de natie als maar mogelijk is. Trudeau lijkt vooral moe, belegerd en verstoken van ideeën, en politici zoals hij – die zichzelf opwerpen als “verdedigers van de democratie” – zijn nu duidelijk een soort uitgeputte ideologische kracht aan het worden, die nauwelijks nog een greintje respect kan opbrengen van hun opstandige onderdanen.

Maar misschien is dat de nieuwe dag die aanbreekt. Misschien gaan we allemaal dezelfde kant op als Canada, waar de politieke polarisatie tussen de plattelandsbevolking en de stedelijke managersklasse, tussen de mensen die de bevelen geven en de mensen die ze geacht worden op te volgen, uiteindelijk een situatie oplevert die zo onhoudbaar is dat het systeem gewoonweg in elkaar stort.

Maar niet elk deel van het systeem. Het is opmerkelijk dat Trudeau een beroep doet op de banken en tech-bedrijven om de openbare orde te helpen herstellen, terwijl hij een rol van betekenis voor het leger uitsluit. De banken en verschillende delen van de technologiesector lijken steeds meer de enige machtige instellingen te zijn waar de managers op kunnen rekenen in een echte crisis. Vooral als de politie, vrachtwagenchauffeurs, brandweermannen, piloten, vuilnismannen, soldaten van de speciale strijdkrachten, matrozen en parkeerwachters hun politici vaarwel zeggen en hen bedanken voor alle hulp.

Helaas (of misschien ook niet) zullen degenen die een bijna pornografisch genoegen ontlenen aan het fantaseren over een op handen zijnde totalitaire dystopie, de komende dagen en jaren waarschijnlijk zwaar teleurgesteld worden. Handelingen zoals die welke de Canadese regering zojuist heeft ondernomen, illustreren overduidelijk dat er niet snel een Duizendjarig Rijk van Technocratie zal komen.

De kloof in onze samenlevingen tussen de mensen die in de echte wereld werken – zij die de vliegtuigen laten vliegen en de stroom aan de gang houden – en de opstandige en geradicaliseerde “e-mailwerkers” van de stedelijke klasse wordt steeds onheilspellender en hardnekkiger. Trudeau kan zoveel bankrekeningen bevriezen als hij wil. Als hij denkt dat het een werkbare oplossing is voor deze crisis, dan is de chaos nog maar net begonnen.

Bron:
unherd.com
Door: Malcom Kyeyune

Vertaald uit het Engels door:
“Jan”
(voor www.ejbron.wordpress.com)