Het Oekraïense debacle

(Door: Wolfgang Prabel – Vertaling: E.J. Bron)

Aan de onderhandelingstafel hebben altijd al machtsbeluste figuren gezeten, en hoe bekrompener de deelnemers, des te slechter het resultaat. Bij het Congres van Wenen ging het er nog redelijk verstandig aan toe. Men strafte Frankrijk niet voor de verwoesting en onderdrukking van Europa en legde daarmee het fundament voor 40 jaar vrede op het continent. De overeenkomst hield uiteindelijk stand tot de kroning van Napoleon III. en tot de Krimoorlog in 1853, die overigens volstrekt overbodig was. De schoonheidsfouten waren talrijk: veel landen, die functioneel diepe zin hadden, werden in 1815 niet meer hersteld, zoals Polen, Venetië, Finland, Litouwen of Hongarije.

Vooral pikzwart waren de dagen dat er überhaupt niet onderhandeld werd. De Dictaten van Versailles, St. Germain, Trianon en Jalta waren onevenwichtig en bevatten de kiem voor nieuwe handel. Uiteindelijk is het huidige Oekraïne-conflict ook een vrucht van daaraan vooraf gegane ontmoetingen van schurken en misdadigers.

In het Oekraïne-conflict kunnen alleen chefs die over kernwapens beschikken op ooghoogte onderhandelen. Dat president Poetin met de Oekraïense president of de Duitse bondskanselier neerhurkt, is pure tijdverspilling. Hoogstens Biden, Macron of Johnson komen als gesprekspartner in aanmerking. Joe Biden heeft zichzelf echter min of meer buitenspel gezet. De walgelijke hetze- en leugencampagne van de Democraten dat Trump met hulp van Moskou in 2016 de verkiezingen zou hebben gewonnen, heeft de geloofwaardigheid van de Democraten volledig verspeeld en het geduld in Moskou ongelooflijk lang op de proef gesteld. Om stabiele buitenlandse betrekkingen en geopolitieke belangen voor binnenlandse politieke schermutselingen op het spel te zetten: zoiets doe je niet. Het is echter gebeurd en niet met het huidige personeel te repareren.

Misschien kan president Macron nog iets redden. Hij heeft zijn standing niet zo onverantwoordelijk opgebruikt als de niet solide Democraten. Of anders gedacht: als Donald Trump weer president wordt, moet er veel in orde gebracht worden.

Het conflict maakt aannemelijk dat er vragen gesteld moeten worden over twee paradigma´s: de slechte gewoonte om binnen te dringen in de interne architectuur van andere culturen, zoals die in Kaboel zojuist weer is mislukt, nadat in de 20e eeuw in de hele wereld de hele kolonisering bergafwaarts was gegaan. En de slechte gewoonte om welk volk dan ook tegen zijn wil in vreemd elanden op te sluiten, hun taal te onderdrukken, hen te onderwerpen aan vreemde belastingen of volksverhuizingen te veroorzaken. Er is een nieuwe manier van denken nodig wanneer zulke conflicten vermeden dienen te worden. De EU is in dit opzicht geen haar beter dan de een of andere schurkenstaat in Azië.

Bron:
prabelsblog.de
Door: Wolfgang Prabel

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron
(www.ejbron.wordpress.com)